#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
05/08/2012 07:00
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Ο καπιταλισμός και όχι ο πολιτισμός οδηγεί την οικονομία



Ο Mitt Romney εξήγησε, πως τα πρόσφατα σχόλια που έκανε στην διάρκεια επίσκεψής του στο εξωτερικό ήταν απλά η αλήθεια. «Μου αρέσει να λέω αυτά που πραγματικά πιστεύω», είπε.

Σχετικά με ένα ιδιαίτερα αμφιλεγόμενο σχόλιό του, με θέμα τις πολιτισμικές διαφορές μεταξύ Ισραηλινών και Παλαιστινίων, πολλοί συμφωνούν μαζί του. Μάλιστα η εφημερίδα Wall Street Journal δημοσίευσε άρθρο υπέρ του.

Σύμφωνα με τον Romney, «η κουλτούρα κάνει την διαφορά». Αυτό υποστήριξε στη διάρκεια ομιλίας του στο Ισραήλ, συγκρίνοντας την ισραηλινή ευμάρεια με την παλαιστινιακή φτώχεια. Σίγουρα, αυτή η άποψη έχει κάποιο παρελθόν. Μάλιστα ο Romney αναφέρθηκε στον ιστορικό της οικονομίας David Landes. Θα μπορούσε να αναφερθεί επίσης και στον διάσημο Γερμανό Max Weber, που αυτά υποστήριζε πριν από 100 χρόνια, λέγοντας ότι οι προτεσταντικές αξίες αποτελούν το πιο σημαντικό καύσιμο της οικονομικής προόδου.

Το πρόβλημα είναι πως ο Weber ξεχώρισε δυο πολιτισμούς ως ιδιαίτερα επιρρεπείς στη φτώχεια και στη στασιμότητα: Αυτούς της Κίνας, και της Ιαπωνίας. Αυτές όμως οι χώρες αποτελούν τις πιο ραγδαία αναπτυσσόμενες οικονομίες των τελευταίων πέντε δεκαετιών. Τις τελευταίες δυο δεκαετίες, η άλλη οικονομική ατμομηχανή που προέκυψε είναι η Ινδία, την οποία επί χρόνια πολλοί θεωρούσαν ως έχουσα πολιτισμό, που είναι ασύμβατος με την οικονομική πρόοδο.

Η Κίνα παρέμενε στάσιμη επί αιώνες, και ξαφνικά, ως εκ θαύματος, στην δεκαετία του `80, άρχισε μια εκβιομηχάνιση με ρυθμούς ανάπτυξης τριπλάσιους  αυτούς της Δύσης. Αυτό που άλλαξε δεν ήταν η κουλτούρα της, που παρέμενε η ίδια, αλλά οι οικονομικές της πολιτικές.

Το ίδιο ισχύει για την Ιαπωνία και την Ινδία. Αν ο Romney είχε διαβάσει τον Milton Friedman, θα γνώριζε πως ιστορικά, το κλειδί της οικονομικής ανάπτυξης είναι η υιοθέτηση του καπιταλισμού και των πολιτικών του σε χώρες με διαφορετικά επίπεδα και πολιτισμούς.

Αυτή η διασύνδεση μεταξύ οικονομικών πολιτικών και απόδοσης, είναι εμφανής ακόμη και στην χώρα που ο  Romney επευφημεί. Το Ισραήλ μπορεί να είχε αρκετά αξιοθαύμαστα στοιχεία στις αρχές του, αλλά κανένας δεν θα το θεωρούσε ως οικονομικό θαύμα. Η οικονομία του ήταν βασισμένη στον κρατισμό. Οι όποιες αλλαγές ξεκίνησαν στη δεκαετία του 1990 από τον Benyamin Netanyahu, που εφάρμοσε μεταρρυθμίσεις στην αγορά, καθώς και νέες νομισματικές πολιτικές. Το αποτέλεσμα ήταν η ραγδαία οικονομική ανάπτυξη. Άρα το θαύμα οφείλεται στις οικονομικές πολιτικές του Ισραήλ, και όχι στην κουλτούρα του.

Ο ισχυρισμός ότι η κουλτούρα είναι το βασικό στοιχείο της προόδου μιας χώρας, χρησιμοποιείται συχνά από Ασιάτες ολιγάρχες, που επιμένουν ότι οι χώρες τους δεν χρειάζονται την δυτικού τύπου δημοκρατία. Αυτό ακριβώς υποστηρίζει ο ηγέτης της Σιγκαπούρης επί πολλά χρόνια. Βέβαια, η επιτυχία της χώρας του τον διαψεύδει. Το ίδιο και στην γειτονική Μαλαισία, με μόνη διαφορά ότι η Σιγκαπούρη διαθέτει ιδιαίτερα καλή ηγεσία, που πειθαρχεί στις στέρεες οικονομικές πολιτικές της.
Παρόλα τα διαθέσιμα στοιχεία, πολλοί συνεχίζουν να πιστεύουν πως δυο συγκεκριμένοι πολιτισμοί, ο αφρικανικός και ο ισλαμικός, εμποδίζουν την οικονομική ανάπτυξη. Οι δυο χώρες όμως που θα είναι οι πρώτες που θα πετύχουν ΑΕΠ $1 τρισεκατομμυρίου, είναι ισλαμικές δημοκρατίες: Η Τουρκία και η Ινδονησία.

