18/08/2009 23:26
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Σε αναζήτηση ενός «νέου καπιταλισμού»



(Από το βιβλίο «Good Value: Reflections on Money, Morality and an Uncertain World» του Stephen Green, group chairman of HSBC Holdings plc and a priest of the Church of England)

Λέγεται πως ο Βασιλιάς Σολομών, είχε πάντα έναν υπηρέτη δίπλα του, που όταν τα πράγματα δυσκόλευαν ή πήγαιναν καλά, του ψιθύριζε στο αφτί «…κι’ αυτό θα περάσει». Οι κρίσεις πράγματι περνούν, ακόμη και οι πλέον έντονες. Βγαίνοντας όμως από τη σημερινή οικονομική κρίση, τίποτα δεν δείχνει πως θα είναι πια το ίδιο. Ο κόσμος βρέθηκε στο κατώφλι της αβύσσου. Η αντίστοιχη εμπειρία των `30ς οδήγησε στο κτίσιμο ενός νέου κόσμου. Η σημερινή αποτυχία της παγκόσμιας αγοράς θα δημιουργήσει ανακατατάξεις και θα οδηγήσει αναπόφευκτα και αυτή σε έναν νέο κόσμο. Μπορεί μερικοί να νομίζουν πως τίποτα δεν θα αλλάξει αλλά γίνεται φανερό πως η κοινωνία θα απαιτήσει πολλά, τόσο από τους καπιταλιστές όσο και από τους πολιτικούς της.

Οι τράπεζες είναι αυτές που βρέθηκαν στο επίκεντρο της αγανάκτησης. Οι αμαρτίες τους , πλεονεξία, αλαζονεία και περιφρόνηση, δύσκολα θα συγχωρηθούν. Τα μαθήματα είναι πολλά, όχι μόνο για τους τραπεζικούς αλλά και για τις ρυθμιστικές αρχές, τους επενδυτές, τους δανειστές και κυρίως  τους πολιτικούς. Όλοι αυτοί έπεσαν στη παγίδα του πειρασμού των γρήγορων κερδών χωρίς τη δημιουργία πραγματικών αξιών.

Πως θα μοιάζει λοιπόν η νέα τάξη πραγμάτων που θα αναδυθεί μετά τη κρίση; Υπάρχουν εδώ, τέσσερις αλήθειες που θα πρέπει να ληφθούν υπόψιν:

Πρώτον, δεν υπάρχει εναλλακτική λύση για τον καπιταλισμό. Η ελεύθερη αγορά είναι πράγματι σκληρή και άδικη. Στα καλά της όμως είναι η μόνη μέθοδος ορθής διανομής κεφαλαίων που έχει παράλληλα προσφέρει πολλά στην ανθρωπότητα. Ο ρόλος του καπιταλισμού είναι η δημιουργία πλούτου και αυτό έχει γίνει κατανοητό στις περιπτώσεις της Κίνας, της Ινδίας και άλλων οικονομιών της Ασίας όταν αυτές εισήγαγαν τις καπιταλιστικές μεθόδους στη λειτουργία των οικονομιών τους. Η ρήση του Churchill για τη δημοκρατία «η χειρότερη μορφή διακυβέρνησης, εκτός απ’ όλες τις άλλες» ισχύει εξίσου και για τον καπιταλισμό.

Δεύτερον, δεν μπορούμε να γυρίσουμε πίσω τον χρόνο. Δεν μπορούμε να επιστρέψουμε στη δεκαετία του 1970, στη περίοδο πριν από την παγκοσμιοποίηση. Οι μορφές ελέγχου της αγοράς που ήταν τότε σε ισχύ, ακόμη και σε αναπτυγμένα οικονομικά κράτη όπως το Ηνωμένο Βασίλειο, δεν θα μπορούσαν να αντεπεξέλθουν στις σημερινές συνθήκες.  Ούτε βεβαίως μπορούμε να επιστρέψουμε σε μια απλούστερη «χρυσή εποχή» με κοινοβιακές αποχρώσεις. Κάτι τέτοιο δεν είναι δυνατό να συμβεί στις αστικές πολυπληθείς σημερινές κοινωνίες που βασίζονται στην επικοινωνία. Δεν υπάρχει εναλλακτική πρόταση που να αντικαταστήσει τη πρόοδο και τη μεταρρύθμιση. Και δεν υπάρχουν ενδείξεις για το ότι μια σύγχρονη, εξελισσόμενη και προηγμένη οικονομία μπορεί να βασίζεται αποκλειστικά στο τραπεζικό σύστημα ώστε να χρηματοδοτεί την ανάπτυξή της. Τα μαθήματα που παίρνουμε σήμερα, είναι για να βελτιώσουμε τις αγορές και όχι να τις διαλύσουμε.

Τρίτον, η επίβλεψη, η παρέμβαση και η ρύθμιση εκ μέρους των κυβερνήσεων είναι όλες απαραίτητες παράμετροι. Δεν μπορούμε να αφεθούμε σε αυτορύθμιση της αγοράς αν όντως θέλουμε πραγματική πρόοδο και ανάπτυξη. Ούτε αρκούν από μόνες τους οι αγορές για να πετύχουμε μια ισορροπημένη κοινωνική πρόοδο. Είναι καταφανές πως η όποια Νέα Τάξη, θα χρειαστεί ισχυρούς θεσμούς οι οποίοι και θα διατηρήσουν τη δυναμική των δυνάμεων της αγοράς ενώ θα χαλιναγωγούν παράλληλα  και τις υπερβολές της.

Μια άλλη κεντρική παράμετρος είναι και η αποδοχή πως το οικονομικό κέντρο βάρος μετακινείται πλέον προς ανατολάς και πως η όλη δομή της διεθνούς οικονομικής πραγματικότητας θα πρέπει να ανασχεδιασθεί και να προσαρμοστεί στα νέα αυτά δεδομένα. Θα ήταν γελοίο να ζητάμε από τις ασιατικές κοινωνίες να παίξουν ρόλο στην ανάκαμψη του παγκόσμιου οικονομικού συστήματος χωρίς να τους δώσουμε και δικαίωμα ψήφου προς αναγνώριση του νέου τους ρόλου. Και δεν θα πρέπει να μας προξενεί έκπληξη το αίτημα της Κίνας για αλλαγή του δολαρίου από το ρόλο του στην παγκόσμια αγορά συναλλάγματος.

Η διαμάχη για τη μορφή του νέου καπιταλισμού έχει ξεκινήσει. Μερικοί ήδη διαβλέπουν τη μεταστροφή του αγγλοσαξωνικού καπιταλισμού προς μια πιο ευρωπαϊκή εκδοχή με περισσότερους ελέγχους και πιο γενναιόδωρες κοινωνικές παροχές. Έχει γίνει φανερό πως το οικονομικό κέρδος των μετόχων δεν θα πρέπει να είναι ο αποκλειστικός αυτοσκοπός αλλά το  αποτέλεσμα του ευ επιχειρείν. Και κάτι τέτοιο θα σήμαινε αυτομάτως και την προσφορά καλών υπηρεσιών προς τους τελικούς καταναλωτές.

Ο Ινδός νομπελίστας οικονομολόγος Amartya Sen έχει αμφισβητήσει με την εργασία του την καθιερωμένη άποψη του καπιταλιστικού μοντέλου, σημειώνοντας πως στις αναπτυγμένες χώρες, υπάρχει μεγάλη εξάρτηση από συναλλαγές που γίνονται έξω από την οικονομική αγορά όπως τα επιδόματα ανεργίας, οι συντάξεις, η κοινωνική ασφάλιση και ο δημόσιος τομέας. Παρ` όλες τις διαφορές τους, οι χώρες αυτές εφαρμόζουν ένα κοινό  κοινωνικό και οικονομικό μοντέλο που  δεν στηρίζεται αποκλειστικά στις λειτουργίες της ελεύθερης αγοράς.

Πολλοί άλλοι, ο ηγέτης της Κίνας για παράδειγμα, έχουν τονίσει την ανάγκη ώστε ο καπιταλισμός να συμπεριλάβει αξίες όπως η κοινή εμπιστοσύνη, η φερεγγυότητα και η αξιοπιστία πέραν των επενδυτικών ρίσκων. Η αίσθηση ότι όλα αυτά αποτελούν κρίσιμο παράγοντα στην πρόοδο της αγοράς οφείλονται κατά πολύ και στη θεωρία του Adam Smith περί «Ηθικών Αισθημάτων».

