Τοιούτη έπρεπε ημίν τηλεμαχία
11/09/2015 13:48
Του Προφήτη
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τοιούτη έπρεπε ημίν τηλεμαχία

Γιατί κάτι συμβαίνει έτσι και δεν συμβαίνει αλλοιώς;

Γιατί κάτι συμβαίνει έτσι και δεν συμβαίνει αλλοιώς;

Διότι σύμφωνα με την πασίγνωστη ρήση αν η γιαγιά μας είχε ρουλεμάν θα ήτανε πατίνι.

Αρμόζει μια κοινοτυπία και ένας εξυπνακισμός ως εισαγωγή σε έναν, υποτίθεται, τουλάχιστον από φιλοδοξία διεισδυτικό σχολιασμό για την επί μέρες θρυλούμενη και από προχθές πολυσυζητούμενη τηλεμαχία;

Και όμως. Σε αυτόν το εξυπνακισμό βρίσκεται η ουσία, οπωσδήποτε όσον αφορά στο περιεχόμενο, αλλά εν πολλοίς και όσον αφορά στην μορφή - ήτοι τη διαδικασία, του κορυφαίου μέχρι τούδε πολιτικού γεγονότος της προεκλογικής περιόδου.

Καθώς και αυτό το ζήτημα εξετάζεται από τους δημοσιολογούντες κάτω από τους παραμορφωτικούς φακούς με τους οποίους έχει δηλητηριάσει η Αριστερά την πολιτική ζωή της χώρας μετά την Μεταπολίτευση, επιβάλλοντας τον τρόπο σκέψης της. Σύμφωνα με τον οποίο υπάρχει πάντοτε εφικτή μια κατάσταση πραγμάτων άλλη από εκείνη που βιώνουμε. Μια ιδεατή συνθήκη όπου όλα διαδραματίζονται καλύτερα από το πεζό σήμερα. Μια ιδανική περιοχή ευκταίου.

Με λίγα λόγια μια ουτοπία στην αναζήτηση της οποίας οφείλουμε διαρκώς να βρισκόμαστε, όπως εκείνη της ιδανικής Τσιπρικής διαπραγμάτευσης με τους Ευρωπαίους, η οποία μάς κόστισε ενενήντα δισεκατομμύρια ευρώ επιπλέον φέσι μέσα σε μόνον εφτά μήνες, με τη σφραγίδα "ΣΥΡΙΖΑ" στην ούγια.

Τί μονοπωλεί τις σχετικές συζητήσεις; Ότι η τηλεμαχία έπρεπε να είναι "αλλοιώς"; Και πως να ήταν λοιπόν;

Μήπως να επιστρέψουμε σε εποχές πρωτόγονης αυθεντικότητας, όταν οι υποψήφιοι αρχηγοί της φυλής μονομαχούσαν παλεύοντας, ο δυνατότερος επικρατούσε και αποκεφάλιζε τον ηττηθέντα αντίπαλο για να μην τον ξαναβρεί μπροστά του διεκδικητή; Πρακτική που ακόμα ακολουθείται στα πολιτισμένα, μετααποικιακά, κρατικά μορφώματα της Αφρικής, όπου ο επικρατήσας πραξικοπηματίας, αξιωματικός συνήθως, "καθαρίζει" τον ανατραπέντα. Ενίοτε δε τρώει και την καρδιά του, όπως ο αλήστου μνήμης Ίντι Αμίν.

Το λέω με πλήρη συνείδηση διότι μια τηλεμαχία, εφόσον διεξαχθεί με τους όρους που ακούω να συζητιούνται, υπό την ασφυκτική πίεση επίτευξης πολιτικού αποτελέσματος μάλλον θα οδηγήσει το λιγότερο σε ανεξέλεγκτες κοκορομαχίες και το περισσότερο σε ξυλοδαρμούς.

Παραπονούνται οι θεατές γιατί στην πραγματικότητα θέλουν αίμα στην αρένα.

Ζωντάνεψε, λέει, προς το τέλος, το debate. Πότε δηλαδή; Όταν ο κ. Καμμενος άρχισε να λέει είτε εξ αμελείας ανακρίβειες είτε εκ προθέσεως ψεύδη, αποκαλώντας τον κ. Μεϊμαράκη "υπόδικο". Ενώ για την δικαστική κατάληξη της διαμάχης του με τον Αντρίκο Παπανδρέου πάλι δεν ήταν ακριβής. Καθώς παρά τις θριαμβευτικές προς της τελέσεως της δίκης διακηρύξεις του, οπότε και όλοι, ειλικρινά, αναμέναμε να δικάσει τον Παπανδρέου αποδεικνύοντας την φαυλότητα της μοιραίας φαμίλιας, τελικά δεν προσκόμισε επαρκή αποδεικτικά στοιχεία ώστε να πείσει το δικαστήριο.

