#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
09/05/2010 22:18
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα διλήμματα της εποχής και η ξεπερασμένη Αριστερά

Προσμετρώντας τις συγκρούσεις και το κόστος που επενεργεί η κύρια αντίθεση της εποχής μας, θα διαπιστώσουμε ότι αυτοί που βάλλονται είναι η συντριπτική πλειοψηφία των μελών των κοινωνιών, ασχέτως κοινωνικής ένταξης. Τάξεις και στρώματα, που μέχρι εχθές εθεωρούντο προνομιούχα, όπως οι λεγόμενοι μεσαίοι και μικροί, δημόσιοι υπάλληλοι, διανοούμενοι και ελεύθεροι επαγγελματίες  βρίσκονται πλέον στο χείλος του γκρεμού, δίπλα σε κλασσικούς εργαζόμενους και νεόπτωχους. Από την άλλη μεριά βρίσκεται ο οχετός της νέας τάξης. Ένας αριθμητικά περιορισμένος συρφετός τραπεζών, πολιτικών, ιδιοκτητών και υπηρετών ΜΜΕ, αντιπαραγωγικών νταβατζήδων, χαφιέδων, εγκληματιών και ντίλερ της διεθνούς μαφίας και των μυστικών υπηρεσιών, agent provocateur και δουλεμπόρων κερδοσκόπων.

Του Μποτίλια στο Πέλαγος


Στην ανάρτηση με τίτλο «Η απολυταρχία του συστήματος ΠΑΣΟΚ δεν αντιμετωπίζεται με αβρή αντιπολίτευση» η Αριστερά της Δεξιάς εστιάζει την προσοχή σε ένα θέμα ζωτικής σημασίας. Αυτό της κύριας αντίθεσης – από οικονομικής, κοινωνικής και πολιτικής πλευράς - που δεσπόζει στην εποχή μας.

Ο συστηματικού χαρακτήρα εντοπισμός, ότι η κυρίαρχη αντίθεση δεν αφορά πλέον την σύγκρουση εργασίας και κεφαλαίου, αλλά την σύγκρουση μεταξύ της φερόμενης ως «νέας τάξης» και του εθνικού κράτους, η ύπαρξη του οποίου αμφισβητείται πλέον με ορατό τρόπο, έχει τεράστιες συνέπειες. Αφορά τον ίδιο τον μηχανισμό αναπαραγωγής του συστήματος, την ένταξη των κοινωνικών υποκειμένων σε αυτήν την διαδικασία, τον ρόλο των πολιτικών εκφραστών τους, τις τρέχουσες και μέλλουσες προκλήσεις, καθώς και τις απαντήσεις που είναι απαραίτητες σε αυτές τις προκλήσεις, για λόγους επιβίωσης.

Ο συγκεκριμένος εντοπισμός απευθύνθηκε ευθέως προς τους φορείς της αριστεράς, ως αυτούς που θεωρούν τους εαυτούς τους ιστορικά εξουσιοδοτημένους για τον χειρισμό και την επίλυση μιας υποτιθέμενης κύριας αντίθεσης, η οποία όμως έχει πάψει να υφίσταται.

Η εμμονή της αριστεράς να μην ασχολείται με τις προκλήσεις των εξελίξεων και η αδυναμία της να ανταποκριθεί σε ένα τέτοιου είδους διάλογο, την καθιστούν εκ των πραγμάτων ιστορικά παρωχημένη, ενώ αυτομάτως προκύπτει το ζητούμενο νέων οικονομικών, κοινωνικών και πολιτικών υποκειμένων, τα οποία καλούνται να ανταποκριθούν στο ζητούμενο των διεξόδων.

Νομίζω ότι ο ζωτικός χαρακτήρας του εν λόγω εντοπισμού καθιστά πρώτιστο καθήκον να τεκμηριωθεί από δομικής – λειτουργικής πλευράς η ορθότητά του. Αυτό θα επιχειρήσω με αυτό το κείμενο και σε αυτό θα περιοριστώ, ως βασική προϋπόθεση ώστε να δικαιολογείται το νόημα της όποιας προέκτασης προσεχούς προβληματικής.

Σήμερα η «Νέα Τάξη» αποτελεί κοινό τόπο. Αρκετά παλαιότερα η ενασχόληση με αυτόν τον προσδιορισμό περιοριζόταν σε κύκλους που ασχολούντο με τις λεγόμενες συνωμοτικές θεωρίες. Ειδικά μετά την διακήρυξη της νέας τάξης από τον George Busch πρεσβύτερο, μετά την συνάντησή του με τον Γκορμπατσόφ στην Μάλτα, εδώ και πάνω από είκοσι χρόνια (η οποία επισημοποίησε και το τέλος του διπολισμού των μπλοκ) αυτός ο προσδιορισμός ξεκίνησε να καθιερώνεται ευρέως στο πολιτικό προσκήνιο. Η τελική του καθιέρωση νομίζω ότι έγινε κύρια με βάση τις εκφάνσεις του προσδιορισμού και όχι την δομική του ουσία. Έτσι, ενώ αυτός εντάσσεται σήμερα στην σφαίρα του αυτονόητου, δεν έχει ακόμη αποκαθαρθεί πλήρως από τις συνομωσιολογικές συνιστώσες της προέλευσής του, ώστε να καταστεί εύχρηστος όσο αφορά τις απόρροιες των συνεπειών του.

Η ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΜΕΤΑΒΑΣΗΣ

Ας δούμε λοιπόν σύντομα την πορεία μετάβασης από την κυριαρχία της αντίθεσης εργασίας -κεφαλαίου στην κυριαρχία της αντίθεσης νέα τάξη – εθνικό κράτος:

Η μαρξιανή κριτική στην αντίθεση εργασίας – κεφαλαίου επικεντρώνεται στον συλλογικό χαρακτήρα της εργασίας στο κεφαλαιοκρατικό σύστημα, που βρίσκεται σε αντιδιαστολή με τον ατομικό χαρακτήρα της ιδιοποίησής της. Αποτελεί λογική συνέπεια, ότι η λύση αυτής της αντίθεσης θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί μόνο με την συλλογική διαχείριση του αποτελέσματος της εργασίας. Ο τρόπος αυτής συλλογικής διαχείρισης ως ζητούμενο στάθηκε η αφετηρία να δομηθούν διάφορες θεωρίες και οράματα, αναφορικά με τον χαρακτήρα και το περιεχόμενο μιας σοσιαλιστικής οργάνωσης της παραγωγής και της κοινωνίας κατ’ επέκταση.

Ίσως σημαντικότερο εντοπισμό από αυτόν της «εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο» αποτελεί η μαρξιανή επισήμανση, ότι η εκμετάλλευση, δηλαδή η ιδιοποίηση ξένης εργασίας αφορά ταυτοχρόνως όχι μόνο φυσικά πρόσωπα, αλλά και κλάδους της οικονομίας. Η ιδιοποίηση ξένης εργασίας μεταξύ οικονομικών κλάδων συντελείται μέσω της μεταφοράς αξίας (όπου αξία ονομάστηκε η ενσωμάτωση εργασίας στα προϊόντα) που συντελείται μέσω της διαμόρφωσης των τιμών. Συγκεκριμένα ο εντοπισμός αυτός αφορούσε την εκμετάλλευση της αγροτικής παραγωγικής διαδικασίας, από την βιομηχανική. Αυτή η μεταβίβαση αξίας αγροτικού προϊόντος στην βιομηχανία, δίπλα στους εντατικούς ρυθμούς εκμετάλλευσης της εργασίας, οδήγησε στην κεφαλαιοκρατική συσσώρευση. Αξίζει να σημειωθεί, ότι τέτοιου είδους εκμεταλλευτικές διαδικασίες είχαν και ευνοϊκά αποτελέσματα μεσοπρόθεσμα και υπέρ αυτών που υφίσταντο την εκμετάλλευση. Γι αυτό και έγιναν αυτές σε σημαντικό βαθμό κοινωνικά αποδεκτές. Η εκβιομηχάνιση στάθηκε αιτία της εκμηχάνισης της αγροτικής παραγωγής, η οποία αύξησε, με την ταυτόχρονη χρήση των λιπασμάτων, την παραγωγικότητα και διευκόλυνε την ζωή των αγροτών, επενεργώντας στην συνέχεια και την ανάπτυξη της υπαίθρου. Το γεγονός βέβαια, ότι η αγροτική παραγωγή έπαψε να είναι άμεσα φυσική, δημιούργησε τανάπαλιν άλλα προβλήματα στην σφαίρα της διατροφής, τα οποία ουδόλως αξίζει να υποτιμηθούν, ως προς τον μελλοντικό χαρακτήρα των συνεπειών τους.

Αφού ολοκληρώθηκε τόσο η λεγόμενη «πρωταρχική συσσώρευση», όσο και το στάδιο της κλασσικής ανάπτυξης του καπιταλισμού, το επόμενο στάδιο αναπαραγωγής του συστήματος, που προέκυψε από τον τότε βαθμό συσσώρευσης του κεφαλαίου στις αρχές του περασμένου αιώνα, ήταν το στάδιο που το μαρξιστικό κίνημα της εποχής χαρακτηρίστηκε ως ιμπεριαλιστικό. Ο Λένιν στο ομώνυμο έργο του, χαρακτηρίζει τον ιμπεριαλισμό ως «ανώτατο στάδιο του καπιταλισμού» και κατά συνέπεια τελευταίο, ορμώμενος από σκοπιμότητες ανατροπής. Με εύστοχο τρόπο εντοπίζει τα τρία βασικά χαρακτηριστικά του, που είναι:

1.Η δημιουργία μονοπωλίων σε επίπεδο συγκέντρωσης της παραγωγικής διαδικασίας

2.Η εξαγωγή κεφαλαίου σε χώρες της περιφέρειας, με στόχο την εκμετάλλευση φτηνής εργατικής δύναμης και πρώτων υλών

3.Η συγκρότηση του λεγόμενου χρηματιστικού κεφαλαίου, που συνίσταται στην επιβολή του τραπεζικού κεφαλαίου στο βιομηχανικό. Το τελευταίο αυτό χαρακτηριστικό διέπει και την μεταφορά αξίας μεταξύ κλάδων της οικονομίας στο συγκεκριμένο στάδιο ανάπτυξης/συσσώρευσης.

Το τραπεζικό κεφάλαιο επιβάλλεται στην βιομηχανία, όπου κλάδοι μη παραγωγικοί, χωρίς σημαντικές εγκαταστάσεις, δαπάνη κόπου ή τεχνογνωσία, στηριγμένες στην αποθεματική τους ρευστότητα, απομυζούν αξία από αυτούς, που τρέχουν και μοχθούν για ουσιαστική υλική δημιουργία. Όμως και σε αυτό το στάδιο, όπου ο χρηματιστικός παρασιτισμός ξεκινάει να επιβάλλεται, δεν παύουν και οι εκμεταλλευόμενοι να αποκομίζουν συγκεκριμένα οφέλη: Η παρεχόμενη ρευστότητα εκτινάσσει την παραγωγικότητα και την κατανάλωση σε συνολικό κοινωνικό επίπεδο. Νέα καταναλωτικά προϊόντα εισέρχονται στην καθημερινή ζωή. Ο εξηλεκτρισμός επεκτείνεται ως κοινωνικό αγαθό, τα μεταφορικά μέσα εξελίσσονται, με αποτέλεσμα η ικανοποίηση αναγκών, που προηγουμένως εθεωρούντο προνόμιο των ολίγων, να γίνονται κοινωνικά προσιτές.

Ακόμη και στις νεοαποικιακές χώρες δημιουργείται υποδομή και θέσεις εργασίας. Η κεφαλαιοκρατία εκμοντερνίζει τα εκεί δεδομένα, εκτοπίζοντας παρωχημένες δομές και συνήθειες. Με ένα τρόπο, που όσο κι αν έγινε αντικείμενο κριτικής για την στρεβλότητά του, δεν έπαψε να έχει και την θετική πλευρά.

Μετά την ανοικοδόμηση από τις καταστροφές του  Β’ ΠΠ. το στάδιο κεφαλαιοκρατικής ανάπτυξης είναι αυτό που ο Ernest Mandel ανέλυσε ως «Ύστερο Καπιταλισμό», στο ομώνυμο έργο του. Κύριο χαρακτηριστικό αυτής της φάσης, η οποία προέκυψε από την υπέρσυγκέντρωση του κεφαλαίου, είναι ο καθοριστικός ρόλος που ανατίθεται στις εξοπλιστικές αμυντικές δαπάνες, με στόχο να σταθεί επιτεύξιμος ο οικονομικός κύκλος. Ενώ πράγματι το σύστημα στην ουσία δαπανά πολύ μεγάλο μέρος της εργασίας σε τομείς καταστροφής και άνευ νοήματος και κοινωνικού οφέλους, κινητοποιώντας το επιχείρημα της κομμουνιστικής απειλής, κύρια για λόγους δομικής αναπαραγωγής της οικονομίας, η ανάπτυξη της παραγωγικότητας του παρέχει την ευχέρεια μιας καταναλωτικής ευμάρειας. Τα ίδια τα αστικά κόμματα δράττουν την δυνατότητα να ενστερνιστούν σοσιαλιστικά συνθήματα, προσφέροντας κράτος πρόνοιας και ανοίγοντας τις θύρες της εκπαίδευσης στα λαϊκά στρώματα.

Είναι επόμενο η ευχέρεια παροχών της κεφαλαιοκρατίας να περιορίσει τότε την αριστερά στην σφαίρα της διαμαρτυρίας, στα κυκλώματα των διανοούμενων που επιχειρηματολογούν για οράματα και αξίες και στα συνδικάτα, τα οποία πέρα από συνθηματολογίες ακολουθούν αυστηρά συντεχνιακές στοχεύσεις. Πρόκειται για την εποχή άνθησης της σοσιαλδημοκρατίας.

Στην συγκεκριμένη φάση της ανάπτυξης και της ευμάρειας τα δημόσια οικονομικά ανθούν. Το κράτος ενισχύεται και από την αρνητική εμπειρία της κρίσης του μεσοπολέμου, με αποτέλεσμα οι κρατικές επενδύσεις να μην στηρίζουν μόνο τον υπερτροφικό κλάδο των εξοπλισμών, αλλά να εγγυώνται την απασχόληση και την ομαλή λειτουργία του οικονομικού κύκλου. Η κρατικές δραστηριότητες επεκτείνονται σε πολλούς παραγωγικούς τομείς. Οι τράπεζες αποκτούν συνακόλουθα στην οικονομία ένα ισχυρό συμπαίκτη. Το κράτος επεκτείνεται και στον δικό τους τομέα. Το φαινόμενο θα ονομαστεί από τους χώρους αμφισβήτησης κρατικομονοπωλιακός καπιταλισμός. Πρόκειται πράγματι για την χρυσή εποχή του καπιταλισμού. Απέναντι στο διαχειριστικό κράτος των φερόμενων ως σοσιαλιστικών χωρών, οι οποίες έχοντας λιγότερους πόρους, χαμηλότερη παραγωγικότητα και πιο εξογκωμένη γραφειοκρατία, είναι υποχρεωμένες να ακολουθούν τις δυτικές χώρες στο κυνήγι των πολεμικών εξοπλισμών, ορθώνεται το κεφαλαιοκρατικό κράτος με ισχυρούς ρυθμούς ανάπτυξης, κοινωνική πολιτική, επεκτεινόμενο καταναλωτισμό, παροχή παιδείας και δυνατοτήτων κοινωνικής ανέλιξης.

Πρόκειται για ένα δύσκολο αγώνα δρόμου, που περιθωριοποιεί το κοινωνικό υποκείμενο, μετατρέποντας την κοινωνία κύρια σε καταναλωτές προϊόντων. Το σύστημα θα βρει σε αυτή τη φάση πληθώρα απολογητών. Και οι αντιρρησίες θα περιοριστούν κύρια στον χώρο των διανοούμενων και της νεολαίας. Ανθρώπων δηλαδή που βρίσκονται έξω από τον κορμό της παραγωγής, τους χώρους που παίρνονται αποφάσεις και που γίνονται κατασταλαγμένες μεσοπρόθεσμες επιλογές.

Φυσικά η κοινωνία δεν χάνει ποτέ τελείως τις κριτικές φωνές, που αποτελούν την βαθιά της συνείδηση. Αυτές όμως στην συγκρότηση των συσχετισμών των δυνάμεων δεν θα επιτύχουν κάτι περισσότερο από το να κρατήσουν ζωντανή μια συνειδησιακή φλόγα, ενώ οι χώρες του λεγόμενου «υπαρκτού σοσιαλισμού» υπολείπονται από πλευράς γοήτρου, όσο αφορά την πλειοψηφία των εργαζόμενων.

Η κεφαλαιοκρατία φαίνεται να κερδίζει τουλάχιστον στα σημεία και προδιαγράφεται για τους εύστοχους παρατηρητές ο παρελκισμός του σοσιαλιστικού στρατοπέδου στα χωράφια της.