Είναι πλέον ξεκάθαρο πως ο καπιταλισμός του 21ου αιώνα χρειάζεται μια ριζικά αναθεωρημένη ηθική που να τον χαρακτηρίζει. Για να το πετύχουμε θα πρέπει να αναρωτηθούμε τι σημαίνει πραγματική πρόοδος; Μιλάμε για απλή συγκέντρωση πλούτου ή θα πρέπει να συμπεριλάβουμε στον ορισμό και την ποιότητα ζωής; Πολλές μελέτες και έρευνες καταδεικνύουν πως ο οικονομικός πλούτος σπάνια συνοδεύεται και από την ανθρώπινη ευτυχία. Το κόστος της σημερινής μας ευμάρειας είναι η διάρρηξη των ανθρώπινων σχέσεων. Σε γενικές γραμμές, ο μέσος άνθρωπος δεν θεωρεί τον εαυτό του πιο ευτυχισμένο από τους γονείς του, άσχετα αν το επίπεδο τη ζωής του είναι σημαντικά αναβαθμισμένο σε σχέση με προηγούμενες εποχές.

Πιο συγκεκριμένα, υπάρχει ένα βασικό ερώτημα που ταλανίζει τον απλό κόσμο. Ποιόν μπορεί να εμπιστευθεί; Αυτό το ερώτημα εστιάζεται κυρίως στην άποψη του κόσμου περί του τραπεζικού συστήματος. Αγγίζει όμως και τον επιχειρηματικό κόσμο γενικότερα. Η εμπιστοσύνη έχει μειωθεί σημαντικά σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής μας, ακόμη και μέσα στην οικογένεια και στις κοινωνικές μας συναναστροφές. Δεν πρέπει να αποτελεί έκπληξη λοιπόν, πως στα μάτια της κοινωνίας, η ελεύθερη αγορά αντιμετωπίζεται με σκεπτικισμό.

Η αμοιβαία εμπιστοσύνη είναι κρίσιμος παράγοντας στη λειτουργία ενός καπιταλιστικού συστήματος. Και αν θέλουμε να επαναφέρουμε την εμπιστοσύνη στο κοινό, θα πρέπει να λάβουμε σοβαρά υπόψιν την διάσταση για την ανάγκη ύπαρξης της κοινωνικής ηθικής στην αγορά. Η αξία της επιχειρηματικότητάς μας εξαρτάται από τις αξίες με τις οποίες και κάνουμε τις δουλειές μας. Καλύτερη διαχείριση του επιχειρηματικού ρίσκου, αυξημένες ρυθμίσεις, ενδελεχείς έλεγχοι, κωδικοποίηση και απόδοση ευθυνών στο ρόλο των επικεφαλής των επιχειρήσεων, όλα αυτά είναι απαραίτητα. Δεν αρκούν όμως αν δεν συνοδεύονται και από μια παράλληλη κουλτούρα ηθικής. Σαν άτομα δεν λειτουργούμε απλά με βάση το τι είναι νόμιμο και τι παράνομο. Αναλαμβάνουμε ευθύνες για τη συμπεριφορά μας. Τα όργανα του καπιταλισμού, οι επιχειρήσεις, οι τράπεζες και οι επενδυτές, θα πρέπει να κάνουν το ίδιο. Μόνο έτσι θα επανέλθει η εμπιστοσύνη του κοινού προς το ισχύον σύστημα. Εξάλλου, κάτι τέτοιο είναι και άκρως απαραίτητο για την γενικότερη κατάσταση της υγείας της κοινωνίας.

 Από το NewStatesman

(Απόδοση: Strange Attractor)

ΣΧΟΛΙΑ

  1. ataktos avatar
    ataktos 19/08/2009 05:07:13

    Ως παλαιοημερολογίτης θα μελετώ Αριστοτέλη και Μαρξ με σύγχρονες του παραλαγειες …

  2. Swell avatar
    Swell 19/08/2009 05:29:22

    Αν μου επιτρέπεις, να προσθέσεις και το Βιβλίο της Ζούγκλας.

    • X avatar
      X @ Swell 19/08/2009 10:58:53

      Να συμπληρώσω και την Ασκητική του Καζαντζάκης, με ιδιαίτερη προσοχή στο σημείο "να αγαπάς την ευθύνη".

  3. petel avatar
    petel 19/08/2009 05:48:56

    Αξίες όπως φερεγγυότητα, εμπιστοσύνη, ηθικά αισθήματα ο νέος καπιταλισμός.
    Τ ακούσαμε κι αυτό. Ναι. Να προσθέσουμε κι έρωτα, τρυφερότητα, φροντίδα, σημασία στη λεπτομέρεια;
    Κοίτα ρε τι λένε προκειμένου να επιβιώσουν αυτό το έκτρωμα.
    Αφού τα κάνανε σκατά και το καταλάβανε, προσπαθούν να το ξανασερβίρουν σε ωραίο περιτύλιγμα. Ας το διάολο πια...

  4. archaeopteryx avatar
    archaeopteryx 19/08/2009 05:52:08

    Εμπιστοσύνη; Ηθική; Τι βαρύγδουπες λέξεις... Και ποιός γραφειοκράτης, υπάλληλος, μανδαρίνος θα μας τις ορίσει; O Κινέζος αυτοκράτορας; Ή η Γερμανίδα αφεντικό; Η αγορά είναι αυτό που είναι: Κερδοσκοπία. Ξέρω ότι οι περισσότεροι σταλινιστές βγάζουν σπυριά με την λέξη, αλλά είναι η ίδια λέξη που κάνει κάθε έναν απο εμάς να παίρνει αποφάσεις: Τι αυτοκίνητο να πάρω; Να αγοράσω ή να νοικιάσω; Που θα βρω δουλειά; Τι να χρεώσω;

    Κερδοσκόποι είμαστε όλοι! Δεν γνώρισα ποτέ μου κανένα χασοσκόπο. Ο Χριστοδουλάκης κάποτε είχε πει ότι "θέλουμε επενδυτές και όχι κερδοσκόπους". Τέτοιος ο αφελής σολιαλοκαθηγητής.

    Το πρόβλημα ανακύπτει όταν άτομα ή ομάδες λένε ψέμματα. Ή φιξάρουν τις τιμές. Ή δημιουργουν τεχνητές ζητήσεις ή τεχνητά ελλείμματα. Βεβαίως και η αγορά είναι σκληρή. Αλλά οποιαδήποτε διοικητική παρέμβαση όσο καλοπροαίρετη και αν είναι, αν ασχολείται με ο,τιδήποτε πλην "εύρυθμης και ειλικρινούς λειτουργίας" είναι εκ του πονηρού.

    Η Αγορά, δεν είναι διαφορετική από την ψαραγορά. Προσφορά, ζήτηση. Φτάνει να μην σου πουλάνε κουτσομούρα για μπαρμπούνι. Ή να μην σου λένε ότι είναι από την Εύβοια και ναναι από την Σενεγάλη (μια χαρά η Σενεγάλη, αλλά πες το ρε αδερφέ). Και ο πάγκος να είναι καθαρός το πρωί και καθαρός το βράδυ. Και τίμιες ζυγαριές. Και να μην συντονίζονται μεταξύ τους παρασκηνιακά για να με κλέβουν. Αυτή είναι η Αγορά.

    Εκτός αν μας αρέσει το φεουδαρχικό σύστημα κατανομής πλούτου (καλό είναι αλλά ο φεουδάρχης έχει call option στις κόρες και τις συζύγους... χάλια ιδέα -- εκτός αν είσαι φεουδάρχης)

    • donaE avatar
      donaE @ archaeopteryx 19/08/2009 08:52:31

      Μονο σου λες πως δεν υπαρχει ηθικη,ετσι δεν μπορει να υπαρχει και 'τιμια ζυγαρια'.Το κρατος πρεπει να προσεξει το κοινωνικο κεφαλαιο και για αυτο οφειλει να ασκει κοινωνικη πολιτικη.Για να υπαρχουν καποιοι να αγοραζουν.

  5. ΠΑΝΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ avatar
    ΠΑΝΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ 19/08/2009 06:04:10

    ΗΘΙΚΟΛΟΓΙΕΣ ΤΗΣ ΠΛΑΚΑΣ..ΕΚΘΕΣΗ ΣΠΑΣΙΚΛΑ ΠΑΠΑΓΑΛΟΥ ΓΛΥΦΤΗ "ΚΑΛΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ" ΜΑΘΗΤΗ..ΚΑΙ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΝΑΤΟΣ ΠΑΛΙ Ο ΦΟΥΚΟΥΓΙΑΜΑΣ...

