Ο θεσμικός ρόλος του Προέδρου της Δημοκρατίας είναι πάνω από κόμματα
07/04/2015 14:22
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Ο θεσμικός ρόλος του Προέδρου της Δημοκρατίας είναι πάνω από κόμματα

Ακόμη και από αυτά στα οποία χρωστά την εκλογή του...

Πολύς λόγος έγινε χθες στη Βουλή για την υπόθεση της ιλαροτραγωδίας που έστησε η Ζωή Κωνσταντοπούλου με το όνομα «Επιτροπή για τα Αληθινά Αίτια και Γενεσιουργές Αιτίες της Δημιουργίας και της Διόγκωσης του Δημοσίου Χρέους». Πομπώδης τίτλος σαν κι αυτούς που χρησιμοποιούν οι ανίκανοι και απίθανοι για να κρύψουν τις αδυναμίες τους και να παίξουν τα παιχνίδια τους.

Γνωστή και ως «Επιτροπή Αλήθειας» ή «Επιτροπή Ζωής… και Θανάτου» στην οποία ουσιαστικά τα κόμματα της αντιπολίτευσης δεν κλήθηκαν ή και να κλήθηκαν ήταν τόσο στημένη υπόθεση και τόσο γελοία η διαδικασία που την απαξίωσαν.

Το πώς συγκροτήθηκε, ποιοι θα έπαιρναν μέρος, πιο θα ήταν το Προεδρείο (φυσικά η Ζωή), ποιοι οι ομιλητές, ποιοι οι κανόνες δεν το μάθαμε ποτέ. Το μόνο που μάθαμε ήταν ότι θα διερευνούσε την… πραγματική αλήθεια για το χρέος, τις αιτίες δηλαδή που οδήγησαν στη διόγκωσή του και που προφανώς συνδέονται και με την Εξεταστική για το Μνημόνιο που ζήτησε η κυβέρνηση.

Διάφοροι πιθανοί κι απίθανοι τύπου πήγαν να μιλήσουν εκεί με πρώτο και καλύτερο τον… Αλαιν Τουσέν, αυτόν τον τύπο από το Βέλγιο που έχει προσληφθεί από την κυβέρνηση (άραγε με τι μισθό;) για να συμβάλει με τις γνώσεις του στην υπόθεση. Άλλωστε είχε συμμετάσχει και σε ανάλογες υποθέσεις σε κάποιες μπανανίες της Νότιας Αμερικής και της Αφρικής. Δεν ξέρουμε αν πήγε στην πρώτη συνεδρίαση με σανδάλια και κάλτσα αλλά θα είχε πολύ πλάκα.

Μαζί του διάφοροι παντελώς άγνωστοι αλλά με… βαριά βιογραφικά. Ο ένας είναι ειδικός για την παγκόσμια φτώχεια, ο άλλος για τον… κοινωνικό μετασχηματισμό, ο τρίτος για την εναλλακτική απέναντι στην παγκοσμιοποίηση και ο τέταρτος είναι ειδικός για τα δικαιώματα στην… τροφή. Ήρθαν βέβαια και κάποιοι πολιτικοί μεγάλου βεληνεκούς από τον Ισημερινό, τη Βραζιλία και την Κολομβία και έτσι ισορρόπησε το πράγμα.

Μεγαλεία για τη Ζωή που κάλεσε και όλους τους υπουργούς αλλά και τους επικεφαλής των κομμάτων, έτσι πήγε και ο Αλέξης Τσίπρας, όχι με την ιδιότητα του πρωθυπουργού και δεν έβγαλε μιλιά.

Μίλησε άλλωστε η Ζωή αντ’ αυτού και ο Πάνος Καμμένος ως ειδικός επί το χρέος. Ως υπουργός της ΝΔ άλλωστε θα ήξερε κάτι περισσότερο. Πήγε και ο Κατρούγκαλος που ξέρει πώς αυξάνεται το χρέος όταν κάνεις προσλήψεις και παίρνεις και προμήθεια, ο Π. Νικολούδης που θα έφερνε 2 δις από τη λίστα Λαγκάρντ αλλά χάθηκαν στο δρόμο από την Ελβετία, ο Ν. Παρασκευόπουλος που προηγουμένως συνομιλούσε με κουκουλοφόρους (μάλλον για το χρέος), ο Χουντής, ο Σπίρτζης, παλαιό στέλεχος του παλαιού ΠΑΣΟΚ και ο Βαρουφάκης που περιέργως πήγε κόντρα στη Ζωή.

Αλλά τι σημασία έχει ποιοι πήγαν και μίλησαν. Σημασία έχει ότι αυτή τη γελοία παράσταση, την οποία μέχρι και ο… Μάρκος Σεφερλής επιδοκιμάζει, νομιμοποίησε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Ο Πρ. Παυλόπουλος όχι μόνο πήγε αλλά και μίλησε. Εγκωμίασε τη νομική πληρότητα της κ. Κωνσταντοπούλου και εξέφρασε την ελπίδα ότι θα βγάλει αποτέλεσμα η «Επιτροπή Αλήθειας». Έδωσε δηλαδή θεσμική οντότητα σε μια αστεία υπόθεση την οποία έστησε ο ΣΥΡΙΖΑ για να απασχολήσει την κοινή γνώμη ενώ η χώρα χρεοκοπεί.