Η ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΗ ΣΤΡΟΦΗ



Ενώ όμως το κεφαλαιοκρατικό σύστημα φαίνεται να κατισχύει και να ανθεί, αντιμετωπίζοντας κάποια δευτερεύοντα προβλήματα στασιμοπληθωρισμού, τα οποία προέρχονται κύρια από την εξαγωγή κεφαλαίων με στόχο την εκβιομηχάνιση της περιφέρειας, όπου νέα αναπτυξιακά κέντρα, όπως οι «Ασιατικές Τίγρεις» δηλώνουν δυναμικά την παρουσία τους στις εσωτερικές αγορές, μια παράξενη για τα τότε δεδομένα διαδικασία αρχίζει να εκδηλώνεται:

Το αποδοτικότατο κεϋνσιανό μοντέλο του κρατικομονοπωλιακού καπιταλισμού που ακόμη ανθεί και αποδίδει, αμφισβητείται και απαξιώνεται στον Αγγλοσαξονικό χώρο, που αποτελεί και τον άξονα του συστήματος. Η εκλογή της Θάτσερ και του Ρήγκαν συνοδεύεται από την «μονεταριστική» κριτική του Μίλτον Φρίντμαν στο ισχύον μοντέλο ανάπτυξης. Η πρόταση του κυριαρχεί και επιβάλλεται το μοντέλο του «Νεοφιλελευθερισμού», που συνίσταται σε δραστική μείωση του ρόλου του κράτους.

Το κράτος καλείται όχι μόνο να ανακόψει την ενεργό δραστηριότητά του στην οικονομία, αλλά να εκποιήσει και τα περιουσιακά του στοιχεία.

Η κυβέρνηση του Χέλμουτ Σμιτ, ενός καγκελάριου με σαφή Ατλαντικό προσανατολισμό, πέφτει μετά την αποχώρηση από αυτή του κόμματος των Ελεύθερων Δημοκρατών. Αυτός που έχει παρασκηνιακά οργανώσει την πτώση της κυβέρνησης είναι ο υπουργός οικονομίας κόμης Λάμπσντορφ, που θεωρείται άνθρωπος της λέσχης Μπίλντερμπεργκ και είναι μέλος της Τριμερούς Επιτροπής. Οι Ελεύθεροι Δημοκράτες μένουν άναυδοι από την επιλογή του κόμματός τους και κάποιοι από αυτούς που είναι υπουργοί, κάνουν λόγο για «πολιτική πορνεία».

Παρακολουθώντας από τότε τα συνωμοσιολογικά έντυπα της Γερμανίας, παρακολούθησα επισταμένα την επίθεση που έκαναν αυτά τότε στον κόμη Λάμπσντορφ. Η κατηγορία που του προσάπτουν είναι η πρόσδεση της Γερμανικής πολιτικής σε κάποια κυκλώματα παρασκηνιακού καθορισμού. Ταυτόχρονα, τα έντυπα αυτά κάνουν λόγο για συνωμοσία μεγάλων τραπεζών η οποία αποβλέπει στην υπερχρέωση των κρατών και την μελλοντική κατάργηση του ρευστού χρήματος. Ένα από τα βιβλία που προβάλουν ιδιαίτερα είναι το «Η Συνωμοσία των Τραπεζών» του Eustace Mullins, το οποίο ασχολείται διεξοδικά με την δημιουργία της FED το 1913 και την εκχώρηση του δικαιώματος από την κυβέρνηση των ΗΠΑ σε συγκεκριμένους τραπεζίτες να τυπώνουν χρήμα χωρίς αντίκρισμα και να το τοκίζουν έντοκα στην κυβέρνηση.

ΑΠΟ ΤΟΝ ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟ ΣΤΟ ΤΟΥΡΜΠΟΚΑΠΙΤΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟ

Η εξέλιξη είναι στην συνέχεια γνωστή. Το κράτος χρεώνεται όλο και περισσότερο, σε αυτούς που με τα τεχνάσματα που έχουν προωθήσει και τα καταχρηστικά δικαιώματα που έχουν αποσπάσει αντλούν συνεχώς αξία από τους φορολογούμενους στα θησαυροφυλάκιά τους. Οι οικονομικές υποχρεώσεις του κράτους, ενώ οι ίδιοι πόροι περιορίζονται δραστικά, αυξάνονται ραγδαία:

Η συνεχής εξαγωγή κεφαλαίου μειώνει συνεχώς την απασχόληση στο εσωτερικό των μητροπόλεων. Οι πολυεθνικές αντλούν υπερκέρδη, τα οποία τοποθετούν σε υπερατλαντικά ταμεία, το κράτος καλείται όμως να χρηματοδοτήσει τόσο την ανεργία, όσο και τις μειωμένες εισφορές των ταμείων συνταξιοδότησης, οι οποίες εντείνονται και από την αύξηση του προσδόκιμου ηλικίας. Η μείωση της απασχόλησης οδηγεί σε μείωση της κατανάλωσης και επιβράδυνση στους ρυθμούς ανάπτυξης των εσόδων.

Η πραγματική οικονομία, που δεν πρόσκειται άμεσα σε πολυεθνικές, αρχίζει να αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα, τα οποία επιχειρείται να υπερσκελισθούν με τον περιορισμό των εργασιακών απολαβών, είτε ως αμοιβές, είτε ως ασφαλιστικά δικαιώματα.

Οι τράπεζες προβαίνουν σε υπερκέρδη, τα οποία δεν επανατοποθετούν με παραγωγικό τρόπο στην οικονομία. Ο «Τουρμποκαπιταλισμός» που δημιουργείται στηρίζεται στην δημιουργία χρηματιστικών παραγώγων από τα δανειοδοτικά γραμμάτια και την μετοχοποίηση κεφαλαίων. Έτσι δημιουργείται μια τεράστια χρηματιστηριακή φούσκα, η οποία ανακυκλώνει κεφάλαιο 45 φορές μεγαλύτερο από ότι η πραγματική οικονομία.

Η πραγματική οικονομία, η ουσιαστική παραγωγή, οι δυνατότητες ουσιαστικής παραγωγικής κεφαλαιοκρατικής επέκτασης, το εισόδημα των εργαζόμενων, η κατανάλωση και τα εργασιακά δικαιώματα υφίστανται συνεχή καθίζηση.

Τις παραγωγικές επενδύσεις καθορίζουν πλέον Fonds, που είναι πλήρως υποταγμένα στις τράπεζες και στους πολιτικούς που αυτές ελέγχουν. Κατευθύνονται κύρια στην πολεμική βιομηχανία και στις διακρατικές επιχορηγήσεις για έργα υποδομής, που ανατίθενται σε υμετέρους.

Η κατάργηση του διπολισμού επενεργεί ρευστότητα στις παγκόσμιες σχέσεις, ούτως ώστε να προσφέρονται πολεμικές συγκρούσεις για την κατανάλωση του πολεμικού υλικού. Οι τοπικοί πόλεμοι αποκτούν τεχνολογικό χαρακτήρα, στους οποίους εξατμίζονται τεράστια ποσά εργασίας. Χιλιάδες βλήματα τεραστίου κόστους παραγωγής ρίχνονται ενάντια σε αμφίβολους στόχους, που δεν κοστίζουν ούτε ένα χιλιοστό του κόστους παραγωγής τους. Συχνά υποχρεώνονται αεροσκάφη να ρίξουν τεράστιες ποσότητες πανάκριβων βλημάτων στην θάλασσα, επειδή αυτά ενώ δεν χρησιμοποιήθηκαν δεν είναι εκφορτώσιμα. Ο λογαριασμός δεν αφορά όμως ανθρώπινες ζωές και καταστροφή της υποδομής των χωρών που δέχονται τις επιθέσεις. Το κόστος των επιθέσεων καλούνται να καταβάλλουν τα κράτη.

Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα για τις μεθόδους κρατικής υπερχρέωσης που ακολουθούνται:

Κατά το έτος 1990 η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας εμφάνιζε ισοσκελισμένο δημόσιο προϋπολογισμό. Το 1991 κατέβαλε στο Ισραήλ αποζημιώσεις ένεκα της εξαγωγής πολεμικής τεχνολογίας στο Ιράκ και στο ΝΑΤΟ ως συμμετοχή στα έξοδα του πολέμου «Ασπίδα της Ερήμου» 45 δις. Ο προϋπολογισμός  αυτής της χώρας εμφάνισε το 1991 έλλειμμα 41δις, το οποίο από τότε συνεχώς διογκούται.

Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ ΩΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗΣ ΤΩΝ ΕΘΝΩΝ ΣΤΑ ΠΛΑΙΣΙΑ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΤΑΞΗΣ

Με τον Τουρμποκαπιταλισμό επέτυχαν κάποιες μεγάλες τράπεζες να επιβάλλουν την μονοκρατορία τους διεθνώς, συμπιέζοντας αφόρητα όλα τα υπόλοιπα οικονομικά υποκείμενα, με εξαίρεση τις πολυεθνικές, με τις οποίες είναι αυτές συνυφασμένες. Ο τελικός στόχος τους παγκόσμιας επιβολής προβλέπει όχι μόνο διαστροφή του διεθνούς οικονομικού συστήματος, αλλά και καταστροφή των εθνικών οικονομιών, για την επιβολή διεθνούς τραπέζης και παγκοσμίου νομίσματος, που βρίσκονται υπό τον έλεγχό τους. Την κατάλυση των εθνικών οικονομιών, θα ακολουθήσει κατάργηση της τελικής οντότητας των κρατών.

Προς αυτήν τν κατεύθυνση προωθήθηκε η επιβολή της κατάργησης των τελωνειακών δασμών, που αποτελούσαν προστασία για την εγχώρια παραγωγή και αγορά.

Οι δημόσιες επενδύσεις περιορίστηκαν σε εισαγόμενα πακέτα επιδοτήσεων με χρονική ημερομηνία λήξεως, αφού ολοκληρωθεί η αποδόμηση.

Η παραγωγή μεταφέρθηκε κυρίως στην Κίνα, την οποία δύσκολα μπορούν άλλες χώρες να ανταγωνιστούν, όσο αφορά τον εκμηδενισμό των εργασιακών δικαιωμάτων, την βάρβαρη αντιμετώπιση των εργαζόμενων και τις πρωτόγονες συνθήκες εργασίας, όσο αφορά τα μέτρα προστασίας ανθρώπων και περιβάλλοντος.

Το μέγεθος του κόστους της ενσωματωμένης ενέργειας στο τελικό προϊόν εξογκώθηκε δυσανάλογα, ούτως ώστε ένα σημαντικό τμήμα των κερδών, που προέρχεται από τον παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας, να ιδιοποιούνται μέσω των πολυεθνικών πετρελαίου πάλι οι τράπεζες που τις ελέγχουν.
Μέσα σε αυτήν την συγκυρία ήταν επόμενο, τόσο τα δημόσια οικονομικά, όσο και η πραγματική οικονομία, με εξαίρεση τις πολυεθνικές – κύρια πετρελαίου – τις βιομηχανίες πολεμικού εξοπλισμού και τις εγκατεστημένες στις χώρες – στρατόπαιδα οικονομικές μονάδες, να αντιμετωπίζουν πρόβλημα επιβίωσης. Επανειλημμένες απολύσεις και περιορισμοί του παραγωγικού δυναμικού, επιχειρούν να διασώσουν ένα μικρό μέρος της παρελθούσης ευρωστίας.

Ταυτόχρονα με την αποδόμηση του οικονομικού ιστού των κρατών συντελείται μια άνευ προηγουμένου επίθεση στο κοινωνικό ιστό των χωρών. Η ανεργία και η έλλειψη δυνατότητας απασχόλησης γίνεται αντικείμενο εκμετάλλευσης, για να αναπτύξουν τα κυκλώματα εγκληματικότητας τον κύκλο εργασιών τους και να ελέγξουν όλο και μεγαλύτερο τμήμα της οικονομίας με το ξέπλυμα χρημάτων. Η διάδοση των ναρκωτικών και οι αλητίστικες συμμορίες στο χώρο της νεολαίας των πόλεων βρίσκονται σε έξαρση.

Οι πολεμικές επιθέσεις σε βάρος μικρότερων χωρών, που είχε στόχο την ανάλωση της παραγωγής της πολεμικής βιομηχανίας, δημιούργησε εξαθλίωση και προσφυγικά ρεύματα, τα οποία σκόπιμα και οργανωμένα διοχετεύτηκαν σε συγκεκριμένες χώρες, με στόχο την εθνική τους διάλυση.

Εθνική γλώσσα, Παράδοση και Παιδεία μπήκαν στο στόχαστρο υπόθαλψης. Επιχειρείται μόνιμα ο πατριωτισμός να χαρακτηρισθεί αντιδραστική στάση, με στόχο τον αναδασμό των συνόρων, την κατάργηση της εθνικής κυριαρχίας, τον δοτό και άχρωμο κοσμοπολιτισμό μιας πολυπολυτισμικής κοινωνίας, μέσα σε συνθήκες πλήρους οικονομικής υποδούλωσης και υπερεθνικής ποδηγέτησης σε συνθήκες υπερεθνικού ολοκληρωτισμού.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ

Προσμετρώντας τις συγκρούσεις και το κόστος που επενεργεί η κύρια αντίθεση της εποχής μας, θα διαπιστώσουμε ότι αυτοί που βάλλονται είναι η συντριπτική πλειοψηφία των μελών των κοινωνιών, ασχέτως κοινωνικής ένταξης. Τάξεις και στρώματα, που μέχρι εχθές εθεωρούντο προνομιούχα, όπως οι λεγόμενοι μεσαίοι και μικροί, δημόσιοι υπάλληλοι, διανοούμενοι και ελεύθεροι επαγγελματίες  βρίσκονται πλέον στο χείλος του γκρεμού, δίπλα σε κλασσικούς εργαζόμενους και νεόπτωχους. Από την άλλη μεριά βρίσκεται ο οχετός της νέας τάξης. Ένας αριθμητικά περιορισμένος συρφετός τραπεζών, πολιτικών, ιδιοκτητών και υπηρετών ΜΜΕ, αντιπαραγωγικών νταβατζήδων, χαφιέδων, εγκληματιών και ντίλερ της διεθνούς μαφίας και των μυστικών υπηρεσιών, agent provocateur και δουλεμπόρων κερδοσκόπων.

Η πόλωση είναι τελείως διαφορετική, από αυτήν που επέβαλε παραδοσιακά η ανάγκη συγκέντρωσης του κεφαλαίου.

Αλλά και το διακύβευμα. Ενώ οι καιροί πολώνουν βάναυσα, οι εξελίξεις τρέχουν ραγδαία.

Ενώ όλα τα προηγούμενα συστήματα συνεπάγοντο δίπλα στο κόστος ταυτόχρονα και κάποια οφέλη για το κοινωνικό σύνολο, στα πλαίσια της νομιμοποίησης και αποδοχής ενός τύπου ηγεμονίας ως συνολικής κοινωνικής πρότασης, η νέα τάξη είναι η μόνη που αποβλέπει σε συνολική κοινωνική ισοπέδωση. Για την συντριπτική πλειοψηφία συνεπάγεται μόνο κόστος και όλεθρο.

Η εγρήγορση πλέον με βάση τις πραγματικές προκλήσεις και όχι τις ονειρώξεις στερεότυπων, αποτελεί άμεση πρόκληση με στόχο την επιβίωση.

ΣΧΟΛΙΑ

  1. Βρασίδας avatar
    Βρασίδας 09/05/2010 22:52:52

    Εξαιρετικό!
    Κάπου έχασα την μπάλλα, την ξαναβρήκα κλπ κλπ.
    Με πήρε κατάθλιψη αφού ανέγνωσα το κείμενο.
    Όμως υπάρχει και η αισιόδοξη πλευρά του θέματος: Ότι και να κάνουν, όποιοι και αν το επιχειρούν, χωρίς υπήκοους βασιλιάς δεν υπάρχει.
    Ας πάρουν ότι θέλουν. Και εργασία και ανθρώπους στο λαιμό τους. Χωρίς διαδηλωτές, απλά δεν υπάρχουν. Μπορεί να κατέχουν όλα τα διαμάντια της γης αλλά αν δεν υπάρχει αυτός που θα θαμπωθεί είναι σα να κρατάνε πέτρες.

    • maestros avatar
      maestros @ Βρασίδας 10/05/2010 09:34:25

      Ας κάνουμε κάτι...

      http://aliartos-city.blogspot.com/2010/05/blog-post_2842.html

  2. scarab avatar
    scarab 09/05/2010 22:54:10

    Πελαγοφίαλος..
    Δυναμική επιστροφή.....
    Μπράβο :)

  3. Factorx avatar
    Factorx 09/05/2010 23:02:39

    Μπράβο κι απο μένα, αν και μου θυμίζει λίγο τον Λέοντα Τρότσκυ είναι πολύ καλό Μποτίλια

    • Μποτίλια στο πέλαγος avatar
      Μποτίλια στο πέλαγος @ Factorx 09/05/2010 23:52:42

      Ευχαριστώ θερμά για την ανάρτηση του κειμένου και τον έπαινο. Αλλά και για την ευκαιρία που μου έδωσες με την προχθεσινή προτροπή σου να βάλω κάποιες σκέψεις σε μια πρώτη σειρά. Προσπάθησα να ανταποκριθώ στα γρήγορα, ενώ το θέμα είναι μεγάλο και αξίζει μεγαλύτερης προσοχής και επιμέλειας.

      Ευχαριστώ θερμά εξίσου τους φίλους Βρασίδα και scarab για την ενθάρρυνση.