  6. ατακτος avatar
    ατακτος 19/08/2009 06:06:29

    archaeopteryx-Και ταυτόχρονα να μας λενε για Συμφωνία των Ευρωπαϊκών Κεντρικών Τραπεζών για περιορισμό των πωλήσεων χρυσού

  7. archaeopteryx avatar
    archaeopteryx 19/08/2009 06:26:38

    καλημέρα άτακτε

    Η συντονισμένη παρέμβαση σε καταστάσεις κρίσης είναι καμιά φορά αναγκαία. Όπως η αντιβίωση ή η ασπιρίνη. Όλα αυτά τα περι αγορών και ηθικής αφορούν ανθρώπους και ανθρώπινη συμπεριφορά. Οι μεμονωμένες κινήσεις έχουν λιγότερη σημασία από την στατιστική περίληψη (αν και κάθε έναν από εμάς ενδιαφέρει το άτομό μας και όχι η στατιστική). Η ιστορία λέει ότι συντονισμένες κινήσεις, όπως αυτή για τον χρυσό, έχουν "επικοινωνιακό χαρκτήρα" γιατί,όπως στο δίλημμα του φυλακισμένου, ποτέ δεν ξέρεις πότε ο άλλος θα κάνει ζοβολιά.

  8. ψυχραιμια avatar
    ψυχραιμια 19/08/2009 06:47:16

    Μα ειναι παπας της αγγλικης Εκκλησιας.Τι αλλο θα πει;

  9. αλλενάκι avatar
    αλλενάκι 19/08/2009 06:54:24

    τι μπούρδες είναι αυτές από τον πάστορα, έλεος πρωί πρωί

    • Αρχίδαμος avatar
      Αρχίδαμος @ αλλενάκι 19/08/2009 07:06:39

      περιγραφει τα αυτονοητα. η επαναληψη ποτε δεν βλαπτει. μπουχτισαμε απο την νεοελληνικη εκδοχη του χριστοφορακικου καπιταλισμου.

  10. rs avatar
    rs 19/08/2009 07:59:41

    Αρχαιοπτέρυγα

    εκτιμώ πάντα τις οικονομικές σου αναλύσεις αν και τις βρίσκω ... κυνικές.
    Σωστή οπτική πάντως.
    Πράγματι λοιπόν "αυτή είναι η αγορά" όπως λές. Πές μας όμως η "ελληνική" ποιά είναι και πως μπαίνει ο κάθε κατεργάρης στον "αυτορυθμιζόμενο" πάγκο του όταν η έννοια της "κερδοσκοπίας" (συμφωνώ μαζί σου για την αντιδιαστολή κερδοσκόπος/χασοκόπος, αν και η αναφορά γίνεται για την αρνητική έννοια) έχει αντικατασταθεί απο την "αισχροκέρδια";

  11. christos avatar
    christos 19/08/2009 08:24:51

    προχτές βλέποντας ειδήσεις με ένα φίλο μου τον άκουσα να εξεγείρεται και να συμφωνεί με την απόφαση του ΣτΕ για την αντισυνταγματικότητα του νόμου για τους ημιυπέθριους...

    Του υπενθύμισα πως αυτός αγόρασε μια "μεζονέτα" 185 τμ δηλώνοντας μόνο τα 85 τμ...και πως τα υπόλοιπα 95 παράνομα τμ δεν τα δήλωσε ούτε στη εφορία...ούτε στο ΙΚΑ... επίσης του υπενθύμισα πως αν και είναι διορισμένος καθηγητής στο δημόσιο κάνει ιδιαίτερα σε μαθητές και εργάζεται ταυτόχρονα σε ΔΥΟ φροντιστήρια με ψευδώνυμο...η απάντηση του ήταν πως "έτσι γίνεται στην Ελλάδα"...

    Κατά την άποψή μου αυτό είναι "ΑΙΣΧΡΟΚΈΡΔΕΙΑ"...

  12. archaeopteryx avatar
    archaeopteryx 19/08/2009 08:42:27

    rs, καλή σου μέρα

    Η Ελληνική αγορά δεν υφίσταται και καμμία αισιοδοξία δεν έχω ότι οι μηχανισμοί της αγοράς θα δουλέψουν εδώ ποτέ. Με εξαίρεση ίσως το λαθρεμπόριο που ανθεί στις διάφορες παραλλαγές του (αρχής γενομένης από αυτό του κεφαλαίου).

    Οι λόγοι είναι για τους ιστορικούς, αλλά εμπειρικά θα έλεγα ότι έχει σχέση με την γεωγραφία μας (σχετικά αποκομμένη χερσόνησος), την αμάθεια (δεν ξέρουμε ότι αυτό που αγοράζουμε εδώ 100, παραδίπλα κάνει 30), φτώχεια (τι 100 τι 30; εδώ δεν έχουμε να φάμε...) και μυθολογία από 4-5 τσιφλικάδες που μας λένε ότι τα προϊόντα μας είναι καλά και σε καλές τιμές.

    Όλα στην Ελλάδα, από τις προμήθειες του Δημοσίου μέχρι την τιμή του σκόρδου είναι σικέ. Είτε με κρατική βούλα (βλέπε ωράρια φαρμακείων και άδειες ταξί) είτε με συνενοήσεις και άτυπα καρτέλ. Και για αυτό ίσως φταίει το φορολογικό και η ανάγκη για είσπραξη μαύρου χρήματος, ή ίσως η ανάγκη για ξέπλυμμα μαύρου χρήματος. Να σου θυμίσω τα τηλέφωνα της δεκαετίας του '80. Λάδωνες, έβαζες γραμμή. Δεν λάδωνες, πήγαινες στο περίπτερο. Να σου θυμίσω τον "αυστηρό έλεγχο" του συναλλάγματος. Αυστηρός έλεγχος, αλλά λίγο οι βαλίτσες, λίγο οι χρηματιστές με την ναυτιλία η "ελεύθερη" αγορά δούλευε. Μήπως η εξυπηρέτηση της "ελεύθερης" εκείνης αγοράς ήταν το πραγματικό κίνητρο και όχι η συνέπεια;

    Δες τα επαγγελματικά φορτηγάκια: Δεν μπορείς να έχεις φορτηγάκι αν δεν είσαι επαγγελματίας. Ο άγγλος, για να έχει το ίδιο φορτηγάκι, απλά πάει και το αγοράζει. Γιατί εδώ ο περιορισμός. Γιατί θα δώσεις ένα χιλιάρικο από εδώ και ενάμιση από εκεί για να το πάρεις. Μήπως τα χιλιαρικάκια είναι το κίνητρο της ταλαιπωρίας.

    Δες τις μετοικεσίες. Δικαιούσαι (ή ίσως μόνο πάλαιότερα) αυτοκίνητο ΑΜΟ αν είσαι κάτοικος εξωτερικού και έχεις αυτοκίνητο εκεί. Αν όμως ζεις σε μεγάλη πόλη και δεν χρειάζεσαι αυτοκίνητο, υπάρχει όλοκληρη βιοτεχνία, που ακουμπάει, μάλλον, τα προξενεία, όπου αγοράζεις ανύπαρκτο αυτοκίνητο, το ασφαλίζεις, χαρτιά κανονικά και με αυτά πας στο προξενείο για την σφραγίδα. Και έχεις δώσει και 1-2 χιλιαρικάκια αέρα.

    Τα Δημόσια Έργα. Δόξα τω θεώ έχουμε διαπλοκή και τουλάχιστον τα Εργα γίνονται για την Διαπλοκή. Αλλά εγώ πιστέυω ότι υπάρχει ολόκληρη σειρά έργων που πρώτα ψάχνεις να βρείς πόσα σου λείπουν και μετά ψάχνεις να βρείς με πιό έργο θα τα μαζέψεις.

    Ίσως σε όλο τον κόσμο γίνεται αυτό, αλλά εδώ το μέρος είναι μικρό και γίνεται ΜΟΝΟΝ αυτό και γι αυτό έχει γίνει κουραστικό.

    Η ελληνική αισχροκέρδια δεν είναι τίποτα άλλο παρά η συμπεριφορά των άτυπων καρτέλ από την μία και η ηλιθιότης του καταναλωτή από την άλλη. Γιατί δεν κόβουμε το αρνάκι το Πάσχα, να δεις που θα πάνε οι τιμές; Γιατί δεν συνεννοούμαστε, 1 μήνα να οδηγούμε 4-4 σε κάθε αυτοκίνητο να δεις τι θα κάνει η βενζίνη; Γιατί τα λόγια είναι φτώχεια και με 2 έλληνες έχεις 4 σίγουρες και εμπαθείς απόψεις.

    Ας μην πιάσουμε την κεφαλαιαγορά γιατί δεν θα τελειώσω ποτέ...

    Συγγνώμη για το μακρυνάρι.

    • ΠΟΡΤΑ ΠΟΡΤΑ avatar
      ΠΟΡΤΑ ΠΟΡΤΑ @ archaeopteryx 19/08/2009 09:17:42

      http://www.youtube.com/watch?v=QSEuEPgQPC4

      Απλο και κατανοητο ακομη και για ανοητους !!