Σε τί λοιπόν θα μάς ωφελούσε πραγματικά, περαιτέρω, μια διαδικασία όπου ξεκαπίστρωτοι εξουσιομανείς θα εκτόξευαν ακατάσχετα αστήρικτες κατηγορίες και ατιθάσευτη υποσχεσιολογία;

Δε λέω, θα ικανοποιούσε κάποια ταπεινά μας ένστικτα και θα εκτόνωνε το οπαδικό μας αίσθημα. Γεγονότα διόλου αμελητέα για τους πραγματιστές που επιμένουν να βλέπουν την ανθρώπινη φύση ως αυτό που είναι, με τα υψιπετή της και τα χαμερπή της, και όχι αποκλειστικά ως εκείνο το ανώτερο ον που θα θεμελιώσει ουτοπικές κοινωνίες και κοινωνικές σχέσεις. Αλλά, πολιτικά σε τί θα μάς έκανε σοφότερους;

Παραπονούνται οι δημοσιογράφοι γιατί στην πραγματικότητα θέλουν την εξουσία να ανακρίνουν και όχι να είναι απλώς οι υποβάλλοντες ερωτήσεις.

Το debate είναι ένα υπόγειο όσο και αμείλικτο μπρα ντε φερ μεταξύ εκτελεστικής και τετάρτης εξουσίας.


Παραπονούνται όλοι, πολιτικοί, δημοσιογράφοι, τηλεθεατές, για λεπτομέρειες στην διεξαγωγή οι οποίες, λένε, έχουν διευθετηθεί στη Δύση και στις οποίες εμείς ακόμα υστερούμε. Όμως και εκεί, στην προηγμένη Εσπερία, λίγο έχουν αυτές προσθέσει στην ουσία του πολιτικού διακυβεύματος. Το ότι το 2012 συζήτησαν απευθείας ο Σαρκοζί με τον Ολαντ, ανταλλάσσοντας ερωτήσεις, δεν είδαμε κατόπιν να λύνει πραγματικά τα προβλήματα των Γάλλων.

Εκείνο που σφραγίζει τις δυτικές κοινωνίες είναι η σχετικοποίηση όλων των εννοιών μετά την επικράτηση του μεταμοντέρνου και ένας νιχιλισμός μετά την επικράτηση του καταναλωτικού προτύπου. Τα οποία και αφήνουν τους πολίτες διαρκώς σε μια κατάσταση πνευματικής σύγχυσης, ασαφούς ταυτότητας και με αισθήματα ανικανοποίησης. Ενώ οι εξελίξεις από το άνοιγμα της παγκόσμιας οικονομίας και την κατάργηση προστατευτικών εθνικών φραγμών επιδείνωσε την οικονομική, επακόλουθα και την κοινωνική κατάσταση της συντριπτικής πλειοψηφίας των πολιτών, επιδεινώνοντας τις ανισότητες σε όφελος ενός διαρκώς συγκεντρωνόμενου πλούτου. Και προκαλώντας τα λαθρομεταναστευτικά κύματα που απειλούν την διάλυση των ευρωπαϊκών κοινωνιών και κρατικών σχηματισμών.

Όχι τυχαία, οι συζητήσεις σε όλες τις χώρες της Ευρώπης, είτε ζωντανά είτε διαδικτυακά, περιστρέφονται γύρω από την ανησυχία για το πού βαδίζει η κοινωνία. Τα ίδια περίπου με εμάς συζητούν και οι Ιταλοί, οι Ισπανοί, οι Πορτογάλοι, οι Βρετανοί, οι Γάλλοι, οι Φιλανδοί.

Στην Ελλάδα, μια κατάσταση κοινωνικά ακόμα ενδιάμεση μεταξύ Ασίας και Δυτικής Ευρώπης, η κοινωνική συνεπώς και η πολιτική ζωή σφραγίζεται από την απουσία ενός συλλογικού οράματος. Μετά το 1974, με την, δυστυχώς, οριστική υποστολή του υπολείμματος της Μεγάλης Ιδέας, σε υποκατάστασή της βρέθηκε η ΕΟΚ(ΕΕ). Μετά την ΕΟΚ η Ολυμπιάδα, αμφότερες επιλογές, όχι αντικειμενικά αλλά λόγω της φαυλότητας του πολιτικού προσωπικού, οικονομικά και κοινωνικά καταστροφικές.