  4. χελιδονι avatar
    χελιδονι 09/05/2010 23:42:49

    Υπάρχουν και κάποιοι, που μιλούν για τη δημιουργία δύο τάσεων, δύο κομμάτων,,,του Ευρωπαικού και του Αμερικανικού.
    Υπάρχει κι ο Ριφκιν,που αν κι Αμερικάνος, επαναφέρει τον Ευρωπαικό ανθρωπισμό σαν κεντρικό άξονα των μελλοντικών εξελήξεων, μπροστά στην κατάρευση του Αμερικανικού προτύπου της δυναμικής των αγορών.

    Μήπως ζούμε μιά νέα μορφή πολέμου και δεν τολμάμε, να το συλλαβίσουμε;

    • Μποτίλια στο πέλαγος avatar
      Μποτίλια στο πέλαγος @ χελιδονι 10/05/2010 01:07:08

      Η συστηματική καταγραφή και αξιολόγηση των τάσεων αποτελεί ζωτική ανάγκη στην κατεύθυνση επεξεργασίας στρατηγικών επιλογών, στην προοπτική μιας μελλοντικής παρέμβασης του Ελληνισμού σε οικουμενικά πλαίσια.
      Το ζήτημα του Ευρωπαϊκού Ανθρωπισμού θέτει ο Ρίφκιν για πρώτη φορά - αν θυμάμαι σωστά - στο βιβλίο του για το υδρογόνο και το διαμορφώνει ως κεντρικό θέμα στο επόμενο, που αφορά τον ρόλο της Ευρώπης. Πρόκειται για θέμα κλειδί, στο ποσοστό που ο Ανθρωπισμός είναι τέκνο του Ελληνικού πνεύματος.
      Αυτό το θέμα το έθεσα σε συνεδρίαση του προεδρείου του Χριστιανοδημοκρατικού κόμματος του Βερολίνου (όπου παραβρέθηκα με πρόσκληση του τότε προέδρου της Τ.Ο. της ΝΔ. που είναι φίλος μου) ως πιλοτικού χαρακτήρα πρόταση, επειδή συμμετείχαν εκεί κάποια σημαντικά πρόσωπα της παλιάς φρουράς, που είχαν δεχθεί επίθεση από κυκλώματα της νέας τάξης. Τα πρόσωπα αυτά έδειξαν συγκεκριμένο ενδιαφέρον και νομίζω ότι αυτό το ζήτημα ανοίγει προοπτική.
      Οπωσδήποτε ζούμε μια νέα μορφή πολέμου, με περισσότερα μέτωπα όμως, εάν εκτιμήσουμε και την ανερχόμενη παρέμβαση στην σημερινή φάση της ναζιστικής διεθνούς. Μια συντονισμένη συμμετοχή μας στην διαμόρφωση αυτών των μετώπων θα μπορούσε να συνδιαμορφώσει πολύ σημαντικές εξελίξεις. Δυστυχώς όμως η παρουσία μας δεν είναι καν ακόμη σε βρεφικό στάδιο.

  5. TopGunZ avatar
    TopGunZ 10/05/2010 00:18:10

    Μένω άναυδος! Μόλις χθες προσπαθούσα να πείσω μερικούς φίλους μου ότι πλέον πολεμάνε τα κράτη με το χρηματοπιστωτικό σύστημα! Δεν υπήρχε περίπτωση να μπορέσω να συντάξω έναν τόσο τεκμηριωμένο λόγο! Φίλε μου Μποτίλια, σε ευχαριστώ για αυτό το τόσο σημαντικό όπλο αφύπνισης με το οποίο μας προμήθευσες!

  6. asterix avatar
    asterix 10/05/2010 00:24:05

    κ εγω θα σε συγχαρω μποτιλια αν κ ο βερμπαλισμος σου θα δυσκολεψει αρκετους αναγνωστες.παρολαυτα καταπληκτικη προσεγγιση.

    • Μποτίλια στο πέλαγος avatar
      Μποτίλια στο πέλαγος @ asterix 10/05/2010 11:10:24

      Σε ευχαριστώ ειλικρινά για τα συγχαρητήρια, κύρια όμως για την κριτική. Το θέμα που θέτεις μου αποδίδεται πολύ συχνά και δεν μπορεί παρά να ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.
      Δυστυχώς, δεν είμαι εις θέση να μπορώ να συνδυάσω ένα απλουστευμένο λόγο με την ταυτόχρονη απόδοση συμπυκνωμένων νοημάτων.
      Το κείμενο της ανάρτησης γράφτηκε στο πόδι. Η παρότρυνση του Φάκτορα να το γράψω έγινε Παρασκευή βράδυ στα σχόλια. Επειδή το Σάββατο είχα μια υποχρέωση και θέλοντας να το αποστείλω μέσα στο Σαββατοκύριακο, δεν είχα στην διάθεσή μου περισσότερο από μια ημέρα.
      Το κείμενο αποστάλθηκε γεμάτο παροράματα, που τα διόρθωσε ο Φάκτωρ (θερμά ευχαριστώ).
      Σε μια δεύτερη - ήσυχη - διόρθωση, θα μπορούσα και ο ίδιος, παρά την δυσνόητη συχνά γραφή μου, να απλοποιήσω αρκετά μέρη.

  7. Alex avatar
    Alex 10/05/2010 00:52:02

    Θαυμασιο κειμενο.....ευγε...προσεξτε βημα βημα τη περιγραφη και του τι συμβαινει στην Ελλαδα σημερα ακριβως οπως τα περιγραφει ο συντακτης...
    καταλαβατε λοιπον γιατι ο Γ.Α.Π η πρωτη του κινηση μολις ανελαβε ηταν η απαλοιφη του ορου Εθνικος-ης απο τα υπουργεια Αμυνας , Παιδειας,Οικονομιας..και η καταργηση του υπουργειου Μακεδονιας-Θρακης?

    Αυτος ο πρωθυπουργος τοσα ψεμματα προεκλογικα δεν τα ειπε ετσι απλα...το σχεδιο του ηταν εμφανες..και οποις πιστευει τα δεν ηξερα δεν φανταζομουνα και τα αλλα ωραια περι καμμενης γης πλαναται πλανην οικτρα.

    Καθε κινηση ειναι προσχεδιασμενη βημα βημα και πολλα απο αυτα που ορισμενοι τα χαρακτηριζουν συνομοσιολογιες Η αποκυηματα της φαντασιας ας ψαξουν να βρουν τι ελεγε εδω και πολλα χρονια ο Συντροφος τους Μιχαλης Χαραλαμπιδης και πως τωρα ζει ουσιαστικα απομονωμενος και απαξιωμενος....

  8. Προφήτης avatar
    Προφήτης 10/05/2010 01:32:13

    Μποτίλια είσαι μνημειώδης, έχοντας ορισμένες ενστάσεις σε πτυχές της επιχειρηματολογίας.
    Όλα παίζονται στη διαφορά ταχύτητας. Σχεδιάζουν και εκτελούν πολύ συντομώτερα από τον απλό άνθρωπο.
    Δημιουργούν διαρκώς καινούρια ατζέντα που αποσυντονίζει την κοινωνία με αποτέλεσμα να μην μπορεί να υπάρχει οργανωμένη αντίσταση. Το ΠΑΣΟΚ σαν κατεξοχήν κόμμα της Νέας Τάξης, με οργανωμένο σχέδιο, εισάγει διαρκώς θεμελιακές τροποποιήσεις αλλάζοντας οριστικά την κοινωνία σε 6 μήνες. Λαθρονομοσχέδιο, ΔΝΤ, Ασφαλιστικό, Εκπαιδευτικό, Περιβάλλον-ΑΠΕ, Καλλικράτης.

    • Μποτίλια στο πέλαγος avatar
      Μποτίλια στο πέλαγος @ Προφήτης 10/05/2010 11:26:41

      Το κενό που υφίσταται - αν και υπάρχουν ήδη στην Ελληνική βιβλιογραφία κάποια πολύ κατατοπιστικά πονήματα για την νέα τάξη (ένα βιβλίο έχει συγγράψει ο Κώστας Τσουκαλάς, που δυστυχώς δώρισα) - είναι ο λόγος, που κείμενα σαν αυτό της ανάρτησης μοιάζουν να υπέχουν βαρύτητα. Σε ευχαριστώ εγκάρδια για την απόδοση του "μνημειώδους", όμως εάν το αποδεχθώ θα υποβίβαζα τις ανάγκες μας.
      Το κείμενο δεν αποτελεί τίποτε περισσότερο, από σηματοδότηση ότι κάποιοι θα προσπαθήσουν να ανταποκριθούν στην εκπόνηση, έστω ακόμη μη συστηματικών απαντήσεων στις προκλήσεις, εγχείρημα που προωθείς και εσύ - αλλά και άλλοι φίλοι εδώ - με κάποια κείμενά σου. Και φυσικά και αυτή η σελίδα, που μας στηρίζει και μας προσφέρει μια πολύ ισχυρή πλατφόρμα.
      Το θέμα της ταχύτητας που εντοπίζεις, είναι ζωτικότατης σημασίας. Δεν υπάρχει αμφιβολία, ότι μια από τις πρακτικές επιβολής που εφαρμόζει η νέα τάξη, είναι η δημιουργία σοκ, μέσω χρονικού καταιγισμού των επιβαλλόμενων μέτρων.
      Αυτός ο εντοπισμός, αφορά το κεφάλαιο "Τρόποι Επιβολής της Νέας Τάξης", που αυτονόητα θα πρέπει να μας απασχολήσει άμεσα.
      Θα σου πρότεινα λοιπόν να κάνεις συγκεκριμένες σκέψεις γι αυτό, ώστε να προωθήσουμε προσεχώς αυτήν την προβληματική στο Antinews.

      • δρόμος avatar
        δρόμος @ Μποτίλια στο πέλαγος 10/05/2010 15:05:29

        επειδή πιστεύω ότι η σημερινή εκδήλωση του ΑΡΔΗΝ κινείται στα πλαίσια της εξαιρετικής πλατφόρμας που παρουσίασες, παραθέτω την πρόσκληση που διάβασα:


        Εκδήλωση του Άρδην με θέμα Αντίσταση στον νεο-οθωμανισμό
        Ημερομηνία:
        11/05/2010 17:19
        Ενόψει της επίσκεψης του Ταγίπ Ερντογάν στην Αθήνα στις 14-15 Μαΐου και των συμφωνιών που κυοφορούνται, το περιοδικό Άρδην και η εφημερίδα Ρήξη διοργανώνει εκδήλωση τη Δευτέρα 10 Μαΐου 2010 και ώρα 7:30 μ.μ. στο Πολεμικό Μουσείο (Βασ. Σοφίας και Ριζάρη 2) με θέμα:
        Αντίσταση στο Νεο-οθωμανισμό, όχι στην αυτοκρατορική επίσκεψη του Ερντογάν

        Ομιλητές θα είναι οι:

        Ο Αναστάσιος Πεπονής, τέως υπουργός, ο Νικόλας Παπαδόπουλος, αντιπρόεδρος του ΔΗΚΟ, ο Χρύσανθος Λαζαρίδης, δημοσιογράφος, ο Σταύρος Λυγερός, δημοσιογράφος και ο Γιώργος Καραμπελιάς, συγγραφέας. Συντονίζει ο Δημήτρης Αλευρομάγειρος, Στρατηγός ε.α.


        Όποιοι/ες φίλοι/ες επιθυμούν να βοηθήσουν στην προπαγάνδιση της εκδήλωσης μπορούν να προμηθευτούν προσκλήσεις και αφίσες από τα γραφεία του Άρδην και της Ρήξης (Θεμιστοκλέους 37, Εξάρχεια).

      • Μποτίλια στο πέλαγος avatar
        Μποτίλια στο πέλαγος @ Μποτίλια στο πέλαγος 10/05/2010 17:20:42

        Εύχομαι ολόψυχα κάθε επιτυχία στην εκδήλωση.

  9. ΝΤΑΝΤΟΝ avatar
    ΝΤΑΝΤΟΝ 10/05/2010 01:38:51

    Συγχαρητήρια ¨Μποτίλια¨ ( ενάντια του ¨επικρατούντος κοινωνικοπολιτικού συστήματος¨ ) για την περιεκτική προσπάθεια και τον χρόνο που διέθεσες.

    Γαμώτο με υποχρεώνεις τουλάχιστον σε μια μελέτη διάρκειας μιας ώρας ( διότι το ¨διάβασμα¨ δεν είναι αρκετό ).

    Σε ένα ¨γρήγορο κατέβασμα¨ δεν εντόπισα την σταδιακή πτώση του ¨μέσου ποσοστού κέρδους του κεφαλαίου¨ ( μέσω της αύξησης του κόστους παραγωγής λόγω των τεράστιων επενδύσεων στην έρευνα και τις νέες τεχνολογίες ) γεγονός που οδηγεί στην προσπάθεια ¨συμψηφισμού¨ με την μείωση του εργατικού κόστους και την αύξηση των ωρών απασχόλησης.

    Δεν εντόπισα επίσης την λέξη ¨ιμπεριαλισμός¨ από τα μητροπολιτικά κέντρα παραγωγής , έρευνας και χρηματοπιστωτικής πολιτικής ( ιμπεριαλισμός στρατιωτικής επιβολής και απειλής , επιβολής οικονομικών όρων ανάπτυξης και ¨συναλλαγής¨ στην περιφέρεια ΚΑΙ πολιτιστικός - μέσω των Media και της βιομηχανίας ψυχαγωγίας ) . Το CNN προηγείται του πολέμου στο Ιράκ και οι "Mega-Antena" της πολιτικοοικονομικής διάλυσης της Ελλάδας από το 1990 και πέρα.

    Προσφέρεις όμως μια σοβαρή ανάλυση της διαπάλης ¨κεφαλαίου - εργασίας¨ και των αντίστοιχων πολιτικών μετά από τον 2ο Π.Π. και αρχίζω να τυπώνω... , διότι από καιρό ψάχνω μια μποτίλια μέσα στο απέραντο πέλαγος των ευνουχισμένων ανθρώπων που θα μου ανακοινώσει το ¨μήνυμα ελπίδας¨ και θα φωτίσει τις αιτίες που μας αφήνουν μισούς...

    • Μποτίλια στο πέλαγος avatar
      Μποτίλια στο πέλαγος @ ΝΤΑΝΤΟΝ 10/05/2010 11:44:19

      Φίλε ΝΤΑΝΤΟΝ, τα συγχαρητήρια από την μεριά σου είναι ιδιαίτερα σημαντικά, διότι προχωράς και συ στο μονοπάτι χειρισμού θεωρητικών προκλήσεων και δομείς ισχυρό λόγο.
      Οι ελλείψεις που θέτεις, μου είναι συνειδητές. Μια επέκταση σε αυτά θα επιμήκυνε το κείμενο - όχι αναγκαία με μη παραγωγικό τρόπο - και έπεσαν θύμα αφαιρετικής επιλογής.
      Δίπλα στα δυο θέματα που θέτεις, υπάρχει και αυτό της "Άνισης Ανταλλαγής". Μια στοιχειώδης πληρότητα θα προέβλεπε την ενσωμάτωσή του στο κείμενο, δίπλα στα δυο που ανέφερες.
      Στην πτωτική τάση του ποσοστού του κέρδους και στην άνιση ανταλλαγή αναφέρθηκα σε σχόλιο πριν μερικές εβδομάδες, κάνοντας αναφορά στην "ανάπτυξη της υπανάπτυξης", όταν διεξάχθηκε συζήτηση για τους αναπτυξιακούς ρυθμούς της μεταπολιτευτικής περιόδου.
      Σε ευχαριστώ για τον χρόνο και την προσοχή που δαπάνησες στην ανάγνωση του κειμένου. Τέτοια κείμενα δεν εγείρουν άλλη αξίωση, από το να θέσουν μια προβληματική συγκεκριμένα και με σύντομο τρόπο, με στόχο να δρομολογήσουν διαδικασία σκέψεων και προβληματισμού. Δεν αποτελούν κύρια απάντηση στις προκλήσεις, αλλά αποσκοπούν να καταδείξουν, ότι η απάντηση μπορεί να δοθεί, εφόσον προβληματιστούμε συγκεκριμένα. Αυτό ισχύει διπλά για πρόσωπα όπως εσύ, που δεν διστάζουν να συστηματοποιούν δεδομένα.
      Μέσα από το πρίσμα, ότι η θεωρία δεν είναι μόνο ενδοσκόπηση, αλλά κύρια "ομαδικό παιχνίδι".

  10. Ιάσων Κιανός avatar
    Ιάσων Κιανός 10/05/2010 02:51:11

    Είναι ένα από τα καλύτερα άρθρα που έχω διαβάσει τελευταία και το οποίο αγγίζει το ερώτημα "Τι να κάνουμε;". Διατηρώ κάποιες δευτερεύουσες διαφωνίες σε κάποια σημεία του όπως αυτό περί κρατικο - μονωπωλιακού καπιταλισμού, άποψη που από ότι ξέρω ήταν και παραμένει θέση του ΚΚΕ και με την οποία δεν συμφωνώ αλλά δεν είναι αυτό το ουσιώδες σήμερα.