      ΠΠ

  13. ΠΟΡΤΑ ΠΟΡΤΑ avatar
    ΠΟΡΤΑ ΠΟΡΤΑ 19/08/2009 08:56:34

    Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΤΡΑΠΕΖΩΝ Μέρος 3ο 
    Η "ΣΚΥΤΑΛΗ", Ο ΘΗΣΑΥΡΟΣ ΤΟΝ ΝΑΪΤΩΝ ΚΑΙ ΤΑ ΚΡΑΤΙΚΑ ΟΜΟΛΟΓΑ

    Όταν οι σταυροφόροι άφησαν πίσω τις πατρίδες τους στην Ευρώπη για να εκστρατεύσουν στους Άγιους Τόπους, πήραν μαζί τους σχεδόν όλο το διαθέσιμο απόθεμα χρυσών και ασημένιων νομισμάτων που κυκλοφορούσε στις αντίστοιχες αγορές. Αυτό άφησε όλα τα Δυτικά έθνη, και ιδιαίτερα την Αγγλία, χωρίς χρήματα.
    Το 1100 μ.Χ. ο Ερρίκος ο 1ος, ο τέταρτος γιος του Γουλιέλμου του Κατακτητή, ανέβηκε στον αγγλικό θρόνο. Το θησαυροφυλάκιο ήταν άδειο και οι ανάγκες μεγάλες. Έτσι αναζήτησε νέες πηγές εσόδων. Κατέστρωσε, με τη βοήθεια σοφών συμβούλων, ένα σχέδιο. Το σχέδιο αυτό, με κάποιες τροπο¬ποιήσεις και βελτιώσεις, παρέμεινε σε ισχύ και εφαρμογή για τα επόμενα 726 χρόνια - και μάλιστα, μπορεί κάλλιστα να εισαχθεί ξανά και να εφαρ¬μοστεί ακόμα και σήμερα. Εισήγαγε το σύστημα της "σκυτάλης".Η σκυτάλη ήταν ένα ξύλο μήκους 9 περίπου ιντσών. Κάθε μία από τις τέσσερις πλευρές του είχε μήκος ίσο με το Λ/ι της ίντσας. Το αντίκρισμα, η αξία της σκυτάλης χαρασσόταν πάνω στο ξύλο σε δύο πλευρές. Στις υπό¬λοιπες δύο, τυπωνόταν με μελάνι.
     Τότε, η σκυτάλη κοβόταν (κατά μήκος) στη μέση. Το ένα κομμάτι παρέμε¬νε στο θησαυροφυλάκιο, και το άλλο μισό δινόταν για το μισθό των στρα¬τιωτών, στους αγρότες για την προμήθεια σιτηρών και σπόρων, στους κατασκευαστές πανοπλιών για να αγοραστούν πανοπλίες, και στους εργά¬τες για να πληρωθεί η εργασία τους.Την περίοδο της συλλογής των φόρων, οι φορολογούμενοι έπρεπε να προσκομίσουν το μισό της σκυτάλης. Έτσι πλήρωναν το ποσό του φόρου που τους αναλογούσε. Αλίμονο σ' αυτόν που δεν είχε τον απαιτούμενο αριθμό σκυταλών. Συνεπώς, αυτά τα - στην πραγματικότητα - ευτελή κομ¬μάτια ξύλου, απέκτησαν μεγάλη αξία, και βρίσκονταν σε πρώτη ζήτηση. Τα χρυσά και τα ασημένια νομίσματα ήταν ό,τι έπρεπε για ταξίδια στο εξωτε¬ρικό, για τις σταυροφορίες ή για οποιαδήποτε άλλη συναφή δραστηριότη¬τα, αλλά στην πατρίδα, όποιος δεν είχε τις απαιτούμενες σκυτάλες για να πληρώσει τους φόρους ήταν ξεγραμμένος.
    Όταν αποδίδονταν οι σκυτάλες, ο θησαυροφύλακας ένωνε το ένα κομμά¬τι της σκυτάλης (που έφερνε ο ιδιώτης), με το άλλο μισό που φυλασσόταν στο θησαυροφυλάκιο.ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΤΑΙΡΙΑΖΟΥΝ. Όσοι πλήρωναν με πλαστές έχαναν τα κεφάλια τους! Όμως, πέρα από ελάχιστες εξαιρέσεις, ήταν πρακτικά αδύνατον να φτιάξει κάποιος μια ψεύτικη σκυτάλη. Οι επιφάνει¬ες των κομματιών έπρεπε να ταιριάζουν και οι εγκοπές να εφαρμόζουν. Αυτό ήταν δυνατό μόνο αν και τα δύο κομμάτια προέρχονταν από την ίδια σκυτάλη.
    Αυτό ήταν! Δημιουργήθηκε μια ανεξάντλητη πηγή εσόδων για το κράτος. Όσο υπήρχαν δέντρα, θα υπήρχαν και πρώτες ύλες για την κατασκευή σκυταλών. Η ζήτηση τους δεν σταματούσε καθόλου, εφ' όσον η κυβέρνηση απαιτούσε την πληρωμή των φόρων σε σκυτάλες. Αυτό το "νομισματικό"σύστημα ανθούσε για όσον καιρό διώκονταν και τιμω¬ρούνταν οι πλαστογράφοι και οι φοροφυγάδες. Αυτό συνέβαινε για 726 χρόνια.

    ΟΙ ΤΟΚΟΙ ΣΤΗΝ ΑΓΓΛΙΑ

    Η κρατική "σκυτάλη" και η τοκογλυφία είναι δύο πράγματα που δεν μπορούν να συνυπάρξουν. Το χρήμα της σκυτάλης κάνει το αντίστοιχο "χρήμα" της τοκογλυφίας να φαίνεται αθέμιτο και "κακό", επειδή το πρώτο παραμένει σταθερό ενώ το δεύτερο αυξομειώνεται. Ο ερχομός της πρακτικής της το¬κογλυφίας σήμανε και το τέλος του "συστήματος της σκυτά¬λης".
    Η διαδικασία αυτή ξεκίνησε το 1694 όταν δόθηκαν προνό¬μια στην Τράπεζα της Αγγλίας. Η άδεια για την λειτουργία αυ¬τού του νέου τύπου τοκογλυφι¬κής τράπεζας, δόθηκε εξαιτίας της υπόσχεσης που είχε δώσει ο Βασιλιάς - όταν ήταν διεκδικη¬τής του θρόνου - στους χρημα¬τοδότες του. Έδωσε αυτή την υ-πόσχεση πριν ανέβει στον θρόνο και αποκτήσει το δι¬καίωμα να εκδίδει και να κυκλοφορεί απεριόριστες πο¬σότητες ξύλινου χρήματος. Αμέσως μετά την Στέψη του φρόντισε να τηρήσει την υπόσχεση που είχε δώσει στους τραπεζίτες - τοκογλύφους. Οι μέρες του ξύλινου χρήματος ήταν πλέον μετρημένες.
    Τότε υπήρχαν σκυτάλες που αντιπροσώπευαν το ποσόν των 14 εκατομμυρίων λιρών περίπου. Το 1697, το κεφάλαιο της Τράπεζας της Αγγλίας αυξήθηκε κατά 160.000 λίρες. Το ποσό αυτό πληρώθηκε σε σκυτάλες. Η σύγχυση που προκαλούσε η παράλληλη κυκλοφορία τοκογλυφικού χρήματος και ξύλινου χρήματος τερματί¬στηκε με την απόφαση του Κοινοβουλίου να καταργή-σει την χρήση της σκυτάλης για την πληρωμή των φό¬ρων. Αυτό έγινε το 1783.
    Η κυκλοφορία των σκυταλών συνεχίστηκε στις επαρ¬χιακές πόλεις και στα χωριά της Αγγλίας μέχρι το 1826. Οι σκυτάλες του θησαυροφυλακίου κάηκαν το 1834 από "συνεργάτες" της Τράπεζας της Αγγλίας. Για την καύση χρησιμοποιήθηκαν οι κλίβανοι που θέρμαιναν την Βουλή τω Λόρδων. Η φωτιά όμως φούντωσε υ-περβολικά, προκλήθηκε πυρκαγιά και κάηκαν ολοσχε¬ρώς και τα δύο κτίρια του Κοινοβουλίου.