Και η μετά την Ολυμπιάδα "Μεγάλη Ιδέα" ; Ο σώζων εαυτόν σωθήτω.

Συγκριτικά, ένας νέος ή μια νέα τη δεκαετία του '50, εποχή ανοικοδόμησης και στερήσεων, αλλά και ελπίδας και αισιοδοξίας και παιγνιδιού, μπορούσε να έχει όνειρα που τον συνέπαιρναν. Να βρει ταίρι, να επεκτείνει/βελτιώσει τη δουλειά του, να κτίσουν σπίτι, να μεγαλώσουν παιδιά, να τα παντρέψουν ή σπουδάσουν, να δουν εγγόνια. Όλα μέσα στο πλαίσιο ενός εθνικού κράτους, όπου στην χρονική αφετηρία μπορεί να ένοιωθαν υλικά φτωχοί αλλά βέβαιοι για την ταυτότητά τους, το παρελθόν και την μελλοντική τους πορεία.

Μπορούσαν δηλαδή να επιδιώξουν με προοπτικές την ολοκλήρωση του ανθρώπου : να αγαπά, να αγαπιέται, να αναγνωρίζεται η αξία του.

Σήμερα, στην αναζήτηση της ανθρώπινης ολοκλήρωσης από ένα αντίστοιχο ζευγάρι, η κυρία έχει κύριο μέλημα να αναρτήσει με selfie τα οπίσθια της στο Instagram ώστε να προκαλέσει διέγερση παγκοσμίως, ενώ ο κύριος να γίνει αποδεκτό το βιογραφικό του σε κάποια πολυεθνική - εννοείται μόνον οι ικανοί. Ίσως εκχυδαϊσμένο ή περιπτωσιολογικό παράδειγμα αλλά όχι και μακριά από μια εκτεταμένη, αν και ανομολόγητη πραγματικότητα.

Έτσι σε συνθήκες μεταδημοκρατίας, με την Πολιτική να έχει υποταχθεί στην Οικονομία, με την υπερβολική συγκέντρωση κεφαλαίου, με την αποδόμηση του κοινωνικού κράτους, τί να συζητήσουν οι πολιτικοί, τί όραμα να σκιαγραφήσουν, εννοείται εκείνοι που αξίζουν όχι τα απολειφάδια του κομματικού σωλήνα της ευρύτερης Αριστεράς.

Γι' αυτό και μια από τις λίγες αναφορές που έκανε πραγματική αίσθηση υπήρξε, απροσδόκητα, της Μάρας Ζαχαρέα, για νέα "επανάσταση" στην παιδεία και ευρύτερα στα γράμματα με στόχο ένα νέο εθνικό διαφωτισμό, κάτι αντίστοιχο με την προεπαναστατική περίοδο στον Ελλαδικό χώρο και στις ελληνικές παροικίες στην Ευρώπη. Η οποία βέβαια ήταν οραματικά συγκινητική, έτσι όλοι έσπευσαν να συναινέσουν, πλην είναι ανέφικτη καθώς τότε σχεδιαζόταν και σχηματιζόταν με ζέση και ενθουσιασμό το κράτος ενός έθνους, ενώ τώρα αποσυντίθεται το οικοδόμημα εκείνο χάριν ενός υπερεθνικού, άθρησκου, άφυλου, αβεβαίας ιστορικής εκβάσεως, μορφώματος.

Με την λεγόμενη "ευρωπαϊκή πορεία" να σημαίνει εκτός από οικονομική συμπαράσταση και μια Γερμανία η οποία, επειδή για λόγους ανταγωνιστικότητας συμφέρει τους Γερμανούς βιομηχάνους, αναθεωρεί αλά καρτ και κατά το δοκούν το "Δουβλίνο 2", ενώ αυτό πριν από ένα χρόνο ήταν αδιανόητο να το εκφέρει καν οποιοσδήποτε άλλος.