    Είχα γράψει πριν από μήνες υπό μορφή σχολίου μου σε άρθρα για την σημερινή κυρίαρχη αντίθεση σε παγκόσμιο επίπεδο μεταξύ Εθνικού κράτους και Νέας Τάξης και ότι μπροστά στην κυρίαρχη αυτή αντίθεση η αντίθεση εργασία – κεφάλαιο εκ των πραγμάτων μεταπίπτει σε δευτερεύουσα. Είναι αδύνατον να προκύψει η οποιαδήποτε πετυχημένη πολιτική σήμερα αν δεν θέσει στην βάση της προβληματικής της αυτή την κυρίαρχη αντίθεση και το πως αυτή εκφράζεται σε όλους τους τομείς της πολιτικής, κοινωνικής και οικονομικής ζωής. Αν σήμερα δεν εδράζει κανείς την πολιτική του ανάλυση σε αυτήν την κυρίαρχη πραγματικότητα τότε προσπαθεί να την αποκρύψει και αυτό δείχνει ότι δεν έχει σκοπό να διαβεί τον …Ρουβίκωνα…

    Σε κάποιο σημείο του άρθρου λέει πολύ σωστά για την αποσάθρωση – αποδόμηση του κοινωνικού κράτους που επιχειρεί το σύστημα. Αυτό το κοινωνικό κράτος και ένα ανάλογο σύστημα αμοιβών αποτέλεσε την οικονομική βάση της Σοσιαλδημοκρατίας σε όλη την Ευρώπη από τον 2ο Π.Π και μετά. Η μετά το 1990 αποδόμηση αυτού του κοινωνικού κράτους οδηγεί σε παράλληλη αποδόμηση όλου του σοσιαλδημοκρατικού οικοδομήματος και η πτώση των σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων στην Ευρώπη είναι η πολιτική αντανάκλαση αυτού του φαινομένου. Είναι νομοτελειακό ότι τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα παρά τις επιμέρους και προσωρινές εκλογικές εκλάμψεις τους οδηγούνται σε ιδεολογικό αδιέξοδο. Η θα μετεξελιχθούν σε κάτι τελείως άλλο αναδομώντας εκ θεμελίων την ιδεολογία τους, ή θα σβήσουν όπως τα ευρωπαϊκά ΚΚ μετά την διάλυση του ανατολικού μπλοκ.

    Το μεγάλο ερώτημα που τίθεται είναι: Αφού το σύστημα αποδομεί το κοινωνικό κράτος που διατηρούσε ως οικονομικό μηχανισμό ελέγχου των λαών και εξασφάλισης της ..σιωπής τους, τότε με τι το αντικαθιστά για να συνεχίσει να εξασφαλίζει την σιωπή τους αυτή; Νομίζω ότι το σύστημα έχοντας την πολυετή εμπειρία της συνεργασίας του με τη σοσιαλδημοκρατία δεν δυσκολεύτηκε να ενσωματώσει ως «συνεργάτες» του το σύνολο της αριστεράς κρύβοντας κάτω από δήθεν αριστερές θέσεις τα πλέον αδίστακτα συμφέροντά του. Λίγο το ιδεολογικό σοκ και σύγχυση της αριστεράς μετά την διάλυση του ανατολικού παραδείσου, λίγο το άφθονο …χρήμα του συστήματος βοήθησαν στις αναγκαίες ιδεολογικές κολοτούμπες της δήθεν αριστεράς και στην λίπανση της νέας μηχανής του συστήματος που ήδη βιώνουμε. Έτσι εξηγείται το παράδοξο οι πιο σκληροί ιδεολογικοί μηχανισμοί του συστήματος (ΜΜΕ, πανεπιστήμια κλπ) να στελεχώνονται από δήθεν αριστερούς κατά κύριο λόγο του ΣΥΡΙΖΟ-ΠΑΣΟΚ αλλά και από αριστερά πολιτικά ρετάλια ελευθέρας βοσκής. Η ηγεσία της σημερινής αριστεράς πουλήθηκε ως πόρνη στο σύστημα προσφέροντας του το ιδεολογικό άλλοθι που τόσο είχε ανάγκη για την εφαρμογή της νέας του πολιτικής, όπως αυτή περιγράφεται υπό τον τίτλο «Νέα Τάξη». Είναι άλλο να φέρνεις δούλους από το Πακιστάν για να διαλύσεις ένα παγιωμένο καθεστώς εργατικών δικαιωμάτων και είναι άλλο να το κάνεις μεν αλλά να έχεις κάποια τσιράκια που μπορούν να σερβίρουν στην κοινωνία το δουλεμπόριό σου ως ανθρωπισμό….

    Αφού λοιπόν η κυρίαρχη αντίθεση σήμερα είναι η «Εθνικό κράτος - Νέα Τάξη» τότε θα πρέπει να δούμε με βάση αυτή την πραγματική αντίθεση τις πολιτικές δυνάμεις του τόπου προκειμένου να συνειδητοποιήσουμε ποιοι είναι πραγματικά δίπλα μας και ποιοι απέναντί μας. Μια τέτοια αντιστοίχηση οδηγεί σε πλήρη ανατροπή των σημερινών πολιτικών σχηματισμών, και τελικά οι έννοιες αριστερός – δεξιός χάνουν τελείως το μέχρι σήμερα νόημά τους. Το σύστημα τρέμει μία τέτοια πολιτική διεργασία. Αυτή θα απομυθοποιούσε τα αριστερά ιδεολογικά άλλοθι του συστήματος βάζοντας τα εκεί που πραγματικά ανήκουν, στην ίδια κορνίζα με τον Καρατζαφέρη, την κυρά Θοδώρα, και τον Σόρος. Θα συναδέλφωνε εκατομμύρια αγνούς πατριώτες όλων των πολιτικών πτερύγων που σήμερα αλληλοσπαράσσονται νομίζοντας πως είναι ιδεολογικοί αντίπαλοι, ενώ όλων η καρδιά πονάει γι αυτή την Πατρίδα. Τέλος θα αναδείκνυε πολιτική ηγεσία από μια πληθώρα προσωπικοτήτων και στελεχών πρώτης γραμμής, ότι καλύτερο, εντιμότερο και πραγματικά πατριωτικό διαθέτει αυτός ο τόπος. Μια τέτοια πολιτική διεργασία και εξέλιξη θα ήταν βόμβα μεγατόνων στα θεμέλια της Νέας Τάξης και η αρχή του τέλους της. Θα διέλυε τα ιδεολογικά νέφη που καλλιεργεί σκόπιμα για να αποκρύπτει την πραγματική κυρίαρχη αντίθεση στον κόσμο.

    Η πρωτοβουλία για μια τέτοια ιδεολογική σταυροφορία όλων των πατριωτικών δυνάμεων του τόπου εκ των πραγμάτων πέφτει στους ώμους του ηγέτη της μεγαλύτερης πολιτικής δύναμης που προσπαθεί να εκφράσει σήμερα πατριωτικές ευαισθησίες, και αυτός είναι ο Αντώνης Σαμαράς. Του δίνεται η ευκαιρία να αναδειχθεί ο μεγαλύτερος ηγέτης της σύγχρονης Ελληνικής ιστορίας που διάβασε σωστά τα μηνύματα των καιρών, που ανέλυσε σωστά τις καταστάσεις και που συνέθεσε ένα πραγματικό ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ που σάρωσε στο πέρασμά του όλο το παλιό σκηνικό και έσωσε τον Ελληνισμό στην πιο επικίνδυνη περίοδο της ιστορίας του.

    Δεν είναι εύκολο, το ξέρω. Αλλά και η μέχρι τώρα πορεία του Αντώνη Σαμαρά δείχνει ότι δεν είναι ένας τυχαίος πολιτικός από τον σωρό. Ειλικρινά με πιάνει θλίψη βλέποντας ότι ο χρόνος δουλεύει εις βάρος της Πατρίδας, και αυτός αναλώνεται στο να καθαρίσει τα βρώμικα νερά ενός σάπιου κομματικού κουβά, όταν παντού γύρω του είναι μία τεράστια καθαρή πατριωτική δεξαμενή που αναζητά ηγέτη να την εκφράσει.

    Η Πατρίδα αναζητά απελπισμένα έναν ηγέτη που …θα κρεμάσει την κάπα του και θα διαβεί τον μεγαλύτερο Ρουβίκωνα της ιστορίας…. Αν υπάρξει, δεν φαντάζεται πόσες χιλιάδες θα δει να συμπαρατάσσονται δίπλα του στον αγώνα για την σωτηρία της Ελλάδας.

    Ακούει κανείς εκεί μέσα στον κουβά;

    • Μποτίλια στο πέλαγος avatar
      Μποτίλια στο πέλαγος @ Ιάσων Κιανός 10/05/2010 12:03:49

      Φίλε ιάσων,
      όσο αφορά τον όρο "κρατικομονοπωλιακός καπιταλισμός", ισχύει η κριτική σου. Συνειδητά η επιλογή κεντρικών όρων προσανατολίζεται σε σλόγκαν, που δεν ανταποκρίνονται πάντοτε με ακρίβεια και πληρότητα περιεχομένου. Η σκοπιμότητα της επιλογής αυτής, διέπεται από ψυχολογικά και επικοινωνιακά κριτήρια, καθώς και κριτήρια γρήγορης συνεννόησης και αφομοίωσης κάποιων περιεχομένων. Στην προσπάθεια να καταρριφθούν στερεότυπα κάνω συνειδητή χρήση άλλων, λιγότερο παγιωμένων στερεοτύπων. Η κατάρριψή τους στην επόμενη, πιο συστηματική αναφορά, θα είναι πολύ εύκολη, αφού έχουν εκπληρώσει τον ρόλο που τους αποδόθηκε. Ας μην ξεχνάμε, ότι ένα τέτοιο κείμενο δεν μπορεί παρά να απευθύνεται σε όλο το φάσμα των αντιλήψεων, που μπορεί να χαρακτηρίζει τους εδώ επισκέπτες. Ταυτόχρονα γίνεται αυτονόητα παραλαβή του αποδέκτη (δηλ. της αριστεράς) όπου ρητορικά απευθύνθηκε η ανάρτηση του Φάκτορα, που ήταν αφετηρία αυτού του κειμένου.

      Το θέμα του ρόλου του Αντώνη Σαμαρά είναι ένα ιδιαίτερο μεγάλο θέμα, στο οποίο δεν μπορώ στα πλαίσια αυτής της ανάρτησης να παραθέσω ολοκληρωμένα την άποψή μου.
      Μπορώ όμως κάλλιστα να αποδεχθώ, ότι εάν υπάρχει κάποιος από το υπάρχον πολιτικό σκηνικό στην φάση που διανύουμε, που αφήνει περιθώρια σύγκρουσης με την Νέα Τάξη, αυτός είναι ο Αντώνης Σαμαράς.
      Προσωπικά δηλώνω Καραμανλικός της επαναστατικής αυτονομίας.

  11. ΜΠΑΡΟΥΤΟΜΥΛΟΣ avatar
    ΜΠΑΡΟΥΤΟΜΥΛΟΣ 10/05/2010 06:58:49

    Η ΝΕΑ ΤΑΞΗ είναι η σύγχρονη στρατηγική του παγκόσμιου καπιταλισμού,όμως ταυτόχρονα συνυπάρχει και ο ανταγωνισμός μεταξύ των ισχυρών πόλων του συστήματος,τα γεωπολιτικά σήμερα είναι σε εξέλιξη.Πράγματι σπάει η συμμαχία Μ.κεφαλαίου μεσαίας τάξης κι΄αυτό γιατί μίκρυνε η πίτα λόγω της καπιταλιστικής κρίσης...ακόμη και η ανάλυση του Α.Νέγκρι στην "ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΊΑ" σήμερα φαίνεται να μην στέκει...έχουμε παγκόσμιο ταξικό πόλεμο...αλλά οι πατρίδες παίζουν ρόλο ,το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα..!

    • Μποτίλια στο πέλαγος avatar
      Μποτίλια στο πέλαγος @ ΜΠΑΡΟΥΤΟΜΥΛΟΣ 10/05/2010 12:09:09

      Ο εντοπισμός σου είναι τεράστιας σημασίας. Οι γεωπολιτικοί νομείς και συμμετέχοντες στην διαδικασία της Νέας Τάξης απαιτούν με ζωτικό τρόπο προσδιορισμό, ανάλυση και εκτίμηση.
      Εδώ όμως δεν ξεκινήσαμε εχθές, ούτε και σκοπεύουμε να τελειώσουμε σήμερα.
      Ας είναι καλά το Antinews και όλη η παρέα εδώ, φυσικά μη εξαιρουμένων υμών.

  12. ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ avatar
    ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ 10/05/2010 06:59:15

    Α Ψ Ο Γ Ο !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

    • Μποτίλια στο πέλαγος avatar
      Μποτίλια στο πέλαγος @ ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ 10/05/2010 12:13:48

      Άψογοι είμαστε μόνο αναλογιζόμενοι κάθε στιγμή τον μεγάλο μας σύμμαχο, που είναι ο θάνατος (Κάρλος Καστανιέντα).
      Θερμά ευχαριστώ για τα θαυμαστικά. Ας τα κρατήσουμε για το τέλος μιας δύσκολης, αλλά αγαπημένης πορείας, που το κοινό ορίζεται από κοινούς πόθους.

  13. archaeopteryx avatar
    archaeopteryx 10/05/2010 07:03:21

    Με την πτώση του Τείχους, έπεσαν και οι ιδεολογικές επιφάσεις Δύσης-Ανατολής, και ενώ τμήματα του κεφαλαίου συμμάχησαν για την περιβόητη Νέα Τάξη, εκτιμώ ότι η πόλωση είναι αναπόφευκτη, όσο η ύφεση θα πλήτει τους αστούς και μικροαστούς κυρίως της Β. Ευρώπης, και η εξαθλίωση της εργατικής τάξης δεν θα επαρκεί, αφού, πράγματι, θα υπάρχουν λαοί πιο «πρόθυμοι» να θυσιάζουν βιωτικό επίπεδο για να εξάγουν.

    Το «Εθνικό Κράτος» θα ξαναγίνει θέμα όταν ζοριστούν οι Γερμανοί, εσωτερικά, και η τωρινή εκδοχή Δημοκρατίας Βαϊμάρης που είναι η Μητρόπολη της Ευρασίας αρχίσει να τρίζει. Χωρίς να υποτιμώ τις πιέσεις στα συμφέροντα της Ωκεανίας. Οι αλλαγές στα βιοτικά επίπεδα των Αμερικανών, Κινέζων και Ευρωπαίων τα τελευταία 20 χρόνια είναι ενδεικτικά. Η προσέγγιση Γερμανίας Ρωσίας είναι λιγότερο σταθερή από την λυκοφιλία Αμερικής Κίνας. Ο Οργουελ ήταν προφητικός.

    Πριν τον Β' ΠΠ, η Γερμανία ήταν «αδικημένη» και υπήρχε ισχυρή τάση απομονωτισμού (ή φιλογερμανικής προδιάθεσης) στις ΗΠΑ. Το ερώτημα είναι πια βραχυπρόθεσμη έκβαση θα αποτρέψει ανωμαλίες μεγάλης κλίμακας;

    • Μποτίλια στο πέλαγος avatar
      Μποτίλια στο πέλαγος @ archaeopteryx 10/05/2010 12:19:50

      Υποκλίνομαι μπροστά στις σημαντικές εκτιμήσεις σου. Κύρια αυτή που αφορά την τάση επανόδου στο εθνικό κράτος, από την Γερμανία.
      Εάν συνεκτιμήσουμε τον ανερχόμενο ρόλο της ναζιστικής διεθνούς στην παγκόσμια σκηνή, το ζήτημα αυτό αποκτά κεντρική σημασία. Μπορεί αυτό που γράφω να ηχεί αυθαίρετο, αποτελεί όμως σήμερα σημαντική πρόκληση.

  14. archaeopteryx avatar
    archaeopteryx 10/05/2010 07:10:05

    Βασικά, Μποτίλια, νομίζω ότι οι τρομερές υπερσυγκεντρώσεις που παρατηρούνται στο τραπεζικό και άλλο κεφάλαιο τα τελευταία 20 χρόνια, εμπεριέχουν και προκαλούν συστημικές αστάθειες και για αυτό εκτιμώ ότι η Νέα Τάξη, παρά τις προσπάθειές της είναι καταδικασμένη. Ούτε όλα τα σημεία τριβής και σύγκρουσης είναι ελεγχόμενα, ούτε άλλοι εξωγενείς και απρόβλεπτοι παράγοντες, που δεν έχουν σχέση με ...ανθρωπογενείς αιτίες. Χαχαχαχα, για να πάω στο προσφιλές μου θέμα...

    Το ζήτημα είναι αν και πόσο θα πληρώσουμε όλοι οι υπόλοιποι την νύφη...

    • Μποτίλια στο πέλαγος avatar
      Μποτίλια στο πέλαγος @ archaeopteryx 10/05/2010 12:27:20

      Η συγκεκριμένη υπερσυγκέντρωση χρήζει και συγκεκριμένης αξιολόγησης. Εξωτερικά ανταποκρίνεται στον πάγιο νόμο της κεφαλαιοκρατικής συσσώρευσης. Παρ' όλα αυτά οι εσωτερικές της ζυμώσεις και οι συνέπειες της διέπονται από εξαιρετικές ιδιοτυπίες. Μια προσπάθεια αναφοράς σε αυτό αποτελεί και το κείμενο που προηγήθηκε.
      Φυσικά ο διάλογος με αφορμή τα τρέχοντα θα σταθεί αφετηρία μελλοντικής προβληματικής. Κατά κανόνα ένα φαινόμενο γίνεται κατανοήσιμο, εφ' όσον ολοκληρωθεί. Η πρόκληση είναι όμως να το προλάβουμε, όχι μόνο ερμηνευτικά, στην πορεία ανάπτυξής του.