    ΤΑ ΚΡΑΤΙΚΑ ΟΜΟΛΟΓΑ

    Η Κυβέρνηση είχε το δικαίωμα να εκδίδει χρήματα οποτεδήποτε επιθυμούσε. Στις Ηνωμένες Πολιτείες η Κυβέρνηση είχε εξουσιοδοτήσει το Υπουργείο Οικονομι¬κών να εκδίδει κρατικά ομόλογα. Αυτά τα ομόλογα δημι¬ουργούνται - κυριολεκτικά - από το τίποτα. Έχουν ό¬μως πραγματική αξία όπως και οι ξύλινες σκυτάλες του παρελθόντος.
    Η Κυβέρνηση δεν είναι υποχρεωμένη να δανείζεται χρήματα από τις τράπεζες του Δημοσίου Ταμείου και
    να χρεωθεί περισσότερο από ένα τρισεκατομμύριο δο¬λάρια. Μπορεί να δημιουργήσει η ίδια το κεφάλαιο που χρειάζεται με ομόλογα ονομαστικής αξίας 1, 5, 20, 50, 100 ή και 1.000 δολαρίων. Μπορεί να δαπανήσει αυτά τα ποσά για τις κρατικές υπηρεσίες, και να τα βγάλει πάλι εκτός κυκλοφορίας μέσω της φορολογίας. Αυτή η μέθοδος εφαρμοζόταν στην Ευρώπη για περισσότερο από 750 χρόνια. Ο λόγος όμως για την μη εφαρμογή αυτού του συστή¬ματος σήμερα είναι ότι οι σκυ¬τάλες δεν αποδίδουν τόκο, ενώ ένα χρέος ύψους ενός τρι¬σεκατομμυρίου δολαρίων απο¬δίδει τόκο. Αν το δάνειο ξεχρε¬ωνόταν με το παλιό σύστημα, κάποιος θα έχανε τόκους α¬ξίας 100 δισεκατομμυρίων δο¬λαρίων. Έτσι, αν δεν υπήρχε το σύστημα του τοκισμού, πώς θα κερδοσκοπούσαν οι τραπεζίτες και πώς θα χρημα¬τοδοτούνταν οι προεκλογικές εκστρατείες των πολιτικών;
    Τα ομόλογα του Δημοσίου είναι οι "σκυτάλες" της σύγ¬χρονης εποχής. Είναι "κατασκευασμένο" χρήμα. Μπορεί να χαρακτηριστεί τοκογλυφία, στον ίδιο βαθμό που θα χαρακτηρίζονταν έτσι και οι σκυτάλες. Οι σκυ¬τάλες ήταν μία καταπληκτική επινόηση. Έγιναν αμέσως αποδεκτές στην Αγγλία. Όμως ο Βασιλιάς της Αγγλίας, για τις συναλλαγές του με την Γαλλία, έπρεπε να έχει χρυσό ή ασήμι. Ο Γάλλος ή ο Ιταλός, δεν υπήρχε περί¬πτωση να δεχτούν μία ξύλινη σκυτάλη για τις ανταλλα¬γές αγαθών και το εμπόριο. Απαιτούσαν πληρωμές σε "σκληρό" συνάλλαγμα. Αυτό όμως είχε βγει έξω από τη χώρα για τη χρηματοδότηση των σταυροφοριών. Ο "οικονόμος" Αγγλος που είχε νομίσματα δεν τα σπατα¬λούσε. Τα φύλαγε.
    Το 1087, σε μια προσπάθεια να δοθεί λύση σε αυτό το πρόβλημα, ο Βασιλιάς Γουλιέλμος (ο Ρουφος), επέτρεψε την είσοδο στην Αγγλία στους Εβραίους, υπό τον όρο ότι θα δάνειζαν με τόκο (κάτι που ήταν απαγορευμένο για τους αυτόχθονες Χριστιανούς) και θα έδιναν τα μισά κέρδη στον~Βασιλιά. Καταβλήθηκε κάθε δυνατή προ-σπάθεια για την απόκτηση της απαραίτητης ποσότη¬τας χρυσού και αργυρού που θα αντικαθιστούσε τις ξύ¬λινες σκυτάλες στην εξόφληση των δανείων.
    1096 μ.Χ. - Η Πρώτη Σταυροφορία.
    Οι Εβραίοι έγιναν οι ανεπίσημοι, και απαραίτητοι φοροεισπράκτορες του Βασιλιά. Αυτός έπαιρνε το μερίδιο του κάθε φορά που χρεοκοπούσε κάποιο θύμα της το¬κογλυφίας.
    Η σχέση των Εβραίων με τον Βασιλιά καθοριζόταν και από άλλες παραμέτρους. Όποτε πέθαινε ή αλλαξοπιστούσε (γινόταν Χριστιανός) ένας Εβραίος, η περιουσία του περνούσε στην κατοχή του Βασιλιά. Οι Εβραίοι επι¬τρεπόταν να ζουν μόνο σε πόλεις που διέθεταν ένα "Archa". Αυτό ήταν ένα γραφείο στο οποίο καταγραφόταν από κρατικούς λειτουργούς κάθε συναλλαγή των Εβραίων με τους Χριστιανούς. Έτσι εξασφαλιζόταν η καταβολή του μεριδίου στον Βασιλιά.

     Για να εξοφληθεί ένα δάνειο 10 λιρών με τόκο 20%, χρειάζονταν 20 λί¬ρες. Αυτές θα καταβάλλονταν μέσα σε ένα διάστημα τεσσάρων ετών ή λίγο μεγαλύτερο.Για δάνειο 10 λιρών, η οφειλή γινόταν: 12       λίρες στο τέλος του πρώτου έτους. 14,4    λίρες στο τέλος του δεύτερου έτους. 17,28 λίρες στο τέλος του τρίτου έτους. 20, 74 λίρες στο τέλος του τέταρτου έτους.Εάν το δάνειο επρόκειτο νά καταβληθεί σε σκυτάλες, υπήρχε μία μικρή ελπίδα να εξοφληθεί. Εάν έπρεπε να πληρωθεί σε χρυσό ή σε ασήμι, οι πιθανότητες εξόφλησης του ήταν μηδαμινές |εφ' όσον στην Αγ¬γλία δεν υπήρχε αρκετό αποθεμάτων μετάλλων αυ¬τών. Ο οφειλέτης έχανε τα πάντα. Ο Βασιλιάς έτρι¬βε τα χέρια του με ικανοποίηση, καθώς έπαιρνε τα μισά. Ο οφειλέτης είχε τις έξης επιλογές: Μπορούσε ή να σαπίσει στη φυλακή ή να εξανδραποδιστεί εκούσια  και  να δουλεύει χωρίς καμία πληρωμή για εφτά (χρόνια για να ξεπληρώσει το χρέος του. Υπολογίζεται ότι το 1/4 της Αγγλίας είχε περιέλθει στην κα-τοχή των Εβραίων.Αυτό ήταν μία αστεί¬ρευτη πηγή πλούτου για τον Βασιλιά, ο ο¬ποίος σε κάθε συναλλαγή έπαιρνε το μερί¬διο του. Και όχι μόνο αυτό, αλλά και κάθε φορά που πέθαινε ή αλλαξοπιστούσε ένας Εβραίος, η περιουσία του γινόταν κτήμα του Στέμματος.
    Στην Αγγλία, ο βασικός λόγος της λαϊκής δυσφορίας απέναντι στους Εβραίους ήταν η τοκογλυφία. Ήταν η πρακτική αυτή που εξασκούσαν αποκλειστικά  οι   Εβραίοι.  Οι άνθρωποι έμαθαν να μισούν τον Εβραίο, γιατί ο Εβραίοςσυμβόλιζε την σκλαβιά την οικο-νομική σκλαβιά.
    Ο αντιεβραΐσμός είχε γίνει τόσο έντο¬νος, ώστε το 1218 ο Στήβεν Λάν-γκτον (Stephen Langton), ο Αρχιεπί¬σκοπος του Κάντερμπέρι (Canterbury), επέβαλε στους Εβραίους να φορούν ένα λευκό, ορθο¬γώνιο σήμα, ώστε να γνωρίζουν οι Αγγλοι την ταυτότη¬τα τους και το επάγγελμα τους.
    Το 1269 τους απαγορεύτηκε να προσλαμβάνουν Χριστιανούς βοηθούς στο εμπόριο, την γεωργία ή την χειροτεχνία, αφού αυτή ήταν η προσταγή του Νόμου:
    "Δεν πρέπει να θέσεις ουδέναν υπεράνω εσού, εφ' όσον δεν είναι αδελφός σου". (Δευτερονόμιο, 17:15). Η Εκκλησία επέβαλε με τη σειρά της τις δικές της απαγο¬ρεύσεις. Απαγόρευσε στους Χριστιανούς να δουλεύουν για τους Εβραίους και, με την προτροπή του Πάπα της Ρώμης απαγορεύτηκε στους Εβραίους η άσκηση της τοκογλυφίας. Αφού δεν μπορούσαν πλέον να παίρνουν τόκο, δεν ήταν πια χρήσιμοι στον Βασιλιά.
    Στις 18 Ιουλίου του 1290,οι Εβραίοι απελάθηκαν απο την Αγγλία. Έφυγαν 16.000. Τόσοι ήταν όλοι κι όλοι .Για να πραγματοποιηθεί αυτή η απέλαση, ο Βασιλιάς πιέ¬στηκε από θρησκευτικούς αξιωματούχους και ευγενείς που είχαν την ολόψυχη υποστήριξη των Άγγλων πολι¬τών. Ο Βασιλιάς ήταν χρεωμένος κι αυτός στους Εβραί¬ους. Επομένως, τους επιτράπηκε να πάρουν μαζί τους την κινητή τους περιουσία: Μεταξύ άλλων, πήραν μαζί τους φεύγοντας, Βρετανικά νομίσματα, και τα χρυσά και ασημένια έργα τέχνης που είχαν μαζέψει όλα αυτά τα χρόνια. Σε αντάλλαγμα αυτής της παραχώρησης ο Βασιλιάς πήρε τα σπίτια, τα χωράφια και τα κάστρα που είχαν κατασχεθεί εξαιτίας των τοκογλυφικών συμ¬βολαίων. Όλα αυτά πέρασαν στην κατοχή του Βασιλιά. Για άλλη μία φορά η Αγγλία έχανε το ρευστό απόθε¬μα της σε χρυσό και ασήμι. 

