#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
15/05/2013 07:45
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΣΧΟΛΙΑ
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Ο κακός υπολογισμός της φτώχειας



Στις αρχές του 2012, ο απερχόμενος πρόεδρος της Παγκόσμιας Τράπεζας Ρόμπερτ Ζέλικ ανακοίνωσε ότι ο Αναπτυξιακός Στόχος της Χιλιετίας για μείωση στο ήμισυ του συνολικού ποσοστού φτώχειας σε σχέση με τα επίπεδα του 1990 είχε επιτευχθεί το 2010 - πέντε έτη νωρίτερα από το χρονοδιάγραμμα. Αλλά πολλοί αναλυτές αμφισβήτησαν τις εκτιμήσεις που βασίζονται στην τρέχουσα βάση φτώχειας της Παγκόσμιας Τράπεζας, η οποία αυξήθηκε το 2008 από $1 σε $ 1,25 ανά ημέρα σε όρους ισοτιμίας αγοραστικής δύναμης (PPP), γράφει ο Jomo Kwame Sundaram, γενικός υποδιευθυντής του Τμήματος Οικονομικής και Κοινωνικής Ανάπτυξης του Οργανισμού Τροφίμων και Γεωργίας του ΟΗΕ.

Οι επικριτές υποστηρίζουν ότι, για μεθοδολογικούς λόγους, το όριο της φτώχειας με βάση το PPP παραμορφώνει την εξάπλωση της φτώχειας σε όλο τον κόσμο. Για παράδειγμα, οι τρεις γύροι του Διεθνούς Προγράμματος Σύγκρισης της Παγκόσμιας Τράπεζας που έχουν διεξαχθεί μέχρι στιγμής έχουν ορίσει διαφορετικά το όριο της φτώχειας, γεγονός που υπογραμμίζει την αδυναμία του ισχύοντος μέτρου. Στην πραγματικότητα, λαμβάνοντας υπόψη τον πληθωρισμό στις Ηνωμένες Πολιτείες, το όριο της φτώχειας θα έπρεπε να είναι στα $ 1,45 ανά ημέρα για το έτος 2005.

Η βελτίωση των παγκόσμιων εκτιμήσεων της φτώχειας – η επέκταση της Παγκόσμιας Τράπεζας για πάνω από τρεις δεκαετίες, αρχίζοντας από το 1981 - απαιτεί την υπέρβαση τριών μεγάλων προβλημάτων: τα ανεπαρκή στοιχεία της έρευνας, την ελλιπή εκτέλεση της έρευνας και τις ελαττωματικές μετατροπές του PPP. Δυστυχώς, από την προσέγγιση της Παγκόσμιας Τράπεζας έχουν διαφύγει αυτά τα θέματα ή τα έχει προσεγγίσει ανεπαρκώς.

Πρώτον, πολλές χώρες δεν διαθέτουν τα στοιχεία της έρευνας που δείχνουν πώς το εισόδημα και η κατανάλωση διανέμονται μεταξύ των πολιτών τους. Η Παγκόσμια Τράπεζα αποφεύγει αυτό το πρόβλημα, υποθέτοντας ότι το ποσοστό φτώχειας της κάθε χώρας χωρίς τέτοια στοιχεία ταιριάζει με το μέσο όρο της περιοχής. Αλλά αυτή η προσέγγιση έχει οδηγήσει στο να θεωρείται το ποσοστό φτώχειας της Βόρειας Κορέας ουσιαστικά  με αυτό της Κίνας, παρότι η πρώτη δέχεται τακτικά επισιτιστική βοήθεια από την τελευταία.

Δεύτερον, η Παγκόσμιας Τράπεζα αποδέχεται τα στοιχεία της έρευνας άκριτα - ακόμη και όταν έρχονται σε σύγκρουση με δεδομένα από άλλες πηγές. Για παράδειγμα, τα στοιχεία της έρευνας της Παγκόσμιας Τράπεζας έδειχναν ότι η κατά κεφαλήν δαπάνη των νοικοκυριών της Ινδίας έχει αυξηθεί μόνο κατά 1,5% ετησίως από τις αρχές του 1990, γεγονός που συνεπάγεται ότι ο μέσος Ινδός δαπάνησε $ 720 το 2010. Αλλά τα στοιχεία του εθνικού εισοδήματος δείχνουν 4,5% ετήσια αύξηση κατά μέσο όρο, κατά τη διάρκεια των δύο τελευταίων δεκαετιών, που μεταφράζεται σε κατά κεφαλή δαπάνη των $ 1.673 για το 2010 - περίπου 2,5 φορές υψηλότερη από την εκτίμηση της τράπεζας.