  15. ΣΟΝ ΠΕΝ avatar
    ΣΟΝ ΠΕΝ 10/05/2010 07:26:52

    Eξαιρετικό.
    Ιχνηλατεί με αξιοπιστία την μεθόδευση για εξουδετέρωση του Εθνικού Κράτους,με εργαλείο την ολοκληρωτική εξάρτησή του από υπερεθνικούς οικονομικούς παράγοντες.
    Ο αστικός κοσμοπολιτισμός βεβαίως είναι το προκεχωρημένο φυλάκιο,τα πυρά πυροβολικού πριν τις εκκαθαριστικές επιχειρήσεις.
    Χωρίς ειδικές γνώσεις οικονομικών,είχα αντιληφθεί ότι η Ελεύθερη οικονομική ανάπτυξη της Ευρώπης αλλά και της Ελλάδας στις δεκαετίες '60,'70 που βελτίωνε τη ζωή των πολιτών και δημιούργησε την περίφημη μεσαία τάξη,είναι πλέον παρελθόν.
    Επίσης η διαπίστωση ότι σε όλες τις χώρες, παρά την ανάπτυξη των οικονομιών και της ευημερίας των δεικτών,παρατηρείται οι πλούσιοι να γίνονται πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι.
    Ενώ παλαιότερα συμμετείχαν όλοι στην απολαυή του παραγόμενου πλούτου.
    Αγωνιζόμενος πάντα για την Ελευθερία συνεπώς και για την οικονομική,είχα πάντα στο μυαλό μου το "μοτο",οτι ελεύθερη οικονομία σημαινει: συγκεντρωση κεφαλαίου,
    επενδύσεις,δημιουργία θέσεων εργασίας,παραγωγή αγαθών που προάγουν την ποιότητα ζωής,ανταγωνισμός που ισορροπεί τις τάσεις υπερβολικού κέρδους.
    Η αναφορά σου στις συνέπειες του "τουρβοκαπιταλισμού" με φώτισε.
    Κατάλαβα ότι αυτό που ζούμε είναι σκόπιμη και σχεδιασμένη παρέκβαση του ρυθμιζόμενου από τα Εθνικά κράτη καπιταλισμού,προκειμένου να μη μπορούν να επιτύχουν αυτοδύναμη ανάπτυξη και να γίνουν υποχείρια υπερεθνικών θεσμών,παραμάγαζων των ΗΠΑ.
    Ελπίζω να αποκωδικοποίησα ορθώς το πόνημά σου.
    Περιμένω να ακούσω και τρόπους αντίστασης,οι οποίες ασφαλώς δεν αφορούν μόνο την Ελλάδα και δεν μπορεί άλλωστε μόνη της.

    • Μποτίλια στο πέλαγος avatar
      Μποτίλια στο πέλαγος @ ΣΟΝ ΠΕΝ 10/05/2010 12:35:53

      Αφού επιτύχαμε να συμφωνούμε στα βασικά της ερμηνείας, θα βρούμε και τους τρόπους αντίστασης. Η βασικότερη προϋπόθεση για την επίλυση ενός προβλήματος είναι μια επιτυχής κατάστρωση δεδομένων και ζητουμένων.
      Επειδή τυχαίνει να είμαστε αμφότεροι (συμπεριλλαμβανομένων πολλών άλλων) ασθενείς και μελλοντικοί θεραπευτές, μαζί θα πρέπει να αναζητήσουμε και τα βότανα.
      Η οθόνες αναμένουν τις σκέψεις και τις προτάσεις σου.
      Ευχαριστώ θερμά για την σοβαρή μελέτη του κειμένου.

  16. ΜΠΑΡΟΥΤΟΜΥΛΟΣ avatar
    ΜΠΑΡΟΥΤΟΜΥΛΟΣ 10/05/2010 07:45:09

    Εχω βαρεθεί τη συστηματική κακοποίηση των αρχαίων φιλοσόφων μας από Ακροδεξιούς που προσπαθούν να τους φέρουν στα μέτρα τους. Τις προάλλες έβλεπα το γνωστό κοκοράκι να μιλά από την εκπομπή του εναντίον της ιδέας της ισότητας που εκδίδει. Οσα συμβαίνουν γύρω μας κάνουν επίκαιρη την κατάσταση της ισότητας όσο ποτέ. Ας θυμηθούμε: «Κανείς δεν γεννήθηκε ανώτερος από τον άλλο» (Σοφοκλής), «Το δίκαιο υπάρχει στην ισότητα και όχι στην ανισότητα» (Πλάτωνα, Γοργίας), «Καλύτερα θα ήτανε να συνηθίζει ο άνθρωπος να ζει ίσος με όλους» (Ευριπίδη, Μήδεια), «Κοινός είναι για όλους τους ανθρώπους ο ουρανός και η γη» (Ευριπίδη, Ελένη), «Το καλύτερο είναι να προτιμάς την ισότητα, η οποία δένει σφιχτά και για πάντα φίλους με φίλους, πόλεις με πόλεις και συμμάχους με συμμάχους» (Πλάτωνας).


    Του
    Γιώργου ΚΑΚΟΥΛΙΔΗ ..."RIZOΣ"

  17. Λάζαρος Χατζηνάκος avatar
    Λάζαρος Χατζηνάκος 10/05/2010 08:08:51

    Έψαχνα κάτι χρήσιμο για να παραδώσω σαν κληρονομιά στον φοιτητή Πολιτικών Επιστημών της οικογένειας και το βρήκα μέσα σε μια μποτίλια ριγμένη στο πέλαγος! [Δεν είναι απλά συγχαρητήρια: είναι η κωδικοποίηση - τεκμηρίωση των διάσπαρτων σε ένα όλον]
    Από τη Βόρεια Ελλάδα η αντίθεση Νέας Τάξης - Εθνικού Κράτους εμφανίζεται ρηχή στο δεύτερό της σκέλος. Οι εμπειρίες μας από τη συνεργασία μας με τους γείτονες (κατά κύριο λόγο τους Βούλγαρους εννοώ, μην μας πάρουν τα σκάγια των ακραίων πατριωτών) ανοίγουν ένα όχι και τόσο αμελητέο πεδίο διακρατικής αντίστασης στη Νέα Τάξη.
    Δεν αρκεί μια ελληνοκεντρική προσέγγιση των εργαλείων που μπορούν να δημιουργήσουν θύλακες κοινωνικής αναδιοργάνωσης. Κι αν σήμερα η Ελλάδα βρίσκεται στο κέντρο του κυκλώνα, η πιστοποίηση κάθε εναλλακτικής λύσης διέρχεται από τον γείτονα κι όχι από την αυτοϊκανοποίηση κάποιων πρωτοπόρων, που ανέδειξαν λύσεις μόνο για τη χώρα τους.
    Μ' άλλα λόγια οι πρακτικές μας πρέπει να είναι εξαγώγιμες και μόνον τότε θα είναι ικανές να ανατρέψουν δυναμικά τις επιβουλές του Παγκόσμιου Τουρμποκαπιταλισμού.
    Η υπεράσπιση του Εθνικού μόνον έτσι θα δημιουργεί βιώσιμες οάσεις σε όλο το ευρωπαϊκό έδαφος. Αν η "Μποτίλια" δέχεται πυρά για τροτσκιστικές αποκλίσεις, τότε ας συνδράμουμε σε ...εισοδιστικές πρακτικές, που μπορούν να διατρέξουν την Ευρώπη από την Ελλάδα μέχρι τα δυτικά παράλια της Ιρλανδίας.

    Υ.Γ. Φοβάμαι ότι η εμμονή σε θέσεις "Μόνον ο Σαμαράς μπορεί" οδηγεί σε αυταπάτες αντίστοιχες με την "Επανίδρυση του Κράτους" του προκατόχου του. Εκτός κι αν οι ...εραστές του antinews έχουν πράγματι πειστεί ότι με την πριμοδότηση του Σαμαρά, προκύπτει ένα διαδικτυακό τοπίο Ηλεκτρονικής Δημοκρατίας, που θα θεραπεύσει πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν.
    Αλλά σε αυτή την περίπτωση θα πρέπει η επανίδρυση να αρχίσει από το ξεχαρβαλωμένο, παλαιολιθικό μοντέλο λειτουργίας της ΝΔ. Επί 5,5 χρόνια μόνον κακούς αντιγραφείς της εν Ελλάδι διεφθαρμένης Σοσιαλδημοκρατίας παρήγαγε. Το δε Ινστιτούτο Δημοκρατίας Κ.Κ. (αν πρόκειται για Ινστιτούτο παραγωγής ιδεολογίας) ούτε σε επίπεδο λέσχης κουμκάν δε λειτούργησε...
    Με συγχωρείτε, αλλά δίχως δικτυωμένες ηλεκτρονικά περιφερειακές οργανώσεις θα λουζόμαστε εκτός Αθηνών εκπροσώπους του Α. Σαμαρά με εγκέφαλο κότας.
    Θέλει ναι αρετήν και τόλμην, μα και λίγη φαντασία η αντινεοταξική εξουσία!

    • Μποτίλια στο πέλαγος avatar
      Μποτίλια στο πέλαγος @ Λάζαρος Χατζηνάκος 10/05/2010 12:48:57

      Εντοπίζεις ένα τεράστιας σημασίας ζήτημα. Επιγραμματικά μόνο αναφέρω - και οπωσδήποτε θα το συζητήσουμε διεξοδικότερα στο μέλλον - ότι ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΠΡΑΓΜΑΤΩΣΗ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΤΟΥ ΜΗΝΥΜΑΤΟΣ.
      Ενάντια στην νέα τάξη θα αντιτάξουμε το ΟΙΚΟΜΕΜΕΝΙΚΟ ΜΑΣ ΠΝΕΥΜΑ.
      ΟΜΩΣ ΤΟ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ ΔΕΝ ΚΑΤΑΡΓΕΙ ΤΑ ΕΘΝΗ. ΤΑ ΑΝΥΨΩΝΕΙ. ΓΙ ΑΥΤΟ ΚΑΙ ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΕΤΑΙ ΤΗΝΗ ΥΠΑΡΞΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΤΟΥΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗ.

      Εάν διαφωνείς στο "μόνο ο Σαμαράς μπορεί", συμφώνησε στο "ο Σαμαράς μπορεί". Όπως όλοι μπορούμε και έχουμε υποχρέωση. Κατά συνέπεια πρώτα απαίτησε. Και εάν πεισθείς, ενίσχυσε.
      Φαντασία σημαίνει πρώτιστα δυναμική οπτική των πάντων.

      Όσο αφορά τις εκ γενετής τροτσκιστικές μου καταβολές, ο Φάκτορας είναι φίλος και μου συγχωρεί πάντοτε τις μικροαποστασίες.

  18. Νίκος avatar
    Νίκος 10/05/2010 08:50:04

    Πελαγοφιαλε, εξαιρετικο. πρεπει να το κανεις βιβλιο, οσο πιο απλοποιημενο, για ολους τους Ελληνες.

    • Μποτίλια στο πέλαγος avatar
      Μποτίλια στο πέλαγος @ Νίκος 10/05/2010 12:53:36

      Νίκο μου, μια μποτίλια είμαι. Στην μπλογκόσφαιρα κολυμπάω και κάνουμε κοινή προσπάθεια εδώ εδώ και κάτι φεγγάρια.
      Η αγάπη και η αποφασιστικότητα θα μας σπρώξει. Και τα βιβλία θα γραφούν, αδιάφορο από ποιόν, γιατί στο πέλαγος υπάρχουν και λιμάνια.

  19. Ζάχος avatar
    Ζάχος 10/05/2010 08:50:06

    Έγραψες ρε μεγάλε!

    • Μποτίλια στο πέλαγος avatar
      Μποτίλια στο πέλαγος @ Ζάχος 10/05/2010 12:54:49

      Σε φχαριστώ Ζάχο μου. Αν δεν γράψω θα σκάσω.

  20. sovokai avatar
    sovokai 10/05/2010 08:55:30

    δεν χρειαζοντουσαν τόσα πολλά να γραψεις για να πείς το αυτονόητο οτι τωρα η μάχη γίνεται ανάμεσα σε 100 ανθρώπους που συσσώρευσαν ελλεω καπιταλισμού και στρεβλωσεων του ολα τα λεφτά και ολων των αλλων (λαων και κυβερνήσεων)

    • Μποτίλια στο πέλαγος avatar
      Μποτίλια στο πέλαγος @ sovokai 10/05/2010 12:59:46

      Έχεις απόλυτο δίκιο.
      Η ουσία του αμανέ είναι το αμάν. Όμως παρόλα αυτά κουβαλάμε νταούλια και βιολιά, γιατί δεν το αφουγκράζονται όλοι όπως μπορείς εσύ, καλέ μου Σοβοκαή.

  21. Θραξ Αναρμόδιος avatar
    Θραξ Αναρμόδιος 10/05/2010 09:00:40

    "η κυρίαρχη αντίθεση δεν αφορά πλέον την σύγκρουση εργασίας και κεφαλαίου, αλλά την σύγκρουση μεταξύ της φερόμενης ως «νέας τάξης» και του εθνικού κράτους"

    Δεν έχει γίνει καμμιά δραστική αλλαγή. Πρόκειται πάντα για το ίδιο παλαιότατο ζήτημα. Απλώς υπάρχει μία "ποσοτική" διαφοροποίηση. Και εξαιτίας αυτού και μια ποιοτική.

    Η "Νέα Τάξη" αντιπροσωπεύει το Κεφάλαιο. Είναι το Κεφάλαιο. Στην ειδεχθέστερή του μορφή. Το παγκοσμιοποιημένο και το υπερ-συγκεντρωμένο. Το χρηματοπιστωτικό. (Καθαρός αέρας δηλαδή).

    Και το "Εθνικό Κράτος", σαν η τοπική αγορά εργασίας, αντιπροσωπεύει τους κανόνες που προασπίζουν και ρυθμίζουν αυτή την εργασία σε τοπικό (εθνικό) επίπεδο. Αλλά και τους πόρους τους πρωτογενείς.

    Η εργασία παράγει (αξία και την ενσωματώνει στα προϊόντα) και το κεφάλαιο ιδιοποιείται. Κι αυτό θα αργήσει πολύ να αλλάξει.

    Στην βάση του προβλήματος έχουμε πάλι τους ίδιους όρους. Κάποιοι παράγουν και κάποιοι ιδιοποιούνται. Απλώς τώρα έχοντας την εξουσία να αλλάξουν τους κανόνες της χρηματοδότησης και της πίστωσης και όντας ανεξέλεγκτοι, για διάφορους λόγους, από τα εθνικά κράτη, διευρύνουν ποσοτικά την ιδιοποίηση που ασκούν. Σε μεγέθη κολοσσιαία.

    Θραξ Αναρμόδιος

    ΥΓ. Το αποτέλεσμα της παρούσας φάσης θα είναι να γίνουν (γίνονται ήδη) πιο ευδιάκριτες οι γραμμές μεταξύ πλουσίων και φτωχών. Μεταξύ κεφαλαίου και εργασίας.

    • Μποτίλια στο πέλαγος avatar
      Μποτίλια στο πέλαγος @ Θραξ Αναρμόδιος 10/05/2010 13:06:24

      Τα γένη υπάρχουν μόνο μέσω των ειδών. Γι αυτό αναπτύχθησαν οι ειδικότητες.
      Φυσικά γίνονται οι γραμμές πιο φανερές. Μόνο που δεν είναι πια γραμμές, αλλά φαράγγια.
      Ας βάλουμε λοιπόν το χάρακα και τον διαβήτη στο συρτάρι. Κρατάμε τις ριγέ στολές ανατροπής και τα θρακικά κρόταλα του Ζαγρέα.

  22. Βασίλης avatar
    Βασίλης 10/05/2010 09:15:39

    Το πιο εύστοχο άρθρο που έχω διαβάσει ποτέ στο antinews

    • Μποτίλια στο πέλαγος avatar
      Μποτίλια στο πέλαγος @ Βασίλης 10/05/2010 13:08:42

      Ευχαριστώ θερμά από καρδιάς.
      Όμως παραμένουν πάντοτε πολυτιμότερες των συγκρίσεων οι συγκρούσεις.

  23. Νίκος avatar
    Νίκος 10/05/2010 09:20:54

    “η κυρίαρχη αντίθεση δεν αφορά πλέον την σύγκρουση εργασίας και κεφαλαίου, αλλά την σύγκρουση μεταξύ της φερόμενης ως «νέας τάξης» και του εθνικού κράτους”

    Διχως να θελω να περιαυτολογησω, το ζητημα αυτο το εθετα σε συζητησεις με "αριστερους" εδω και 18 χρονια, οταν πρωτογνωρισα τα εργα του Κονδυλη στην Αμερικη, οπου εθεωρουνταν ο σημαντικοτερος "συντηρητικος" Ευρωπαιος συγγραφεας. Με θεωρουσαν "τρελο" ή παραπλανημενο. Ομως τα σημαδια του "προγραμματος" αποδομησεως των εθνικων κρατων βοουσαν. Η "θεωρια του πολεμου", πρ' οτι, απ' οσο θυμαμαι, δεν ματαφραστηκε στα Αγγλικα, εκανε μεγαλη εντυπωση στους γερμανομαθεις Αμερικανους.