    Ο ΠΛΟΥΤΟΣ ΤΟΝ ΝΑΪΤΩΝ

    Όπως έχει αναφερθεί και στο παρελθόν, πολλοί πιστοί Χριστιανοί άφηναν τις περιου¬σίες τους στους Ναίτες Ιππότες. Σε κάθε χώρα της Δύσης, από την Δανία ως την  Ιρλανδία, και από την Ισπανία ως την      Γαλλία, τα τοπικά Ναϊτικά Τάγματα, με      την πάροδο του χρόνου, είχαν απο¬κτήσει μεγάλες περιουσίες, λόγω των πολεμικών τους επιδόσεων, της ενα¬σχόλησης τους με το εμπόριο και της τιμιότητας τους, είχαν αποκτήσει τη φήμη αξιόπιστων τραπεζιτών.
    Ένας έμπορος στην Αγγλία μπορούσε να ζητήσει από τους Ναίτες να μετα¬φέρουν στο Παρίσι μία συγκεκριμένη ποσότητα χρυσού για να καλύψει μία εμπορική συμφωνία. Τότε ένας αγγελιο¬φόρος των Ναϊτών θα πήγαινε μια "α¬πόδειξη κατάθεσης χρυσού" στον Ναό του Παρισιού. Το χαρτί αυτό επέτρεπε σ' αυτόν που συναλλασσόταν με τον Άγ¬γλο έμπορο να εισπράξει την συμφωνη¬μένη ποσότητα χρυσού.
    Μερικές φορές εισέπραττε το χρυσό, ενώ άλλες φορές έπαιρνε απλώς ένα χαρτί που έγραφε "απόδειξη κατάθε¬σης χρυσού" που είχε την ίδια αξία. Αν ήθελε μπορούσε να χρησιμοποιήσει αυτή την απόδειξη σαν χαρτονόμισμα. 

    Οι έμποροι την δέχονταν πάντοτε, σε κάθε σημείο της Ευρώπης, σαν έγκυρη. Αργότερα μπορούσε να γίνει ρύθμιση των λογαριασμών με την με¬ταφορά την απαιτούμενης ποσότητας χρυσού από τον Ναό του Παρισιού στον Ναό του Λονδίνου. Η εμπορική δραστηριότητα είχε περάσει σχεδόν εξ' ολοκλήρου στα χέρια των Ναϊτών . Χορηγούσαν επίσης άτοκα δάνεια σε Βασιλείς και εμπόρους. Σε κάθε χώρα, ο πιο επικερ-δής οργανισμός ήταν το αντίστοιχο Ναϊτικό Τάγμα. Όλος αυτός ο πλούτος που είχαν κατορθώσει να συγ¬κεντρώσουν οι Ναΐτες Ιππότες, κατέληξε να γίνει το βα¬σικό αίτιο της πτώσης και της καταστροφής τους.


    XPHΣIMH BIBΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
    1. Encyclopaedia Britannica, 14 ed., Banks, p.67.
    2.  "Hoskins" 7 Laws Of Interest.
    3.  Tenney Frank, An Economic History Of Rome, New Jork, 1962
    4.Jean-Philippe Levy, The Econonic Life Of The Ancient World, Chicago, 1964 5. Rostovtzett, The Decline Of Rome — 3rd Century.


    ΠΠ

  14. ΠΟΡΤΑ ΠΟΡΤΑ avatar
    ΠΟΡΤΑ ΠΟΡΤΑ 19/08/2009 08:57:15

    Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΤΡΑΠΕΖΩΝ ΜΕΡΟΣ 4ο 
     
    Είναι τέτοια η δύναμη αυτών των κεντρικών τροπεζών που σύντομα θα αποκτήσουν τον πλήρη έλεγχο κάθε εθνικής οικονομίας. Αυτό σημαίνει την κυριαρχία της πλου-τοκρατίας και οι τραπεζίτες θα είναι οι κυρίαρχοι της υπερπλούσιας άρχουσας τάξης. Μοιάζει κάπως με το να δίνεις τον έλεγχο του Στρατου στή Μαφία. Ο έσχατος κίνδυνος της τυραννίας γίνεται πραγματικότητα. Χρειαζόμαστε μια κεντρική νομισματική  επιτροπή, όμως αυτή πρέπει να ανήκει και να ελέγχεται από την εκλεγμένη κυβέρνηση και όχι από τραπεζίτες για προσωπικό τους κέρδος.
    Το 1770 ο Σερ Γουίλιαμ Πιτ (William Pitt) μιλώντας στη Βουλή των Λόρδων είπε:
    "Πίσω από το θρόνο βρίσκεται κάτι που     * είναι δυνατότερο από τον ίδιο το Βασιλιά."
    Αυτή η αναφορά στους Αργυραμοιβούς  που  βρίσκονται πίσω   από   την   Τράπεζα   της Αγγλίας δημιούργησε την έκφραση
    "η δύναμη πίσω απο το θρόνο".
    Το 1844 ρ Βενιαμίν Ντισραέλι (Benjamin Dis-raeli) σε μια συγκεκαλυμμένη νύξη για αυτή τη δύναμη έγραψε:
    "Ο κόσμος κυβερνάται από πολύ διαφορετικές προσωπικότητες από αυτές που φαντάζονται αυτοί που δεν βρίσκονται στα παρασκήνια".
    Στις 21 Νοεμβρίου του 1933 ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Φραγκλίνος Ρούσβελτ (Franklin D. Ό. Roosevelt) έγραψε σε μια επιστολή προς ένα έμπιστο του πρόσωπο:
    'Ή πραγματική αλήθεια του ζητήματος βρίσκεται, όπως εσύ και εγώ γνωρίζουμε, στο ότι η κυβέρνηση ανήκει στους οικονομικούς παράγοντες ήδη από την εποχή του Αντριου Τζάκσον (Andrew Jackson)..."Η απάτη της κεντρικής τράπεζας βρίσκεται σε έναν απόκρυφο νόμο που ευνοεί της ιδιωτικές τράπεζες περισσότερο από την ίδια την κυβέρνηση. Η κυβέρνηση που¬λάει ομόλογα για να χρηματοδοτήσει ενέργειες για τις οποίες δεν έχει την πολιτική  φρόνηση   ή  θέληση  να  επι¬βάλλει φόρους. Αλλά το δέκα τοις εκατό των ομολόγων αγοράζεται με χρήματα που   η   κεντρική  τράπεζα  δημιουργεί χωρίς αποθεματικό κεφάλαιο. Ύστερα η κυβέρνηση ξοδεύει αυτά τα νεοδημιουργημένα χρήματα.
    Αφού αποταμιευτούν αυτά τα χρήματα οι ιδιωτικές τράπεζες χρησιμοποιούν τις νέες καταθέσεις για να δημιουργήσουν δέκα φορές περισσότερα παρέχοντας δάνεια με αμελητέα αποθεματικά. Έτσι εξασφαλίζονται τα πρόσθετα χρήματα που χρειάζονται για την αγορά του υπόλοιπου ενενήντα τοις εκατό των ομολόγων χωρίς να αποστραγγίζονται οι κεφαλαιαγορές και να εκτοξεύονται τα επιτόκια. Δανειζόμενη χρήματα, πουλώντας νέα ομόλογα, η κυβέρνηση περιορίζει τις πληθωριστικές πιέσεις κάτω από το επιτόκιο των ομολόγων. Συνεπώς υπάρχει ελάχιστος έως καθόλου άμεσος πληθωρισμός. • Περισσότερα χρήματα σε κυκλοφορία σημαίνει όμως ότι τα χρήματα που έχετε χάνουν την αξία τους. Οι ποιτικοί αποκτούν όσα χρήματα χρειάζονται και ο κόσμος πληρώνει για αυτό με πληθωρισμό, οποίος διαβρώνει την αγοραστική δύναμη των αποταμιεύσεων, του προκαθορισμένου εισοδήματος και των μισθών. Η διεστραμμένη ομορφιά του σχεδίου βρίσκεται στο ότι ούτε ένας στους χίλιους δεν μπορεί να το ανακαλύψει επειδή βρίσκεται σκόπιμα κρυμμένο πίσω από πολύπλοκες οικονομικές ασυναρτησίες. Τα πλήρη επακόλουθα του πληθωρισμού βιώνονται μετά από καιρό και πολύ αργά για να αντιμετωπιστούν.
    Με τη δημιουργία της Τράπεζας της Αγγλίας το κράτος πλημμύρισε από χρήματα. Οι τιμές σε ολόκληρη τη χώρα διπλασιάστηκαν.   Παρέχονταν   μαζικά χρηματοδοτήσεις   για   κάθε   παράτολμη ιδέα και κομπίνα. Ένα εγχείρημα        πρότεινε        την
    αποξήρανση της Ερυθράς Θαλάσσης για την ανάκτηση του 1 χρυσού που υποτίθεται ότι χάθηκε 1 από τον Αιγυπτιακό Στρατό που Ι πνίγηκε ακολουθώντας τον Μωυσή      και τους Ισραηλίτες.
    Το 1698, μόλις τέσσερα χρόνια αργότερα, το κυβερνητικό χρέος αυξήθηκε από το αρχικό ποσό του 1.250.000 λιρών σε δέκα έξι εκατομμύρια λίρες. Χωρίς κανένα δισταγμό, αύξησαν τους φόρους, που αυξήθηκαν για μια ακόμη φορά, για να καλυφθεί το χρέος.
    Με το Βρετανικό χρηματικό απόθεμα σταθερά μαγκωμένο στα χέρια των Αργυραμοιβών η Βρετανική οικο¬νομία άρχισε να παλεύει με άγρια σκαμπανεβάσματα οικονομικών ανθήσεων και κάμψεων, ακριβώς την κα-τάσταση που μια κεντρική τράπεζα διακηρύττει ότι εί¬ναι σχεδιασμένη για να προλαβαίνει και να εμποδίζει.