Παρομοίως, τα στοιχεία της έρευνας της Παγκόσμιας Τράπεζας εκτιμούν ότι η ινδική μεσαία τάξη περιλαμβάνει σε γενικές γραμμές 90 εκατομμύρια ανθρώπους, παρά τους πάνω από 900 εκατομμύρια συνδρομητές κινητής τηλεφωνίας και τα 40 εκατομμύρια αυτοκίνητα. Αυτές οι αντιφάσεις αντανακλούν σημαντικές διαφορές μέτρησης, οι οποίες, στην περίπτωση της Ινδίας, θα μπορούσαν να είναι παρόμοιες με αυτές εκατομμυρίων ανθρώπων.

Η τρίτη σημαντική πρόκληση είναι η χρήση των εκτιμήσεων ΡΡΡ, μετρούμενη σε εθνικές ισοτιμίες, για να μετατρέψουν τα στοιχεία της έρευνας σε παγκόσμιες εκτιμήσεις για τη φτώχεια που μετρούν τις διαφορές στο κόστος ζωής μεταξύ των χωρών. Δεδομένου ότι οι μετατροπές που χρησιμοποιεί η Παγκόσμια Τράπεζα σήμερα βασίζονται σε διεθνή άσκηση που διενεργήθηκε για το 2005, αποτυγχάνουν να λαμβάνουν υπόψη τα τελευταία στοιχεία που επηρεάζουν σημαντικά τους φτωχούς και ευάλωτους, όπως οι υψηλότερες τιμές στα βασικά είδη διατροφής.

Επιπλέον, οι μετατροπές του ΡΡΡ έχουν μικρή σημασία για ορισμένες χώρες, κυρίως για την Κίνα. Αντί να επιτρέπει έρευνες τιμών σε ένα τυχαίο δείγμα θέσεων (που απαιτείται για την ακρίβεια), η Κίνα περιόρισε τη συλλογή δεδομένων σε μερικές αστικές περιοχές. Τα προκύπτοντα δεδομένα έδειξαν τις κινεζικές τιμές κατά 40% υψηλότερες από ό,τι θεωρούνταν στο παρελθόν. Τα κινεζικά πρότυπα διαβίωσης στη συνέχεια αναθεωρήθηκαν προς τα κάτω κατά περίπου το ίδιο ποσοστό.

Αν ληφθούν στην ονομαστική τους αξία, τα στοιχεία των ερευνών για τις τιμές, σε συνδυασμό με τους ρυθμούς ανάπτυξης της Κίνας, θα έδειχναν ότι η Κίνα ήταν σχεδόν τόσο φτωχή το 1981 όσο είναι η φτωχότερη χώρα στον κόσμο σήμερα, με μέση προσωπική κατανάλωση κάτω από το τρέχον επίπεδο της Λιβερίας – μια άλλη χώρα στην οποία η Κίνα παρέχει σημαντική βοήθεια. Ενώ από την τελευταία PPP της Τράπεζας προκύπτει ότι ο αριθμός των φτωχών Κινέζων είναι 173 εκατομμύρια, το προηγούμενο ποσοστό θα υπονοούσε ότι μόνο 69 εκατομμύρια Κινέζοι ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας.

Με ένα τέτοιο ελαττωματικό σύστημα η διαμόρφωση της κατανόησης της φτώχειας στον κόσμο, οι δηλώσεις επιτυχίας ή αποτυχίας, δεν έχουν νόημα. Ένας βελτιωμένος δείκτης της φτώχειας – ένας που θα αντιμετωπίζει, αντί να αποφεύγει, τα τρία μεγάλα προβλήματα που ταλανίζουν τις παγκόσμιες εκτιμήσεις - είναι επειγόντως αναγκαίος.

project-syndicate

 

ΣΧΟΛΙΑ

Δεν υπάρχουν σχόλια στο άρθρο! Γράψτε το πρώτο σχόλιο!

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.