Από τις 10 πιο ταχύτερα αναπτυσσόμενες οικονομίες του πλανήτη, οι 7 είναι αφρικανικές. Ο κόσμος μας αλλάζει, και οι παλιές νοοτροπίες και οι απόψεις για τους πολιτισμούς θα πρέπει επίσης να αλλάξουν, αλλιώς θα χαθεί η δυναμική.

Όταν κάποιες κοινωνίες και λαοί πετυχαίνουν πρόοδο, ψάχνουμε να βρούμε τις ρίζες της στην κουλτούρα τους. Και επειδή η κουλτούρα εμπεριέχει πολλά, βρίσκουμε πάντα αυτό που ψάχνουμε.

Βλέπουμε την επιτυχία των Εβραίων, των Λιβανέζων, των Κινέζων, και των Ινδών, και την αποδίδουμε στην κουλτούρα τους. Η επιτυχία όμως μπορεί να οφείλεται στην διασπορά. Σε ομάδες μεταναστών με επιχειρηματικό πνεύμα, που αναγκάζονται να επιβιώσουν σε ξένο περιβάλλον. Οι Παλαιστίνιοι φημίζονται στην Μ. Ανατολή ως έμποροι, και είναι πετυχημένοι επιχειρηματίες στα ΗΑΕ, στην Σ. Αραβία, και στην Ιορδανία.

Ο πολιτισμός είναι σημαντικός, αλλά αλλάζει. Ο γερμανικός πολιτισμός του 1955 διέφερε απ αυτόν του 1935. Η Ευρώπη αποτελούσε κάποτε εκτροφείο εθνικιστικής βίας. Σήμερα είναι μεταμοντέρνα, και ειρηνική. Οι ΗΠΑ ήταν κάποτε αγροτική χώρα, οπαδός του απομονωτισμού, και με μεγάλη καχυποψία απέναντι στην ύπαρξη μόνιμου στρατού. Σήμερα αντιστοιχεί στην μισή παγκόσμια στρατιωτική δύναμη!
Όπως είχε παρατηρήσει κάποτε ο  Daniel Patrick Moynihan: «Η κεντρική συντηρητική αλήθεια θέλει την κουλτούρα, και όχι την πολιτική, να καθορίζει την επιτυχία μιας κοινωνίας. Η αντίστοιχη φιλελεύθερη αλήθεια θέλει την πολιτική να αλλάζει την κουλτούρα, και να την σώζει από τον εαυτό της». Αυτή παραμένει η πλέον σοφή άποψη για αυτό το πολύπλοκο ζήτημα, που δυστυχώς είναι τόσο σοφή, που αποκλείεται να ακουστεί ποτέ σε κάποια  αμερικανική προεκλογική εκστρατεία.

http://www.washingtonpost.com/opinions/fareed-zakaria-capitalism-not-culture-drives-economies/2012/08/01/gJQAKtH9PX_story.html

S.A.

ΣΧΟΛΙΑ

  1. kotstak avatar
    kotstak 05/08/2012 09:11:48

    Όλες οι δραστηριότητες του ανθρώπου είναι αποτέλεσμα επιλογών.
    Εξαιρείται η θρησκεία, που στις περισσότερες των περιπτώσεων, είναι αποτέλεσμα επιλογής των προγόνων μας.

    Όταν ένας πολίτης κάνει καλές επιλογές στον τομέα Α, το πιθανότερο είναι να κάνει καλές επιλογές και στον τομέα Β.
    Το βιοτικό επίπεδο είναι το τελικό αποτέλεσμα των επιλογών.
    Η αριστερά πχ. είναι μια κάκιστη επιλογή. Όταν σε μια χώρα, ένας μεγάλος αριθμός πολιτών κάνει μια τόσο κάκιστη επιλογή, δεδομένου ότι το πιθανότερο είναι αυτό το υποσύνολο του πληθυσμού να κάνει και πολλές άλλες κάκιστες επιλογές, το βιοτικό επίπεδο της χώρας αυτής θα είναι χαμηλό.

    “ Άρα το θαύμα οφείλεται στις οικονομικές πολιτικές του Ισραήλ, και όχι στην κουλτούρα του.”
    Κουλτούρα = επιλογή Α. Οικονομία= επιλογή Β.
    Καλό το Α; Καλό και το Β.
    Κακό το Α; Κακό και το Β.