    ΠΠ

  15. Θ.Κ. avatar
    Θ.Κ. 19/08/2009 09:04:14

    Με συγχωρείτε αλλά εγώ βρήκα το post πολύ ενδιαφέρον.
    Αυτό δεν σημαίνει ότι συμφωνώ σε όλα όσα λέει. Αλλά έχει ενδιαφέρον η "αριστοτελική" προσέγγιση. Δηλαδή ότι δεν πάμε από το ένα άκρο στο άλλο. Από την "θεοποίηση" τς αγοράς στην πλήρη απόρριψή της, και στην προσπάθεια αντικατάστασής της από το "αντίθετό" της, ένα σύστημα κεντρικού σχεδιασμού και "πολιτικής διαχείρισης" της Οικονομίας.
    Τώρα αν απορρίψουμε τα δύο άκρα - την αποθέωση της ασύδοτης κερδοσκοπίας και την κεντρική διαχείριση της Οικονομίας - στον ενδιάμεσο "χώρο" υπάρχουν πολλές δυνατές συστημικές ισορροπίες. Κι εκεί μπορούμε να συζητήσουμε.

    Από και και ύστερα υπάρχουν σοβαρές εννοιογικές διευκρινήσεις για να μπορέσουμε να συεννοηθούμεQ
    Άλλο πράγμα το η αναζήτηση οφέλους και η μεγιστοποίησή του από όλους κι άλλο πράγμα - τελείως διαφορετικό - το κυνήγι του βραχυχρόνιου ληστρικού κέρδους.
    Άλλο πράγμα ο επενδυτής κι άλλο πράγμα ο κερδοσκόπος.
    Άλλο πράγμα ο έμπορος κι άλλο πράγμα ο αλήτης που κλέβει στο ζύγι.
    Άλλο πράγμα να ανατρέφεις κότες που κάνουν χρυσά αυγά κι άλλο πράγμα να σκοτώνεις την κότα που κάνει τα χρυσά αυγά για να κλέψεις ένα απ' αυτά.
    Άλλο πράγμα ο επιχειρηματίας κι άλλο πράγμα ο μανιακός κερδοσκόπος.
    Όποιος δεν καταλαβαίνει αυτή τη διάκριση - που δεν είναι τωρινή, εξ άλλου - δεν καταλαβαίνει τίποτε από το σύστημα της ελεύθερης αγοράς.

    Και το περίεργο είναι ότι στο σημείο αυτό την "πατάνε" και οι ακραίοι εχθροί του συστήματος και οι ακραίοι υποστηρικτές του: Και οι ακραίοι Αριστεροί και οι Ακραίοι(νεοΦιλελεύθεροι) κάνουν αυτήν ακριβώς την ταυτιση. Ότι το κέρδος ταυτίζεται με το βραχυχρόνιο ληστρικό κέρδος των κερδοσκόπων! Οι πρώτοι για να απορρίψουμε τον καπιταλισμό συνολικά, αφού μας είναι απεχθεις οι "Σαύλωκ"- κερδοσκόποι (τοκογλύφοι, λαδέμποροι, μαυραγορίτες κλπ.) και οι δεύτεροι για να αποδεχθούμε πλήρως την κερδοσκοπία, ως την βαθύτερη ουσία του καπιταλισμού.

    Στην πραγματικότητα τίποτε στη θεωρία της Ελεύθερης αγοράς, στην Ιστορία των Ελεύθερων αγορών και στη σύγχρονη πρακτική των καπιταλιστικών κοινωνιών δεν δικαιολογεί αυτή την ταύτιση.
    Το ακριβώς αντίθετο: Για να λειτουργήσει μια σύγχρονη Ελεύθερη αγορά χρειάζεται εξωτερικές ρυθμίσεις (κι όχι μόνο αυτορρύθμιση) που διακρινουν τον επιχειρηματία από τον κερδοσκόπο, που ενθαρρύνουν την αποδοτική επένδυση από τη ληστρική κερδοσκοπία.
    -- Όταν αυτές οι ρυθμίσεις αμβλύνονται (όπως έγινε μετά το 1999, με την κατάργηση του Νόμου Glass-Steagal στις ΗΠΑ), τότε αργά η γρήγορα θα οδηγηθούμε σε δομική κρίση (που ξέσπασε πράγματι, το 2007-08).
    -- Όταν, αντίθετα, οι ρυθμίσεις αυτές γίνουν αυστηρότερες και ασφυκτικές, τότε πάλι θα οδηγηθούμε σε κρίση (όπως συνέβη στη δεκαετία του 70 με την κρίση του κρατισμού).
    Συνήθως ανάμεσα στις αμβλυμένες εξω-οικονομικές ρυθμίσεις και τις ασφυκτικές ρυθμίσεις υπάρχει ένα βέλτιστο "ενδιάμεσο" που εξασφαλίζει την πιο δυναμική ανάπτυξη με τη διατήρηση της πιο ευσταθούς ισορροπίας.
    Αυτό το βέλτιστο σημείο αλλάζει από κοινωνία σε κοινωνία κι από εποχή σε εποχή.
    Τώρα βρισκόμαστε σε αναζήτηση ενός νέου τέτοιου βέλτιστου σημείου ισορροπίας εξωγενών ρυθμίσεων και στον κόσμο ολόκληρο και στην Ευρώπη ιδιαίτερα και στην Ελλάδα πιο συγκεκριμένα. Αν κι αυτό το τελευταίο δεν το βλέπω να το ψάχνουμε καθόλου. Μάλλον περιμένουμε τι θα αποφασίσουν οι άλλοι για να ακολουθήσουμε κι εμείς. Κι εκεί θα την "πατήσουμε" ξανά. Γιατί οι άλλοι αποφασίζουν τι είναι το βέλτιστο για το παγκόσμιο και το Ευρωπαϊκό σύστημα. Για τις ιδιορρυθμίες της ελληνικής οικονομίας πρέπει να αποφασίσουμε εμείς. Κι η ελληνική πολιτική ελίτ έχει χάσει την δυνατότητα να αποφασίζει το βέλτιστο για τη χώρα...
    Αλλά αυτό μας οδηγεί σε ένα πρόβλημα δομικό μεν, αλλά εντελώς διαφορετικό απ' αυτό που θίγει το post.

  16. αλλενάκι avatar
    αλλενάκι 19/08/2009 09:14:11

    Μα αυτά που θίγει το ποστ δεν είναι η προτεσταντική ηθική Βέμπερ, η κινητήρια δύναμη του καπιταλισμού της ηθικής εργασίας και της συσσώρευσης αγαθών με σκοπό το prosperity (ευμάρεια);

  17. ANTIGONI avatar
    ANTIGONI 19/08/2009 09:25:05

    Το πρώτο με το οποίο μπορεί να διαφωνήσει κανείς με ισχυρά επιχειρήματα είναι η άποψη του κ.Green οτι η ελεύθερη αγορά ειναι η μόνη μέθοδος για την ορθή διανομή των κεφαλαίων. Την τελευταία δεκαπενταετία , όπου και οι κανόνες της εφαρμοστήκαν σε πολλές χώρες παγκοσμίως , το αποτέλεσμα ήταν η οικονομική εξαθλίωση κρατών , η συρρίκνωση της μεσαίας τάξης , η αύξηση της φτώχειας με την τάξη των νεόπτωχων και η σημαντική αύξηση του ποσοστού των δισεκατομμυριούχων.
    Η εξύμνιση της παραγωγής πλούτου ως το μόνο κίνητρο και η αποδοχή της από την κοινωνία συγκρούεται με την έννοια της κοινωνικής ηθικής. Η κοινωνία που έχει αποδεχτεί οτι το κέρδος είναι πάνω από όλα έχει ήδη ορίσει τον πρώτο κανόνα της «ηθικής» της . Κι η όρεξη για περισσότερο πλούτο δεν μπορεί να ρυθμιστεί .