Μια ίσως πολυπλοκότερη ανάγνωση του πολιτικού γίγνεσθαι όμως δεν γίνεται για να οδηγήσει σε μηδενισμό, αποχή και ψήφο διαμαρτυρίας, αλλά σε πραγματισμό. Η Πολιτική δεν κατέστη άχρηστη, τουναντίον, τώρα είναι περισσότερο αναγκαία από ποτέ. Καθώς σε εποχές που δένουν τα σκυλιά με τα λουκάνικα υπάρχει η πολυτέλεια ανάδειξης ελλιποβαρών ηγεσιών. Στις δυσκολίες απαιτούνται αποτελεσματικές ηγεσίες - βεβαίως το ελληνικό πολιτικό εξάμβλωμα ανέδειξε ακριβώς σε τέτοια εποχή τον Τσίπρα.

Σήμερα λοιπόν απαιτείται κάποιος που να σώσει ο,τιδήποτε αν σώζεται. Και η τηλεμαχία βοήθησε στο να αναδειχθεί ποιος είναι.

Εάν ένας τηλεθεατής καταπολεμούσε την ανία, αν παρακολουθούσε χρησιμοποιώντας κρησάρα για τους πολιτικούς ισχυρισμούς που έβγαιναν στον αέρα, θα διέκρινε καθαρά. Θα έβλεπε.

Θα έβλεπε έναν Τσίπρα νευρικό λόγω "στριμώγματος", να δείχνει ότι διαθέτει ικανότητες να χειραγωγεί μόνο λοβοτομημένα κοινά. Φετιχιστές των συνθημάτων, μισητές των επιχειρημάτων, προσκυνητές ιδεολογικών τοτέμ. Και ότι αδυνατεί να πείσει ουδένα άλλον. Πάντως καλόν στην απαγγελία του αποστηθισμένου πολιτικού ποιήματος στη τελευταία ενότητα, του ποιητή εκ του προχείρου κ. Παππά μήπως;

Έναν Λαφαζάνη παντελώς ανίκανο να σκιαγραφήσει την πρώτη ημέρα του δραχμικού παραδείσου, εκτός από την προβολή του "τυπώνω άρα υπάρχω". Ο οποίος όμως έθεσε με αυτήν την εμμονικά προβαλλόμενη οικονομικοπολιτική του φενάκη έναν σπόρο για συζητήσεις επί εθνικών αναζητήσεων σε προσανατολισμούς έτερους, που οφείλουν να διεξάγονται. Θα θυμάστε ότι ο Σόιμπλε επαιρόταν πως διαθέτουν μέχρι και Plan E.

Έναν Θεοδωράκη λόγω προϋπηρεσίας άνετο στο μέσον, ο οποίος από την δημοσκοπική συμπίεση περιέπεσε σε γενικότητες για να μην τρομάξει κανέναν υποψήφιο ψηφοφόρο. Του οποίου όμως η γενικά καλή παρουσία εξατμίστηκε όταν φοβήθηκε να συγκρουστεί ευθέως με τον Τσίπρα, αρνούμενος να επιμείνει μέχρι τέλους στο σχόλιο του προηγούμενης ημέρας για ένα "πλουσιόπαιδο που μεγάλωσε σε σαλόνια εργολάβων". Απέδειξε έτσι ότι δεν διαθέτει στόφα ηγέτη, παρά υλικό καλού υπαλλήλου.

Έναν Κουτσούμπα με τη σιγουριά του σεβάσμιου μαγαζάτορα στην επιχείρηση "Λαϊκοί Αγώνες ΑΕ", να διαβεβαιώνει την αξιότιμη πελατεία του ότι το ιδεολογικό του εμπόρευμα δεν έχει μαμούνια, όπως το αφεντικό του αξέχαστου μπακαλόγατου Ζήκου στο "Της κακομοίρας" για τις φακές του καταστήματος.

Έναν Καμμένο πρωταγωνιστή σε remake της ταινίας του Αλμοδόβαρ "Γυναίκες στα όρια νευρικής κρίσης", με νέο τίτλο "Πολιτικοί αρχηγοί στα όρια νευρικής κρίσης".

Μια Φώφη ευδιάκριτα αγχωμένη να επαναπατρίσει τα απολωλότα πράσινα ψηφαλάκια, συμπαθέστατη στο ρόλο της υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες του Κώστα Λαλιώτη, που όμως όταν το θέμα έκανε "τζιζ", ακουμπώντας την (κακο)διαχείριση στα οικονομικά του ΠΑΣΟΚ και την σχετική πολιτεία του γιού του αφεντικού-ιδρυτή, έχασε αυτόματα την μακιγιαρισμένη ευπροσηγορία. Εφάμιλλη πάντως στην απαγγελία με τον Τσίπρα.