    • Μποτίλια στο πέλαγος avatar
      Μποτίλια στο πέλαγος @ Νίκος 10/05/2010 13:11:17

      Εξακολούθησε να ρίχνεις σπόρους. Την εποχή του Καλού Σπορέως άλλοι φύτρωναν, άλλοι όχι. Εκεί που φτάσαμε πια η γης ανοίγει αγκαλιά για όλους.

  24. antiathlitikos avatar
    antiathlitikos 10/05/2010 10:26:20

    Εξαιρετικά ενδιαφέρουσα τόσο η ιστορική παρακολούθηση της εξέλιξης του καπιταλισμού όσο και η προσπάθεια συμπύκνωσης της άποψής σου για το πού ευρισκόμεθα, αγαπητέ Μποτίλια. Συμπεραίνεις:

    «Ενώ όλα τα προηγούμενα συστήματα συνεπάγοντο δίπλα στο κόστος ταυτόχρονα και κάποια οφέλη για το κοινωνικό σύνολο, στα πλαίσια της νομιμοποίησης και αποδοχής ενός τύπου ηγεμονίας ως συνολικής κοινωνικής πρότασης, η νέα τάξη είναι η μόνη που αποβλέπει σε συνολική κοινωνική ισοπέδωση. Για την συντριπτική πλειοψηφία συνεπάγεται μόνο κόστος και όλεθρο.»

    Αν η ανάλυση που προηγήθηκε είναι σωστή και το ανωτέρω τελικό συμπέρασμα έγκυρα αποτυπώσιμο στους «νέους» κοινωνικούς συσχετισμούς, γεννιούνται μια σειρά ερωτημάτων τόσο για τη στρατηγική των κυρίαρχων ομάδων όσο και για την προοπτική αντιμετώπισσής τους.

    1. Με τί αντικαθίστανται οι διαδικασίες συναινέσεων και νομιμοποίησης; Από τον γυμνό και απροκάλυπτο εκφοβισμό; Από την επιβολή της αποδοχής της σιωπής και της αλλοτρίωσης της άποψης και της κριτικής; Από την γενική κοινωνική αποχαύνωση και μάλιστα εν δυστυχία;

    2. Μια τόσο μονομερής και κοντόφθαλμη οπτική αυτοαναιρείται ως βιώσιμη στρατηγική με δεδομένη και την ορθή επισήμανση του Προφήτη παραπάνω περί αλλαγής ταχύτητας, όπου οι υποτελείς αδυνατούν να παρακολουθήσουν τις εξελίξεις. Ποιά είναι τα εργαλεία της «νέας τάξης» που καταφέρνουν αντιθέτως να κάνουν κάτι τέτοιο επιτυχώς και για λογαριασμό τους; Ή μήπως οδηγούνται ολοταχώς προς την αυτοκτονία και δεν το έχουν αντιληφθεί;

    3. Αν η σύνθλιψη είναι υπερεθνική, πώς η αντίδραση μπορεί να είναι εθνικά καθορισμένη και ως εκ τούτου απομονωμένη από τον περίγυρο; Απέναντι σε μια ισοπεδωτική παγκόσμια επιδρομή των κυρίαρχων, τί τύχη μπορεί να έχει μια κατακερματισμένη αντίδραση εδραζόμενη στους «πατριωτισμούς»;

    4. Αν ο πατριωτισμός και η υπεράσπισή του στοχεύει στη διάδοση ενός διεθνιστικού μηνύματος του τύπου «αντισταθείτε στην κατάλυση των εθνών», πώς αποφεύγεται η διατήρηση, αναπαραγωγή, υπεράσπιση, ενίσχυση και διεκδίκηση εθνικών συμφερόντων έναντι αντίθετων εθνικών συμφερόντων; Εκτός κι αν ο μόνος νομιμοποιημένος και στέρεος πατριωτισμός είναι ο δικός μας ...

    5. Αν, τέλος, όπως αφήνεται να υποννοηθεί έστω και ηπίως, ο ελληνικός ανθρωπισμός (μπορεί να) είναι ανώτερος ως οικουμενικός ώστε να μπορεί να συγκεντρώσει γύρω του και να ηγεμονεύσει τα «δικά του» τρισέγγονα και τις χήρες άλλων πολιτιστικών αφετηριών, τότε μάλλον αναπαράγουμε ασυνείδητα μια ξεπερασμένη εμμονή που ενώ θέλει να διεκδικεί την ιδιαιτερότητά της ως ισότιμης έναντι άλλων, καταλήγει σ΄έναν ιδιότυπο και στραμμένο στο παρελθόν ελιτισμό που όμως μένει αθεμελίωτος και κυρίως μετέωρος σε σχέση με μια εντελώς διαφορετική και εξαιρετικά περιπλοκότερη κοινωνική δομή.

    Η γνώμη μου είναι ότι οι αναγωγισμοί και οι σε τελευταία ανάλυση συμπερασμοί που επιδιώκουν την απλοποίηση μιας σύνθετης κι εξελλισσόμενης πραγματικότητας προκειμένου αυτή να καταννοηθεί καλύτερα δεν είναι απλώς ξεπερασμένοι: έχουν αποδείξει την μερικότητα και ανεπάρκειά τους. Η αγνόηση της «πολυπλοκότητας» συνιστά σήμερα το μέγιστο των εμποδίων ώστε να απαλλαγούμε από μια απλουστευτική και μονοδιάσταση αντίληψη περί ολοκληρωμένων και αρραγών συστημάτων (φίλιων ή εχθρικών) που είτε θριαμβεύουν είτε γκρεμίζονται.

    • Μποτίλια στο πέλαγος avatar
      Μποτίλια στο πέλαγος @ antiathlitikos 10/05/2010 13:35:26

      Πάντα η αφαίρεση αποκαλεί πρόκληση, έστω και εάν εμείς δεν επαρκούμε, ή εγώ δεν επαρκώ. Η πολυπλοκότητα παραμένει παρ' ολ' αυτά γνωσιολογικά προσπελάσιμη. Γι αυτό παιδεύτηκαν και κάποι θιασώτες με θεωρίες του χάους και τα φράκταλ.
      Έχω αναφέρει άλλοτε εδώ την γνωσιολογική μου αφετηρία, που δεν έχει σχέση με τον εμπειρισμό. Είμαι οπαδός του Πλατωνισμού και θεωρώ την γνώση αποκάλυψη με αφετηρία την αρετή.
      Γουστάρω χορούς, γι αυτό τραγουδάω. Δεν συγγράφω, είμαι μπετατζής. Προσπαθώ μονάχα να δημιουργήσω δόνηση. Θέλω να τα δω όλα να κινούνται, μέσα σε ένα σφύριγμα σε μέτρο περιττό, που όταν κλείνει τα αφήνει μετέωρα στον αέρα. Γιατί δεν υπάρχουν βεβαιότητες. Γι αυτό επικαλούμαι τον από Μηχανής Θεό και πασχίζω να είμαι τραγικός.
      Αλείφομαι με το αίμα του Ζαγρέα, ποθώντας να τον δω να ανασταίνεται σε κείνο το μεγάλο ραντεβού που κλήθηκε σύσσωμος ο Ελληνισμός στα γουναράδικα.
      Γιατί αυτός που δέχθηκα να με ορίζει, μοιράζει το ψωμί, μου δίνει το παγούρι, στα μάτια με κοιτάζει και λέει ένα τραγούδι. Και το τραγούδι λέει πως παίρνει την ευθύνη, πως είναι αρχηγός σ' αυτό το πανηγύρι. Μπορεί μια μποτίλια στο πέλαγος να μην τρέξει πίσω από τον Μπάλο;
      Η κακαβιά δεν έχει ανάγκη από συνταγές. Θέλει μονάχα συντρόφους γύρω από το τσουκάλι που ενώνει τον κόσμο.

      Το ρήμα ηγούμαι παρεξήγησε ο Μακιαβέλι. Στα Ελληνικά σημαίνει έχω άποψη. Ποτέ δεν ισχυρίστηκα ότι η δική μου είναι σωστή. Απλά ηγούμαι. Και ποθώ να ηγούνται όλοι συνειδητά.

      • antiathlitikos avatar
        antiathlitikos @ Μποτίλια στο πέλαγος 11/05/2010 08:18:43

        Πελαγίσια ψυχή, αν υποψιαστώ ότι ο Πλάτωνας ανέθεσε στο Διόνυσο να πετάξει τη μπάλλα αράουτ, δεν έχω παρά να το αποδεχτώ ...

        ΥΓ1: ένας παλιός μου φίλος σε στιγμή ειλικρινούς αυτογνωσίας μούπε κάποτε: μια φορά τροτσκιστής, για πάντα τροτσκιστής. Σεβαστό! Τον ερώτησα όμως και τί εννοεί. Απάντησε: κοίτα να δεις, ανεξάρτητα από το τί έπραξε ο ίδιος ο Λέοντας, όσοι τον επίστεψαν εσωτερίκευσαν το οικουμενικό του εξόριστο όραμα ως παρακαταθήκη και εξουδετέρωσαν τη μαγεία της ήττας ως μια διαρκή ανασύσταση της βεβαιότητας για την τελική νίκη που εκκινεί από τον εαυτό.

        ΥΓ2: είμαι ένας γκριζος, απογοητευμένος ρεφορμιστής που προσπαθεί ματαίως να απαλύνει τα αδιέξοδά του, εξορθολογίζοντας κατά το δυνατόν τα αδιέξοδα των άλλων ...

      • Μποτίλια στο πέλαγος avatar
        Μποτίλια στο πέλαγος @ Μποτίλια στο πέλαγος 11/05/2010 13:36:36

        Εθήτευσα στον Μαοϊσμό και τους Παλαιοημερολογίτες. Με τον Λέοντα δεν είχα ποτέ καλές σχέσεις.
        Τις τάσεις αποστασίας απέκτησα μελετώντας Μητσοτάκη, επειδή έχω κόρη που είναι άνεργη.

  25. δημητρης avatar
    δημητρης 10/05/2010 11:09:37

    Κατι τετοιους σαν και ςσας χρειαζεται και εχει το συστημα. Μονο λογοδιαροια και αναλυσεις-αντιγραφες της πλακας, οι οποιες ποτε δεν εχουν συμπερασμα η διαταυτα και επι του προκειμενου.

    Το κολωνακι στα Μπλογκ.
    Μπλα, μπλα, μπλα.!!
    Στο πεχοδρομιο ποτε. Αναχωμα στους αγωνες, παραπλανηση του κοινου σας με μπουρδες του στυλ: ΓΙΑ ΟΛΑ ΦΤΑΙΕΙ ΤΟ ΚΚΕ.

    Μηπως δεν σας ξερουμε χρονια τωρα;.

    Ακομα και τα κινητα σας πληρωνη ο καπιταλισμος.

    • Θραξ Αναρμόδιος avatar
      Θραξ Αναρμόδιος @ δημητρης 10/05/2010 11:30:34

      κ. Δημήτρη

      δεν τους γνωρίζω όλους εδώ αλλά κι εσείς δεν μας γνωρίζετε όλους. Και δεν νομίζω ότι μπορείτε να ξέρετε τι κάνουμε στον ελεύθερό μας χρόνο ο καθένας. Γενικεύετε και μας κατηγορείτε συλλήβδην όλους. Αδίκως.

      Εγώ για παράδειγμα έχω ξεποδαριαστεί στις πορείες τελευταία. Ούτε στο πεζικό περπάτησα τόσο πολύ. Και εσχάτως έκανα το λάθος να πάω δύο φορές και με το ΠΑΜΕ και ανακάλυψα ότι το δρομολόγιο ήταν πολύ μεγαλύτερο από εκείνου του ΕΚΘ(εσσαλονίκης). Δεν πειράζει είπα. Θα πάω με όλους όσους είναι εναντίον αυτής της κατάστασης.

      Αλλά ξέρετε κάτι. Πρέπει να το σκεφτείτε σοβαρά οι κομμουνιστές πια να σταματήσετε με το επιχείρημα του αντι-κομμουνισμού. Σαν του αντι-σημιτισμού είναι κάτι. Δεν καταλαβαίνω γιατί δεν καταλαβαίνετε ότι δεν έχει βαρύτητα πια.

      Εξάλλου, καλά όλα, αλλά η γενική στάση της κ. Παπαρήγα που παρακολούθησα στην Βουλή ήταν πάνω κάτω: "εμάς δεν μας νοιάζει, σας τα 'παμε. Φταίει ο καπιταλισμός. Αυτό γεννάει τις κρίσεις. Και το σύστημά σας όλο καθόλου δεν το υποληπτόμεθα".

      Δεν με βοήθησε και πολύ αυτό. Και πίστεψέ με αντι-κομμουνιστής δεν είμαι. Κιαν ανέβεις ποτέ Σαλλλονίκη, σε κερνάω και ρετσίνα. Ειλικρινά.

      Θραξ Αναρμόδιος

      ΥΓ. Το κινητό μου, αγκομαχώ μεν, αλλά ακόμη ΕΓΩ το πληρώνω

    • Μποτίλια στο πέλαγος avatar
      Μποτίλια στο πέλαγος @ δημητρης 10/05/2010 13:45:05

      Φίλε Μήτσο, για να πληρώνω το κινητό μου δουλεύω. Μακάρι να έφταιγε για όλα το ΚΚΕ. Κι εμείς λιώσαμε σόλες για τον κομμουνισμό. Και την Ελλαδίτσα την νοσταλγώ. Ας ήτανε και Κολωνάκι, έστω για μερικά λεπτά, έτσι να μυρίσω λίγο μπόχα Αθήνας για να αναστηθώ.
      Σ' αγαπώ ρε μπαγάσα και σε πονάω. Και το ΚΚΕ. Ρίχτα μου. Κι έτσι σε πάω.

  26. αλφα σε κυκλο avatar
    αλφα σε κυκλο 10/05/2010 11:41:22

    βαδίζουμε σε καλό δρόμο.
    όπου να ναι θα ανακαλύψουμε και την αναρχία.
    Ας κοιτάξουμε τον εαυτό μας στον καθρέφτη και ας το παραδεχτούμε:
    Μόνο η αναρχία θα σώσει την ανθρωπότητα. Αν προλάβει.

    • Μποτίλια στο πέλαγος avatar
      Μποτίλια στο πέλαγος @ αλφα σε κυκλο 10/05/2010 13:55:58

      Αισθάνεσαι έτοιμος;
      Αναλαμβάνεις την ευθύνη;
      Η αυτονομία αγαπητέ φίλε, προϋποθέτει να γίνουμε ο καθείς νόμος για τον εαυτό του. Αξίζει να προσπαθήσουμε. Ο δρόμος όμως είναι δύσκολος.
      Απαιτεί πολλά, πρώτα από τον καθένα μας, μετά από το σύνολο.

      Ξέχασε τον καθρέφτη. Αυτός αντιστρέφει είδωλα. Μέσα σου κοίτα.
      Μέσα μας ενώνεται το έξω.

  27. xrhxa65 avatar
    xrhxa65 10/05/2010 11:54:07

    οι κοινωνίες είναι ζωντανοί οργανισμοί....μπορεί να έχεις δίκιο στην πειγραφή του τί μας συμβαίνει..ή με τί τρόπο μας έχει επιβληθεί η ανέχεια....ο βασικός όμως πυλώνας της αποδιοργάνωσής μας είναι η αποξένωση σε επίπεδο τοπικής κοινωνίας...και σ'αυτό μεγάλη ευθύνη έχει ο αστικός τρόπος ζωής που έχουν επιλέξει οι περισσότεροι άνθρωποι σήμερα...ο τρόπος ζωής της αποξένωσης της"πάρτης μας" κτλ...μας ξέκοψε τον ένα απ'τον άλλον και οι υποτιθέμενη "συνοχή" της κοινωνίας μας είναι μόνο κατ'ευφημισμόν συνοχή...είναι στην ουσία παράλληλες ζωές που επηρεάζοναι από λίγο πολύ κοινές συνθήκες και κατ'αναλογία αντιδρούν περίπου το ίδιο...
    βασικός πυλώνας της κοινωνικής συνοχής , εκτός από στοιχεία κοινής καταγωγής ,γλώσσας ,κτλ ,είναι τα καθημερινά ερεθίσματα...τα καθημερινά νέα ,και πώς τα επεξεργάζεται το πλήθος....
    στο σημείο αυτό η κοινωνία μας σήμερα έχει κάνει μέσω της τεχνολογίας ένα τεράστιο πισωγύρισμα.....έχει αφήσει την ενημέρωση σε χέρια με συμφέροντα αλλότρια....και εφόσον το αποδέχεται ακόμα αυτό σαν κατάσταση υπάρχει και γενικότερα ένας κοινωνικός έλεγχος ,ίσως αδιόρατος στους πολλούς αλλά πανταχού παρών όμως...και σε πολλές περιπτώσεις καθοριστικός των εξελίξεων....

    Πάμπολλα τα παραδείγματα που η πληροφορία άλλαξε την ροή των γεγονότων ,δεν θέλω να το αναλύσω....

    Το θέμα όμως είναι ότι η σημερινή κοινωνία πρέπει να βρεί έναν καινούριο δίαυλο επικοινωνίας ώστε να μπορέσει να γίνει ξανα ανεξάρτητη ...να μπορεί να καθορίζει τις τύχες της....

    Και το να καθορίζει τις τύχες της σημαίνει ότι μπορεί και να ελέγξει την εξουσία....μπορεί να βάλει φυλακή τους κλέφτες...μπορεί να προστατέψει τους δικούς της ανθρώπους στηρίζοντας την δική της αγορά ,τα δικά της προϊόντα ,τα δικά της μαγαζιά, δίνει δουλειά στους δικούς της ανθρώπους,φροντίζει για την δική της εκπαίδευση, μεριμνεί για την δική της περίθαλψη....