  18. X avatar
    X 19/08/2009 11:02:44

    Ηθική και καπιταλισμός είναι έννοιες ασύμβατες. Όταν κάποιος κερδίζει, κάποιος άλλος χάνει. Όταν στόχος είναι το κέρδος, δεν υπάρχει ηθική. Αυστηρά μαθηματικά (και όχι ιδεολογικά), καταλήγουμε σε άτοπο.

    • archaeopteryx avatar
      archaeopteryx @ X 19/08/2009 11:22:27

      "όταν κάποιος κερδίζει ο άλλος χάνει" είναι μόνο σε περιπτώσεις zero sum game. Αν μεγαλώνει το προϊόν στην διαδικασία, μπορεί και οι δύο να κερδίσουν. Αν ο ένας κερδίσει παραπάνω από τον άλλο επειδή δούλεψε περισσότερο ή ήταν τυχερός, δεν είναι ανήθικο. Ανήθικο γίνεται όταν ο ένας κλέψει από τον άλλον, νομίζω.

  19. leon avatar
    leon 19/08/2009 12:23:09

    Ποιος ξεκινησε την ταυτιση του καπιταλισμου με την ελευθερη αγορα?
    Θεωρω πως ειναι το πρωτο λαθος. Μπορει να συμπορευονται τα 2 αλλα δεν μπορεις να τα συνδεσεις καθολου. Διοτι με την συνδεση πεφτεις ευκολα στο λαθος να θεωρεις πως αν αλλαξεις τις παραμετρους της ελευθερης αγορας, μπορεις να αλλαξεις και το προσωπο του καπιταλισμου.
    Το ενα ειναι πολιτικη και το αλλο οικονομια. Το ενα εχει να κανει με ηθικες αξιες και ελευθεριες και το αλλο με χρημα. Πολιτικη πρεπει να αλλαξουμε και οχι οικονομια.
    Για πες στον "επιχειρηματια" να πουλησει οσο θελει βενζινη. Σε μια αλλη κοινωνια, με αλλο μοντελο διακυβερνησης, θα μπορουσε ο πολιτης να κανει εμπαργκο στην συγκεκριμενη βενζινη γιατι θα του εβρισκε το κρατος αλλο τροπο κινησης του (ΜΜΜ?). Σε ενα αλλο συστημα θα μπορουσε να παει και να του βαλει φωτια στο βενζιναδικο και αν τον πετυχαινε πουθενα ο οχλος να τον εστελνε στο νοσοκομειο για την αναιδεια του.
    ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΠΟΥ ΛΕΓΕΤΑΙ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ δεν μπορει να κανει τιποτα. Και ο λαμογιος επιχειρηματιας θα κερδιζει και ο κακομοιρος καταναλωτης θα χανει τα λεφτα απο την τσεπη του. ΣΤΟ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ δεν θα υπηρχει ουτε ενας που θα μπορουσε να παραγει βενζινη με 100 οκτανια (αφενος γιατι ολα τα αμαξια θα ηταν τα ιδια και δεν θα χρειαζοταν, αφετερου γαιτι θα αναγκαζοταν να πουλησει πιο ακριβα - πραγμα αδυνατον!).
    Και για να μην παρεξηγηθω, δεν μιλαω για τους πραγματικους επιχειρηματιες. Αυτους που εχουν τσιπα και καρδια. Μιλαω για τον καθε τραπεζιτη που στο ονομα της κρισης ανεβαζει τα επιτοκια των καρτων και κοβει τα δανεια ενα τα εχει παρει τα λεφτα για αυτη τη δουλεια, μιλαω για τον καθε εφοπλιστη που για να αγορασει καινουριο καραβι δεν δισταζει να το βουλιαξει (με νεκρους βεβαια) για να παρει την αποζημιωση, μιλαω για τον χ μεσαζοντα που με ενα τηλεφωνημα του (ουτε μια νταλικα να βαλει βρε αδερφε...κατι τελος παντων) ανεβαζει την τιμη του εκαστοτε προιοντος 30%, μιλαω για τον ΔΗΘΕΝ επιχειρηματια που η δουλεια του ειναι να φερνει κακομοιρες γυναικες (που το συστημα του τις καταντησε ετσι) απο ολο τον κοσμο για να ικανοποιησει τις ορεξεις του καθε πεινασμενου, και μετα βαζει τα λεφτα του σε καμια ομαδα για να το παιξει και τζοβενο. Μιλαω για τα χειριστα ειδη ανθρωπων.
    Αυτους θα επρεπε να μπορουσαμε να τους αντιμετωπισουμε με το δευτερο πιθανο συστημα...
    Μαζι με αυτους και ολους τους σημερινους πολιτικους μας.

  20. monst3rmind avatar
    monst3rmind 20/08/2009 18:20:06

    και 70χρονος και οικονομολογος και πολιτικός του Χάρβαρντ και του ΜΙΤ,και χριστιανός και μεγαλοτραπεζίτης. μουαχα! και γαμώ τα προσόντα για να μιλήσει κάποιος για το μέλλον σήμερα.

    καλή προσπάθεια.

    να αντιτάξουμε στο "μεγιστοποίηση του κέρδους" το "αμοιβαία εμπιστοσύνη"!!! (το άλλο με τον Τοτό το ξέρετε?)

    τα πιστεύει άραγε?
    υπομονή παιδιά. για πόσα χρόνια ακόμα το σύστημα θα εκπαιδεύει τέτοιες πεποιθήσεις? θα πεθάνουν ο ένας μετά τον άλλο και θα τελειώσει η ιστορία. ο καπιταλισμός πέθανε και το μόνο που μένει είναι να πεθάνουν και αυτοί που δεν το αντιλαμβάνονται.

  21. Προφήτης avatar
    Προφήτης 20/08/2009 21:26:01

    Το ενδιαφέρον είναι ότι εισάγει, χωρίς ρητά να αναφέρει, την (αρχαιοελληνική) έννοια του Μέτρου, ως επιτακτική πλέον ανάγκη.

    Η εκτροπή της τελευταίας 25ετίας συνίστατο σε απώλειά του.

    Η αλήτικη κερδοσκοπία ΔΕΝ είναι καπιταλισμός - είναι ληστεία.
    Και η επιχειρηματικότητα δεν είναι εκ προοιμίου αλητεία.

    Οι δυο παραπάνω συνεπαγωγές έγιναν ιδεολογικές σημαίες για τα δυο πολιτικά άκρα, εντελώς ανιστόρητα όπως αποδείχθηκε.

    Και όταν μένουμε σε επιφανειακές περιγραφές της κατάστασης, του τύπου "ο κόσμος είναι καταχρεωμένος σε κάρτες", μας διαφεύγει η πραγματικότητα :
    ο κόσμος έπαψε να αποτιμά με ρεαλισμό την οικονομική και κοινωνική του κατάσταση - με την βοήθεια των σειρήνων της διαφήμισης, καμμία αντίρρηση.

    Αλλά το Μέτρο και η εκλογίκευση επανέρχονται. Το δυστύχημα με την ελληνική πολιτική τάξη είναι ότι γκρεμίζει τα συγκριτικά πλεονεκτήματα της χώρας, χάριν εκδουλεύσεων σε ολιγάριθμα ιδιωτικά συμφέροντα, τη στιγμή που στις περισσότερες χώρες αυτά τα πλεονεκτήματα αναδεικνυονται ως προτεραιότητες. Παράδειγμα : ο Ομπάμα δίνει τεράστια μάχη για να υπάρξει μια τυπική δημόσια υγεία στις ΗΠΑ κι εδώ που υπάρχει κατεδαφίζεται.
    Όσοι ελπίζουν στο ΠΑΣΟΚ για ανάστασή του ΕΣΥ να θυμούνται ότι ένας των συνδαιτημόνων του ΓΑΠ, στο μυστικό δείπνο που αποκάλυψε το antinews πέρυσι, υπήρξε ο κ. Β. Σπανός, μεγαλομέτοχος της ΒΙΟΙΑΤΡΙΚΗΣ και ιδιωτικών κλινικών.

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.