Και έναν Βαγγέλη Μεϊμαράκη να προβάλει στο πάνελ ως η μοναδική προοπτική για την ηγεσία εκείνη την οποία απαιτεί η ιστορική συγκυρία για τη χώρα.

Από την αντίπαλη πλευρά απουσίαζαν οι δημοσιογράφοι - αναλυτές, όπως εύστοχα επισημάνθηκε. Οι οποίο δυνητικά θα έθεταν ερωτήματα απαιτώντας απαντήσεις για το σε ποια ιστορική πορεία στοχεύει να οδηγήσει τη χώρα κάθε αρχηγός με την πολιτική του δράση. Και όχι μόνον επιφανειακές επισημάνσεις επί θεμάτων διαχειριστικών και επικαιρότητας. Αυτά που ήταν όσα μπορούσαμε να αναμένουμε από τους ερωτώντες τηλεπαρουσιαστές.

Ξεχώρισε ο Σρόϊτερ με την ψυχρή του στόχευση σε θέματα που έφεραν τους ερωτώμενους σε θέση αμηχανίας. Το πουλαίν μας, η Σία ούτε απογοήτευσε αλλά και ούτε διακρίθηκε.

Η Δευτέρα αναμένεται κρίσιμη.

ΣΧΟΛΙΑ

  1. victoria (true) avatar
    victoria (true) 11/09/2015 16:05:06

    Προφήτη μας, όπως τα λες. Απελπίζομαι βέβαια, αλλά σε καταλαβαίνω. Άρτον και θεάματα θέλει ο κόσμος, έτσι εκπαιδεύθηκε να θέλει. Αρένα η πολιτική. Ή μύλος συντριβής ανάμεσα σε Σκύλλες και Χάρυβδες. Την ώρα που, συμφωνώ, η πολιτική έπρεπε να είναι ψηλά. Τώρα που είδαμε ΌΛΟΙ πως δεν μπορούμε να κοιτάμε μόνο τα σπίτια μας. Γιατί όσο κουμάντο και να κάνεις, μπορεί τελικά κάποιος να τη βάλει τη φωτιά στο σπίτι σου, στο παιδί σου που θα φύγει έξω, στη σύνταξή σου που δεν θα τη βρεις... Αν ΔΕΝ πάνε καλά τα πράγματα στην πολιτική, ΚΑΠΟΙΑ στιγμή την πληρώνουμε όλοι. Μου άρεσε κι η κρησάρα... ειδική θέλει, για να βγάλεις άκρη... Πρέπει να εκπαιδευθούμε ξανά στις κρησάρες. Στην παιδεία, στο χαρακτήρα, σε ό,τι δίνει στον άνρθωπο τα φίλτρα του και τα αντανακλαστικά του. Αυτά μόνο μπορούν να μας προσδιορίσουν ανάμεσα στη λαίλαπα της πληροφορίας, των εξελίξεων, των κινήτρων του καθενός. Όσο γίνεται. ΥΓ> με κάνεις και αισθάνομαι βέβαια βλάκας κάθε φορά, που πήγα και εθελόντρια στους Ολυμπιακούς...

  2. ΚΥΘΗΡΙΟΣ avatar
    ΚΥΘΗΡΙΟΣ 11/09/2015 20:24:59

    Αγαπητέ Προφήτη,είμαι κι εγώ από εκείνους τους τηλεθεατές που μαζοχιστικά υπέβαλλαν τον εαυτό τους στη βάσανο της παρακολούθησης του debate,και που θα ήθελαν να δούν πολύ ''αίμα στην αρένα''. Για την ακρίβεια,αίμα των πολιτικών όχι αυτών που θα σφάζονταν μεταξύ τους,αλλά μεταξύ αυτών και των δημοσιογράφων. Θα επιθυμούσα αυτή τη φορά να υπήρχε η δυνατότητα οι δημοσιογράφοι,όχι η Τρέμη ή ο είρωνας Γιομπαζολιάς,αλλά η πάντα μετρημένη Χούκλη και ο σοβαρός Σρόϊτερ,να ανέκριναν αδυσώπητα τους πολιτικούς που κάθονταν απέναντί τους. Ειδικά τον Τσίπρα,τον Λαφαζάνη και τον Καμμένο για τα εγκλήματά τους και για το θράσος τους να μας πετάνε τόσα ψέμματα κατάμουτρα. Μόνο ένα τέτοιο debate πιστεύω θα προσέφερε κάτι στην όλη διαδικασία,όλα τα άλλα είναι σε δουλειά να βρισκόμαστε...

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.