    Σε μια τέτοια κοινωνία το "κεφάλαιο "δεν έρχεται σε ρήξη με τους "εργαζόμενους"....ο καθένας έχει τον δικό του κοινωνικό ρόλο να παίξει μέσα στην ίδια κοινωνία όπου ζούν αμφότεροι....και αμφότεροι έχουν να επιβιώσουν απέναντι σε άλλες "εχθρικές" κοινωνικές ομάδες που προπαθώντας να επιβληθούν ανταγωνίζονται στον παγκόσμιο κοινωνικό ιστό....

    Δεν έχω περισσότερο χρόνο σήμερα αλλά νομίζω ότι το πλαίσιο της σκέψης μου το έβαλα...

    Αυτό το μοντέλο είναι αυτό που θα επικρατήσει στο μέλον....
    Η τοπικές κοινωνίες σαν μόρια ενός παγκόσμιου χωριού....όπως οι οικογένειες είναι το δομικό στοιχείο μιας κοινωνίας,έτσι οι τοπικές κοινωνίες είναι το δομικά στοιχεία του παγκόσμιου χωριού....

    Όσοι το καταλάβουν εγκαιρα και οργανωθούν ίσως μπορέσουν να πάρουν το προβάδισμα και να κατακτήσουν ένα καλό επόπεδο ζωής για τα μέλη της κοινωνίας τους....

    Οι άλλοι θα πληρώνουν εσαεί τους ΓΑΠ και τους ΔουΝουΤές τους.......

  28. Μποτίλια στο πέλαγος avatar
    Μποτίλια στο πέλαγος 10/05/2010 13:50:24

    Φίλε μου έτσι είναι. Έθεσες ένα μελλοντικό σύστημα, που σκεφτόμουν συνεχώς όταν έγραφα το κείμενο. Και ο καπιταλισμός και ο σοσιαλισμός θεοποίησαν την ανάπτυξη, δηλαδή την ποσότητα. Το μέλλον όμως ανήκει στην ποιότητα. Αυτή είναι πλέον επιτεύξιμη και η ανθρωπότητα θα την τολμήσει.

  29. Sic transit gloria mundi avatar
    Sic transit gloria mundi 10/05/2010 13:57:25

    Τα μεσαία στρώματα εξαπατούν τον εαυτό τους και λειτουργούν αυτοκαταστροφικά, επειδή υιοθετούν πολιτικές και κοινωνικές νοοτροπίες, lifestyle κτλ που απομιμούνται τα ανώτερα οικονομικά στρώματα.
    Μια πολύ ενδιαφέρουσα ανάλυση, δυστυχώς μόνον για γερμανομαθείς προς το παρόν.
    h**p://www.spiegel.de/wirtschaft/soziales/0,1518,687760,00.html

  30. Κοντη Λιζα avatar
    Κοντη Λιζα 10/05/2010 14:43:59

    Πελαγοφυαλε μου θα σε συμπληρωσω με δυο τσιτατα: "Το ταξιδι χιλιων μιλιων αρχιζει με το πρωτο βημα" και "γινε η αλλαγη που θες να δεις στον κοσμο". Το πρωτο ειναι κινεζικη παροιμια και το δευτερο του Γκαντι. Τελος επειδη οι μερες ειναι δυσκολες θα θυμισω και μια ελληνικη παροιμια: "καλομελετα κι ερχεται, κακομελετα κι ερχεται".

    Το σλογκαν μου το θυμασαι: "Mach mann deine....".

    Καλη δυναμη

    • Μποτίλια στο πέλαγος avatar
      Μποτίλια στο πέλαγος @ Κοντη Λιζα 10/05/2010 17:26:04

      Αδελφή ψυχή προχωράμε χέρι - χέρι. Το σλόγκαν εφαρμόζω σχολαστικά. Δύναμή μας είναι όλοι όσοι αγαπούν τον τόπο.

  31. Α.Κ. avatar
    Α.Κ. 10/05/2010 15:38:09

    Αγαπητέ Πελαγοφίαλε

    Ενίοτε διαβάζω το μπλογκ σου και έχω κατα καιρούς σχολιάσει σε αυτό. Εδώ θα θέσω μερικές ερωτήσεις σχετικά με το κείμενό σου το οποίο, εκ πρώτης, θέτει σοβαρά ζητήματα και χαίρει εκτιμήσεως, κρίνοντας από τα σχόλια που το συνοδεύουν.

    Και οι ερωτήσεις έχουν ως εξής: είμαστε σίγουροι ότι στο παιχνίδι των εθνών, όλα μπορούν να βγουν κερδισμένα στο τέλος; Είναι ένα "παίγνιο" στο οποίο όλα τα έθνη μπορούν να κερδίσουν κάτι ανάλογα με τις δεξιότητές τους ή μήπως ότι κερδίζει ένα έθνος το χάνει κάποιο άλλο; Πρόκειται μήπως για ένα παίγνιο μηδενικού αθροίσματος; Και ποιος το λέει ότι πορευόμαστε σε ένα τέλος; Οποιοδήποτε τέλος. Ακόμα και αν η Νέα Τάξη Πραγμάτων κερδίσει (αλήθεια, τι θα κερδίσει ακριβώς ;;) και, έστω, εξανδραποδίσει όλα τα έθνη, ποιος είναι αυτός ο ντετερμινιστικός νόμος που λέει ότι θα παραμείνουν εσαεί σκλαβωμένα;

    Με λίγα λόγια, τα έθνη αποτελούνται από ανθρώπους που δημμιουργούν το μέλλον τους με (μαθηματικά) ΧΑΟΤΙΚΟ τρόπο. Επιπρόσθετα, δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι όλα τα έθνη, ακολουθώντας όποιο ιδεώδες θες, θα σταματήσουν να ανταγωνίζονται, υπακούοντας σε μία win -win situation (για να θυμηθώ την Ντόρα !). Απλώς, γιατί μία τέτοια κατάσταση μπορεί να μην υπάρχει.

    • Μποτίλια στο πέλαγος avatar
      Μποτίλια στο πέλαγος @ Α.Κ. 10/05/2010 18:25:42

      Αγαπητέ Α.Κ.,
      έχω δηλώσει επανειλημμένα, χωρίς διάθεση αβροφροσύνης, ότι αποτελεί τιμή για μένα η ενασχόλησή σου με τα γραφόμενά μου.
      Η αντίληψη των εθνών που έχουμε, απορρέει από την φάση που αυτά συγκρότησαν και ανέπτυξαν εθνικά κράτη, την φάση δηλαδή ηγεμονίας και ανάπτυξης του αστικού συστήματος. Ο ανταγωνισμός υπήρξε τουλάχιστον στην πρώιμη φάση του αστισμού θετικότατο δομικό στοιχείο, που στηρίχθηκε αυτή η ανάπτυξη.
      Η νέα τάξη σημαίνει και το κύκνειο άσμα αυτής της φάσης. Εάν τα έθνη θέλουν να συνεχίσουν να υπάρχουν (με εξαίρεση την Γερμανία, που είναι ίσως η μόνη χώρα με ισχυρές φυλετικές δομές, που εξακολουθούν να δρουν πολύ οργανωμένα) οφείλουν να επαναπροσδιοριστούν από πλευράς κεντρικής στόχευσης, τουτέστιν σε επίπεδο αξιών.
      Φυσικά υπάρχουν όχι μόνο περιθώρια κέρδους για όλους, αλλά η απαραίτητη προσαρμογή αφορά την εν τέλει επιβίωσή τους.
      Το σύστημα του ελιτισμού έχει μυητικό υπόβαθρο. Ανάλογα δηλαδή με τον βαθμό μύησης - τουτέστιν με την μετοχή σε αυτό που το δοσμένο σύστημα θεωρεί γνώση - ρυθμίζεται η αξία εκάστου μετέχοντος. Σύμφωνα προς τις θεωρήσεις του αποκρυφισμού, που στηρίζεται ο ελιτισμός, η γνώση είναι πεπερασμένη και δεν είναι δυνατόν να μετέχουν όλοι σε αυτήν. Αυτό το διακήρυξε ο Γκουρτζίεφ χωρίς περιστροφές.
      Το Ελληνικό Πνεύμα διαφωνεί με μια τέτοια θεώρηση αντιδιαμετρικά. Γι' αυτό είναι όχι μόνο αντιελιτιστικό και βαθύτατα δημοκρατικό, αλλά αποτελεί την βάση της δημοκρατίας. Σύμφωνα με τον Πλάτωνα, όλοι οι αριθμοί εμπεριέχονται στην μονάδα, ως διαιρέσεις της. ¨Η για να το εκφράσουμε με Πυθαγόριους όρους, επιδιώκουμε το άπειρον δια του μηδενός, τουτέστιν την επανένωσή μας στον γνόφο της μονάδος. Άπειρον δια μηδέν ίσον ένα. Η εξίσωση αυτή αποτελεί την βάση των αριθμών. Τοιουτοτρόπως τα μαθηματικά υπέχουν φύση αρμονίας, ως αυτήν εκφράζοντα και αυτήν προσμετρώντα και όχι το χάος. Το χάος αποτελείται από είδος δομής. Δεν υφίσταται χάος πέραν των δομικών αιτιάσεων. Το τυχαίο αποτελεί έκφραση αιτιότητος. Και η αιτιότης έκφραση αναγκαιότητος (Ροζέ Γκαροντί, "Ελευθερία").

      Συμφωνώ με την παρατήρηση ότι δεν υπάρχει τέλος. Αυτό προσπαθούν να μας υποβάλουν, για να κλιμακώσουν την στρατηγική του σοκ, οι πράκτορες της νέας τάξης. Δεν υπάρχει συντέλεια, τουλάχιστον με την μορφή καταστροφών και διογκούμενων αόρατων απειλών.
      Τέλος δέχομαι ότι υπάρχει μόνο στα πλαίσια της εντελέχειας, δηλαδή του σκοπού ύπαρξης. Η εκπλήρωση ενός σκοπού, δεν καταργεί το λόγο της ύπαρξης, αλλά προάγει την ύπαρξη στο επόμενο ζητούμενο.
      Η έννοια του έθνους προέρχεται από την έννοια του έθους. Τα έθη εξελίσσονται, άρα και τα έθνη εξελίσσονται. Το συλλογικό υπάρχει μέσω του ατομικού, βάσει των συλλογικών ιδιοτήτων. Η εξέλιξη των ειδών επενεργεί εξέλιξη των γενών και τανάπαλιν.
      Η ανάρτηση εδώ ασχολείται με παρελθούσες ζυμώσεις. Φυσικά προκύπτει το θέμα της διαδράσης, των μελλοντικών προοπτικών και δυνατοτήτων. Όσοι γνωρίζουν όμως από μέσα το Λουζιτανία και τον Τιτανικό, έχουν συνείδηση ότι δεν ευθύνονται τα παγόβουνα, αλλά τα εκρηκτικά που τοποθέτησαν κάποιοι στις μηχανές, πριν τον ναύλο.
      Η καλλιέργεια της ψυχολογίας της συντέλειας αποτελεί τέχνασμα της νέας τάξης.
      Όμως εδώ είναι Μπαλκάνια.

      • Α.Κ. avatar
        Α.Κ. @ Μποτίλια στο πέλαγος 11/05/2010 15:13:04

        Αγαπητέ Πελαγοφίαλε

        Το να γράφεις ΕΣΥ "ότι αποτελεί τιμή για μένα η ενασχόλησή σου με τα γραφόμενά μου", είναι ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ φιλοφρόνηση για μένα. Σε ευχαριστώ βαθιά.

        Φοβάμαι πως ήμουν, ηθελημένα, ασαφής. Το σχόλιό μου αφορούσε την μπουρδολογία, κατ' εμέ, της Θεωρίας του Παγκόσμιου Εμπορίου και των Συγκριτικών Πλεονεκτημάτων.
        Πιστεύω ότι δεν μπρούν τα έθνη να "εξειδικευτούν" σε κάποιους τομείς της οικονομικής ζωής και ανταλλάσσοντας μεταξύ τους εμπορεύματα να μεγαλώνουν μία "πίτα", να τρώνε το κομμάτι που τους αναλογεί και όλα να είναι μια χαρά.

        Ισχυρίζομαι ότι τα έθνη θα ανταγωνίζονται μεταξύ τους για αγορές (όχι μόνο γεωγραφικές) οδεύοντας σε μία τιτάνια σύγκρουση δύο -τριών συνασπισμών από την οποία όσοι επιζήσουν θα ξεκινήσουν από την αρχή. Εκτός και αν προλάβουμε και εποικίσουμε τον Αρη οπότε, ο πληνήτης αυτός, θα χρησιμεύσει ως μία άλλη Αμερική του 1492 ή ως μία άλλη Αυστραλία του 1780.

        Σε ό,τι γράφεις περί Ελληνικού Πνεύματος και δημοκρατικότητας αυτού, με βρίσκεις απόλυτα σύμφωνο. ξεψαχνίζοντας την ουσία της αρχαίας ελληνικής δημοκρατίας, βρίσκει κανείς ξεκάθαρα ότι εδράζεται πάνω στην ΕΥΘΥΝΗ. Την ατομική (είτε, δικαστής είσαι, είτε άρχοντας, είτε ψηφοφόρος, είτε....) αλλά και την συλλογική (του άστεως, της εκκλησίας του Δήμου). Δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε ότι για την Αρχαία Ελλάδα, ψήφος δια αντιπροσώπων ήταν αδιανόητη.

        Και κάτι τελευταίο: η ύψιστη απόδειξη της ΕΥΘΥΝΗΣ ήταν η ταύτιση ΠΟΛΙΤΗ - ΟΠΛΙΤΗ. Μπορείς να μιλάς, όταν μπορείς να στέκεσαι δίπλα μου στη μάχη, ήτοι, διακυβεύοντας ό,τι πολυτιμότερο έχεις.

        Και αυτές τις αλήθειες αγαπητέ Πελαγοφίαλε, τις έχουμε αφήσει να τις "υποστηρίζουν" κάποιοι που συναγελάζονται με τηλεπερσόνες του χειρίστου είδους.

  32. Dimi avatar
    Dimi 10/05/2010 18:51:10

    @ Μποτίλια στο πέλαγος

    Eξαιρετική η Ανάλυση, Σεβαστές οι Θεωρίες.

    Ομως, την κρίσιμη ώρα μηδέν γιά την Ελλάδα, υπάρχουν ενεργοί, συνειδητοποιημένοι επιστήμονες νομικοί, τεχνοκράτες, εργαζόμενοι, οι οποίοι συγκροτημένα θέλουν ν’αντιδράσουν. Και ν’αντιμετωπίσουν συλλογικά και αγέχωρα τους νεοταξικούς δοσίλογους που απεργάζονται την αποδόμηση και ισλαμοποίησή μας..

    Ο Τουρκολάγνος Jeffrey Mineiko όταν προεκλογικά υποσχόταν στους ανεγκέφαλους τα πάντα με τα «Λεφτά Υπάρχουν», ΔΕΝ έκανε καμία απολύτως αναφορά σε Καλλικράτη, Λαθρο-Μεταναστευτικό, στη μέγγενη του ΔΝΤ. Ούτε μάς είπε ότι επί των ημερών του θα άνοιγαν γραφεία οι Γκρίζοι Λύκοι στην... Ελευσίνα http://www.antinews.gr/?p=44598

    Το Απόσπασμα από τα Επίσημα Πρακτικά της 16ης Μαρτίου 2010, Συνεδρίασης της Ολομέλειας της Βουλής στην οποία ψηφίστηκε το ν/σ γιά το «ΛΑΘΡΟ-Μεταναστευτικό»¨ http://bit.ly/9GM7xA

    Δηλαδή, θά γίνουν άμεσα Έλληνες, και κατ’επέκταση «Ευρωπαίοι πολίτες κάτοχοι Ελληνικού ΕυρωΔιαβατηρίου», 1,000,000 (ένα εκατομμύριο) ΛΑΘΡΟ-Μετανάστες, ενώ σε 20 χρόνια, οι ΛΑΘΡΟ-Νομιμοποιημένοι θα είναι 9,000,000 (εννέα εκατομμύρια), όσος περίπου, ο πληθυσμός της Ελλάδας σήμερα.

    Εμείς, πότε θ’αντιδράσουμε στην επερχόμενη Κοινωνική Γενοκτονία των Ελλήνων και θα κάνουμε τις θεωρίες πράξεις με μετρήσιμα αποτελέσματα??

    ΕΛΛΗΝΩΝ ΑΦΥΠΝΗΣΙΣ:
    Jeffrey Mineiko is the name of the game.
    ή, πέφτει αυτός, ή χάνεται η Ελλάδα
    ή, Τώρα, ή, Ποτέ!

    • Μποτίλια στο πέλαγος avatar
      Μποτίλια στο πέλαγος @ Dimi 10/05/2010 19:21:30

      Εάν εννοείτε την προώθηση καταγγελίας της κυβέρνησης επί εσχάτη προδοσία, συγχωρείστε με διότι έχω δεχθεί περισσότερα μέιλ και τηλεφωνήματα και δεν είναι πρακτικά δυνατή μια παρέμβαση πάραυτα, πριν αποκρυσταλλωθεί η οργανωτική διαδικασία με συμμετοχή νομικών.
      Στείλτε μου ένα μέιλ, ή αναμείνατε σχετική ενημέρωσή σας από το διαδίκτυο και τον τύπο.