    “Η Κίνα παρέμενε στάσιμη επί αιώνες, και ξαφνικά, ως εκ θαύματος, στην δεκαετία του `80, άρχισε μια εκβιομηχάνιση με ρυθμούς ανάπτυξης τριπλάσιους αυτούς της Δύσης. Αυτό που άλλαξε δεν ήταν η κουλτούρα της, που παρέμενε η ίδια, αλλά οι οικονομικές της πολιτικές.”
    Η εκβιομηχάνιση της Κίνας δεν ήταν αποτέλεσμα επιλογής των κινέζων πολιτών, γι’ αυτό και δεν συνοδεύτηκε με αύξηση του βιοτικού τους επιπέδου. Πιθανώς η εκβιομηχάνιση να συντελέσει ώστε να “ξυπνήσουν” και να κάνουν καλύτερες επιλογές στο μέλλον. Θα το καταλάβουμε παρακολουθώντας το βιοτικό τους επίπεδο.

    Στα δικά μας τώρα:
    • Ένας στους δυο πολίτες επέλεξε το Γιώργο.
    • Ένας στους τέσσερις πολίτες επέλεξε τον Αλέξη.
    • Περισσότεροι από τους μισούς πολίτες επιλέγουν την αριστερά.
    • Τα “παράσιτα” επιλέγουν να απεργήσουν για να μην χάσουν τα προνόμια. Δεν αντιλαμβάνονται πως εάν δε χάσουν τα προνόμια, θα πεθάνουν από την πείνα όσοι “βαράνε κουπί”, με αποτέλεσμα να βουλιάξει η βάρκα και αυτοί να χάσουν όχι μόνο τα προνόμια, αλλά τα πάντα.
    ΔΕΝ υπάρχει ελπίδα σωτηρίας. —

  2. Δημήτρης avatar
    Δημήτρης 05/08/2012 13:26:29

    Στα αγγλικά δεν ξεχωρίζουν καν το 'κουλτούρα' (culture) από το 'πολιτισμός' (civilization) . Πέρα από αυτό, ο καπιταλισμός είναι ένα είδος πολιτισμού, που όχι τυχαία γεννήθηκε μόνο στους αγγλοσάξωνες. Οπότε ο τίτλος δεν έχει καν νόημα. 'Καπιταλιστικές' χώρες υπάρχουν πολλές αλλά τα πεπραγμένα τους, που δεν περιορίζονται βέβαια στην 'οικονομική ανάπτυξη' (που κι αυτή δεν είναι μονοσήμαντη έννοια), διαφέρουν πολύ. Αλλιώς βλέπει τον εαυτό του και τον κόσμο ο καπιταλιστής Ινδός κι αλλιώς ο καπιταλιστής Αμερικανός. Άλλα έχει πράξει η καπιταλιστική Γερμανία κι άλλα η καπιταλιστική Γαλλία. Ο καπιταλισμός βασίζεται στον υλισμό, στη σύλληψη του ανθρώπου ως ατόμου κι όχι ως προσώπου, στην ιδέα ότι όλες οι σχέσεις είναι συναλλαγές και ό,τι υπάρχει μπορεί να μετρηθεί. Εξαντλεί το περιβάλλον και τον άνθρωπο και προϋποθέτει τεράστιες ανισότητες και σχέσεις επιβολής. Η Δύση έκανε την κεφαλαιακή της συσσώρευση και απέκτησε το σημερινό της συγκριτικό πλεονέκτημα λόγω αιώνων αποικιακής εκμετάλλευσης. Αυτό βέβαια δεν το αναφέρουν οι φιλελεύθεροι όταν υποστηρίζουν το ελεύθερο εμπόριο και υμνούν την οργάνωση των χωρών τους. Το τραγικό είναι ότι η απάντηση στον καπιταλισμό είναι ο ...σοσιαλισμός, δηλαδή κάτι ακόμη χειρότερο, που άλλωστε έχει την ίδια θεωρητική βάση με τον καπιταλισμό, τον υλισμό.

  3. Δημήτρης avatar
    Δημήτρης 05/08/2012 13:46:02

    Δεν επιλέγεις επίσης το περιβάλλον όπου γεννιέσαι και μεγαλώνεις όπως και την ανατροφή που παίρνεις. Και αυτά έχουν μεγάλο ρόλο στις αντιλήψεις σου και στο πώς θα ζήσεις. Το βίωμα δεν υποκαθίσταται με τίποτα.
    Σχετικά με το τι ψηφίζει ο κόσμος, νομίζω ότι ο βολεμένος, το παράσιτο κι ο μισάνθρωπος δε διανοούνται να αλλάξουν. Δεν εννοώ βέβαια ότι δεν ευθύνονται για τις πράξεις τους. Η πρόβλεψή μου είναι πως όταν αυξηθούν οι πεινασμένοι Έλληνες κατά μερικές εκατοντάδες χιλιάδες και οι βολεμένοι θα συνεχίσουν να τρώνε και να πείνουν και να κηρύττουν το πολιτικά ορθό τότε θα γίνει χαμός. Και αυτό είναι θέμα λίγων χρόνων να συμβεί.

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.