      • Dimi avatar
        Dimi @ Μποτίλια στο πέλαγος 11/05/2010 07:18:20

        @ Μποτίλια στο πέλαγος

        Με έμπρακτο ενδιαφέρον, αναμένουμε σχετική ενημέρωσή σας από το διαδίκτυο και τον τύπο.

        Με Κάθε Εκφραση Εκτίμησης

  33. Orestios avatar
    Orestios 10/05/2010 21:47:23

    Μποτίλια, είναι άξια επαίνου η συγγραφή ενός πραγματικά τόσο δύσκολου πονήματος.
    Επέτρεψε μου να καταθέσω τις παρατηρήσεις μου.

    Το κείμενο μοιάζει να αποτελείται από 3 ενότητες. Αυτήν την επέκταση του καπιταλισμού, της μεταβίβασης του σε κάτι διαφορετικό και της "μετάλλαξής" του. Σημεία ανατροπής ο Β'ΠΠ και η πτώση του Ευρωπαϊκού Υπαρκτού Σοσιαλισμού.

    Στην πρώτη ενότητα περιγράφεις την επέκταση του καπιταλισμού, τα χαρακτηριστικά του από την αριστερή θεώρηση (εν πολλοίς σωστή) αγνοώντας ίσως πως ο καπιταλισμός γέννησε την μεσαία τάξη. Η Οκτωβριανή επανάσταση δίνει το στίγμα της κρατικής ενασχόλησης σε μεγάλο βαθμό και το παράδειγμα της ακολουθούν σοσιαλιστικά-φασιστικά καθεστώτα μέχρι τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο από τον καιρό της μεγάλης κρίσης του 1929. Στην Αμερική η ίδρυση της FED όμως έδειξε τον δρόμο για την σοσιαλιστική ολοκλήρωση. Είναι η εποχή όπου ανθούν οι σοσιαλιστικές ιδέες με τάση να εφαρμοστούν ως ανάγκη περισσότερο συμμετοχής στην εξουσία.

    Στην δεύτερη ενότητα με την εμπλοκή των κρατών ο καπιταλισμός αρχίζει μια εξαρτητική σχέση που λόγω του baby boom διατηρείται σε χαμηλά επίπεδα. Η τεχνολογική εξέλιξη δημιουργεί νέες μορφές εργασίας και διατηρείται κάπως ένα είδος καπιταλισμού που η μόνη του νίκη είναι η διαφορά σε καταναλωτικό επίπεδο μεταξύ Δύσης και Ανατολικής Ευρώπης. Οι σοσιαλιστές απολαμβάνουν την εφαρμογή μέρους των θεωριών τους και διακαιώνονται οι κόποι τους για μια κοινωνία λιγότερων αντιθέσεων ίσως. Στην Δύση έχουμε ποικίλες εκφάνσεις του σοσιαλισμού σε αντίθεση με την ανατολική Ευρώπη.

    Στην τρίτη ενότητα η κατάρρευση του Ανατολικοευρωπαϊκού Σοσιαλισμού των Σοβιετικού τύπου οικονομιών, δίνει και την χαριστική βολή στον καπιταλισμό, με την κλασική του έννοια. Το κράτος μπορεί να μην έχει επιχειρήσεις αλλά ουσιαστικά γίνεται ο μαστός από όπου τρέφονται όλες οι δραστηριότητες. Η παραγωγική διαδικασία μεταλλάσεται σε προέκταση ενός κράτους πάνω απ' όλα, χωρίς όμως να είναι φανερό. Ένα κράτος τροφός. Η μόνη διαφορά από τις σοσιαλιστικές δημοκρατίες είναι η μικρότερη γραφειοκρατία. Η ανταγωνιστικότητα συνθλίβεται υπέρ των εταιριών με εξάρτηση από το κράτος. Εκεί είναι που το κράτος πια χρεώνεται προκειμένου οι πόροι του να αποτελέσουν κεφάλαια. Κάτι που είναι αντίθετο από τον καπιταλισμό καθώς καπιταλισμός δεν είναι η δανειακή ύπαρξη κεφαλαίου αλλά η αποταμιευτική ή δια μέσου της παραγωγής συγκέντρωση κεφαλαίου. Στην φάση αυτή οι σοσιαλιστικές ιδέες πλέον έχουν ενσωματωθεί στο σύστημα. Αυτό που παρατηρείται είναι η απουσία πλέον παραγωγικού σοσιαλιστικού λόγου αλλά η τρυφηλότητα ενός σοσιαλιστικού παραδείσου χωρίς να υπάρχει το άγχος του κομουνισμού στην Δύση. Παραδόξως η Κομουνιστική Κίνα εντάσσεται άνετα στο σύστημα αυτό και αποτελεί την παραγωγική εστία του κόσμου. Η χαρά του νεοφιλελεύθερου σοσιαλισμού. Μια χώρα σοσιαλιστική χωρίς να έχει μεσαία τάξη ζεί από την χρηματοδότηση κρατών, παράγει για αυτά και αγοράζει τα χρεή τους για να καταναλώνουν όσα παράγει. Ποιός να το περίμενε?

    Πολύ σύντομα η γραφειοκρατεία αυτού του "τουρμποκαπιταλισμού", κατά την γνώμη μου νεοφιλελεύθερου σοσιαλισμού ή αλλιώς Corporate Socialism, γεννά νεά προϊόντα στο επίπεδο του τραπεζικού-χρηματοοικονομικού τομέα. Ήδη το κόστος εργασίας επιδοτείται στις Δυτικές χώρες και τώρα πια επιδοτούνται ολόκληρες εταιρίες. Όλα είναι πολύ σωστά φούσκες. Η μόνη λύση για αυτή την ανωμαλία είναι η Νέα Τάξη πραγμάτων. Μια μεγαλύτερη ανωμαλία δηλαδή.
    Κάτι σαν μια Παγκόσμια Σοβιετική Τάξη πραγμάτων, όπου μια υπερεθνική ελίτ βρίσκεται πάνω από μια μάζα ανθρώπων-εργατών. 'Αλλος ένας δρόμος προς τον Σοσιαλισμό. Δεν είναι τυχαίο, που οι απόψεις αυτές εκφράζονται από σοσιαλιστές. Το μόνο που αλλάζει είναι το όνομα. Αντί για κομουνισμό έχουμε την Νέα Τάξη. Όπως τις απαρχές του 1917. Κανένα κράτος δεν υπάρχει με την παλιά έννοια. Δεν είναι το κέλυφος μέσα στο οποίο πραγματώνονται οι σκοποί του εγχειρήματος. Η αντικατάστασή τους από υπερκρατικές δομές ξεπερνά σκοπέλους μιας άλλης εποχής και μπορούν να πραγματώσουν καλύτερα τους σκοπούς. Οικονομικοί χώροι είναι η τάση, που θα αντικαταστήσει τα κράτη.

    Οι ουτοπίες είναι συνηθισμένες στην σοσιαλιστική ιδεολογία και κάθε προσπάθεια γίνεται για να πραγματωθούν. Πειράματα πάνω σε ανθρώπους από ανθρώπους με εμμονή για έλεγχο. Έννοιες αποκτούν αρνητική σημασία και διαστρέφεται το περιεχόμενό τους, προκειμένου να μην αποτελέσουν εν δυνάμει κίνδυνο. Δαιμονοποιούνται όλα όσα συσσωματώνουν ανθρώπους και μπορούν να αποτελέσουν κοιτίδα γέννεσης ιδεών. Ένας ολοκληρωτισμός καλύπτει τα πάντα.

    Το μόνο σίγουρο είναι πως ο άνθρωπος και ομάδες ανθρώπων έχουν ανάγκη να διαφοροποιούνται μεταξύ τους. Κόντρα σε αυτή την ανάγκη δύσκολα μπορεί να πάει κανείς, ακόμη και με υπερβολικό έλεγχο.

  34. Sic transit gloria mundi avatar
    Sic transit gloria mundi 11/05/2010 09:32:53

    Με αφορμή τον ενδιαφέροντα προβληματισμό καταρχήν του Μποτίλια, αλλά επίσης του Ορέστιου και άλλων εκλεκτών συνομιλητών/τριών, άς καταθέσω και δυό τρείς άλλες σκέψεις, ζητώντας εκ των προτέρων συγγνώμη για το μήκος του "σεντονιού":
    Όταν η Ρωσία και η Κίνα εισήλθαν στην επαναστατική τους εποχή, οι επαναστάσεις στη Δύση είχαν ήδη ολοκληρωθεί. Και αυτοί που υπερπηδούσαν την λεγόμενη Αστική Επανάσταση, έμοιαζαν να φθάνουν και να ξεπερνούν τη Δύση από πολιτική άποψη. Ωστόσο, η ελπίδα αποδείχθηκε απατηλή.
    Οι επαναστάσεις που ονομάσθηκαν σοσιαλιστικές, οδήγησαν σε δεσποτικά καθεστώτα, στα οποία η πολιτική αυθαιρεσία έμεινε επί δεκαετίες απεριόριστη, χωρίς κανενός είδους συνταγματικό φραγμό. Η κατάληξη αυτή μπορεί να ερμηνευθεί μόνον από το περιεχόμενο αυτών των καθεστώτων: Την εκβιομηχάνιση, την επέλαση του νεωτερικού τεχνικού πολιτισμού, τη διάρρηξη των φραγμών της παλιάς κοινωνικής δομής και της φύσης. Μέσα σε μια τέτοια κατεύθυνση, η δυτικού τύπου δημοκρατία εμφανιζόταν ως εμπόδιο: Ο σταλινισμός και ο φασισμός ήταν δυο διαφορετικές τρομοκρατικές απόπειρες για να εξωθηθούν τα περιεχόμενα της Αστικής Επανάστασης, ο βιομηχανισμός και ο νεωτερικός μετασχηματισμός του συνόλου της κοινωνίας, πέρα από αυτήν. Οι πολιτικές μορφές που είχε παραγάγει η Αστική Επανάσταση απορρίφθηκαν ως επιζήμια εμπόδια προς χάριν του περιεχομένου.
    Είναι όμως αληθινό ότι η δημοκρατία, τα ανθρώπινα δικαιώματα και οι πολιτικές ελευθερίες προκαλούν πάρα πολλές απώλειες, λόγω τριβής, στο δρόμο προς ένα θαυμαστό μοντέρνο κόσμο, στηριγμένο στο βιομηχανικό πολιτισμό και στην τεχνικο-οικονομική ουτοπία της απεριόριστης ανάπτυξης και υλικής αφθονίας. Όταν η αριστερά κυριαρχείται από την αντίληψη ότι μια καλή ζωή είναι πραγματοποιήσιμη μόνον όταν οι παραγωγικές δυνάμεις της βιομηχανίας απελευθερωθούν από τις αστικές αντιφάσεις και φραγμούς, ο Στάλιν της έχει ήδη κλείσει ραντεβού στη γωνία. Αυτή η αδιαφορία για τις λεγόμενες αστικές ελευθερίες, την οπoία συμμεριζόταν και συμμερίζεται η αριστερά αυτού τού του είδους, αλλά και πάρα πολύ μεγάλο τμήμα της καθαρόαιμης Δεξιάς, υπάρχει και επειδή ο «σκοπός» υψώνεται πάνω από τα «μέσα». Προκύπτει όμως επίσης από τον ίδιο το σκοπό που έχει επιλεγεί, το μεγάλο Μύθο της Ανάπτυξης.
    Μέσα στις τόσο σκληρές αντιθέσεις των συμφερόντων, αποδείχθηκε ότι οι λεγόμενες αστικές πολιτικές μορφές και δικαιώματα είναι αυτές που αφήνουν μια «ρωγμή στο παρόν», επιτρέπουν να διακρίνουμε κάποια προοπτική για ένα καλύτερο μέλλον. Σε αντίθεση με τον κόσμo του μονοκομματικού κρατισμού που κατέρρευσε το 1989.
    Αυτό συμβαίνει επειδή τα αστικά δικαιώματα και η κεφαλαιοκρατική οικονομία από τη γένεσή τους, δεν ήταν τόσο στενά συνδεδεμένα μεταξύ τους, όπως φαίνεται από πρώτη ματιά. Τα αιτήματα για αστικές ελευθερίες έχουν τραφεί από τα συμφέροντα των τεχνιτών και των αγροτών στις κοινότητες του χωριού και της πόλης, ήδη από το τέλος του Μεσαίωνα, και κατά κανόνα, σε αντίθεση με το κράτος. Αντίθετα, ο καπιταλισμός και ο βιομηχανικός πολιτισμός ήταν μάλλον μια εκδήλωση των κατόχων του χρήματος, επιχορηγούμενη από το κράτος και αναπτυσσόμενη μέσα σε ευνοϊκό καθεστώς θερμοκηπίου. Η «Αστική Επανάσταση» αναπήδησε από ένα αντιφατικό συνονθύλευμα συμφερόντων και κατ' αντιστοιχία, ήταν αντιφατικό και το αποτέλεσμά της: Η εντολή της, θεωρητικά τουλάχιστον, ήταν ότι το κεφάλαιο και ο λαός πρέπει να συγκυβερνούν.
    Η επιτυχία της Δύσης σε σύγκριση με την Ανατολή ήταν η σχετική ανεξαρτησία της κοινωνίας από το κράτος, η οποία στηρίζεται στα δικαιώματα του ατόμου. Πίσω από αυτό το γεγονός βρίσκονται οι πολιτικές της επαναστάσεις και οι μετέπειτα αγώνες, ταξικοί και πολιτικοί, συνδικαλιστικοί και πολιτισμικοί.
    Όπως ήταν αναμενόμενο από κάθε νηφάλιο νου, παρά τα θρυλούμενα των ημερών του 1989, η ιστορία δεν τέλειωσε με την πτώση του Τείχους και η συνέχειά της έχει αρχίσει τώρα να ξεδιπλώνεται με περισσότερη ευκρίνεια: Υπάρχει πάντοτε ένας και μόνο υπαρκτός κόσμος, όπως ένας υπήρχε και πριν το 1989, μόνο που τότε ήταν ακόμα η εποχή των διπλών ειδώλων. Ο ίδιος κόσμος των χαοτικών μεγαλουπόλεων και των θλιβερών Τροπικών, του εμπορεύματος και των media, της οικολογικής αποσύνθεσης και του «τοξικού» χρήματος. Φαίνεται ότι ο καπιταλισμός, ένα σύστημα παραγωγής που γεννήθηκε σε μια εποχή που αρετή ήταν ένα είδος προσωπικού ασκητισμού (η κατά Μάξ Βέμπερ «προτεσταντική ηθική»), τώρα πια κινδυνεύει όχι τόσο από τους ταξικούς και ιδεολογικούς αντιπάλους του, αλλά από την ακόρεστη πλεονεξία των πιστών διαχειριστών του, που δεν βλέπουν πέρα από το εφήμερο: Εκτός από την απομύζηση των καρπών της ανθρώπινης εργασίας και την κατασπατάληση των φυσικών αγαθών σε πλανητική κλίμακα, σε βαθμό που τίθεται σε κίνδυνο η σταθερότητα της βιόσφαιρας, παρατηρούμε πώς το ίδιο το Κεφάλαιο, ιδιωτικό ή κοινωνικό, δηλαδή το προϊόν της εργασίας που έχει αλλάξει κατόχους, μετατρέπεται από τους εντεταλμένους λειτουργούς του στον αέρα μιας γιγαντούμενης φούσκας και μετά χάνεται, γίνεται Τίποτα. Είναι άραγε τόσο πανούργα η διαλεκτική της ιστορίας; Δεν ήταν πλάνες ή παράδοξα σχήματα λόγου αυτά που μας κληροδότησε μια αλυσίδα στοχαστών που αρχίζει από τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη που καταλήγει στον Χέγκελ και τον Μαρξ, μήπως τώρα, μαζί με την αποδιάρθρωση της φύσης και της ψυχής του ανθρώπου, έρχεται και η αποδιάρθρωση του αποδιαρθρωτή; Είκοσι χρόνια μετά το τέλος του «υπαρκτού σοσιαλισμού», το σημαντικό ερώτημα είναι, τι επιφυλάσσει το μέλλον για τον βαριά αυτοτραυματισμένο υπαρκτό καπιταλισμό.

  35. Φερώνυμος avatar
    Φερώνυμος 11/05/2010 15:59:38

    Κατ' αρχήν συγχαρτήρια για το πολύ ενδιαφέρον άρθρο! Απομένει τώρα να δούμε κάποιες προτάσεις για την «υπέρβαση» του τρέχοντος συστήματος. Ισως μία
    λύση να ήταν η εισαγωγή στοιχείων Άμεσης Δημοκρατίας (δηλ. θέσμιση της
    ψήφισης νόμων από τους ίδιους τους πολίτες και όχι μόνο από τους «εκπροσώπους» τους). Η τεχνολογία του διαδικτύου προσφέρει πλέον τήν ευκαιρία για μία ανοικτή «αγορά» χωρίς περιορισμούς χώρου και επιπλέον μιά
    εύκολη διεξαγωγή δημοψηφισμάτων σε πανεθνική κλίμακα. Κάποιες σκέψεις στο:
    http://feronymos.blogspot.com/

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.