Γιατί τι θα μπορούσαν να βγάλουν όλοι αυτοί που μαζεύτηκαν να πουν αλήθειες; Δεν ξέρουμε ότι το χρέος διογκώθηκε από τις μίζες στα εξοπλιστικά; Γιατί δεν ρωτάνε τους Πασόκους που είναι στον ΣΥΡΙΖΑ ή τον Καμμένο που έχει διατελέσει υπουργός και είναι ο μοναδικός στην κυβέρνηση μαζί με τον Δραγασάκη που έχει τέτοια εμπειρία;

Μήπως θα μας πουν ότι φταίει το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα που πήρε τις αγροτικές επιδοτήσεις και τις μοίρασε στους πρασινοφρουρούς; Μήπως θα μας πουν κάτι που δεν ξέρουμε για τους Ολυμπιακούς Αγώνες;

Τίποτε απολύτως δε θα μας πουν και τίποτε απολύτως δεν θα κομίσει αυτό το σόου της Ζωής. Επομένως, ο κ. Παυλόπουλος δεν είχε καμιά δουλειά να πάει κάπου που είχαν αποκλειστεί τα υπόλοιπα κόμματα. Και πολύ περισσότερο δεν είχε καμιά δουλειά να μιλά και να χαριεντίζεται με τη Ζωή και τον Τσίπρα. Ο θεσμικός του ρόλος είναι πάνω από κόμματα, ακόμη και από αυτά στα οποία χρωστά την εκλογή του.

Απαντώντας στο ΠΑΣΟΚ ο Πρόεδρος είπε ότι ξέρει τι κάνει. Ελπίζουμε πράγματι να ξέρει γιατί σε άλλη περίπτωση θα υποθέσουμε ότι απλά ξοφλά πολιτικά γραμμάτια προς τον κ. Τσίπρα. Μέχρι πότε όμως θα τους χρωστά ευγνωμοσύνη και τι προτίθεται να κάνει για να αποδεσμευτεί από τα «δεσμά» του ΣΥΡΙΖΑ.

Δεν πρέπει κάποτε ο θεσμός του Προέδρου να μην έχει σχέση με τα κόμματα; Δεν πρέπει κάποτε να μην άγεται και φέρεται στις ορέξεις της κάθε Ζωής που την … είδε Πρόεδρος σε μια απίθανη Επιτροπή; Ο κ. Παυλόπουλος έκανε το λάθος –πιθανότατα για λόγους πολιτικής αβρότητας- να πάει σε μια διαδικασία στην οποία το μόνο που επιτυγχάνεται είναι να εμφανιστεί η Ελλάδα ως τριτοκοσμική χώρα.

ΣΧΟΛΙΑ

  1. Διογένης avatar
    Διογένης 07/04/2015 15:06:19

    Υπάρχει ένα, ένα και μόνο ζήτημα που χρήζει διερεύνησης και αυτό είναι ο άθλιος ρόλος του ΓΑΠ την περίοδο 2009-2010. Και όχι μόνον εκείνη την περίοδο. Ο ΓΑΠ υπονόμευσε την ανάκαμψη της αξιοπιστίας της ελληνικής οικονομίας και τον Σεπτέμβριο-Οκτώβριο 2010, έκανε ό,τι μπορούσε για να οδηγηθούμε στο άθλιο PSI (μέχρι και που "αυτοκτόνησε" πολιτικά παραιτούμενος, για να βάλει τον Σαμαρά να στηρίξει το PSI) και όταν η Ελλάδα ήταν να βγει στις αγορές (Απρίλιος 2014) υπονόμευσε την κυβερνητική σταθερότητα και άρχισε να μιλάει ανοικτά ότι πρέπει να πέσει η κυβέρνηση Σαμαρά. Ποιος είναι λοιπόν ο ρόλος του εν λόγω προσώπου; Για ποιο λόγο έκανε ό,τι μπορούσε τα τελευταία πέντε χρόνια για να υπονομεύσει την αξιοπιστία της ελληνικής οικονομίας; Από εκεί και πέρα, ασχέτως δηλαδή του πώς ΗΡΘΕ το Μνημόνιο, το πράγμα με την ελληνική κρίση απέκτησε δική του, αυτοδύναμη δυναμική. Η δεδομένη απώλεια αξιοπιστίας της ελληνικής οικονομίας, ασχέτως του πώς επήλθε, έπρεπε να αντιμετωπιστεί με κάποιον τρόπο. Ο αποτελεσματικότερος ήταν αυτός που εφήρμοσε η κυβέρνηση Σαμαρά μέχρι τον Ιούνιο του 2014. Από εκεί και πέρα, η κακή προετοιμασία για την μονομερή έξοδο από τα Μνημόνια είχε τις συνέπειες που όλοι γνωρίζουμε. Πώς λοιπόν τολμούν να μιλούν και για άλλους, πλην ΓΑΠ. Το Μνημόνιο μπορεί να ήταν αποτέλεσμα της προδοσίας του ΓΑΠ, όμως το αν υποστηρίζεις το Μνημόνιο ή όχι είναι άλλη ιστορία. Και εγώ δεν το υποστήριζα προ της κυβέρνησης Σαμαρά, όμως όταν είδα ότι υπήρχε ταχεία έξοδος μέσω της εκτέλεσής του - πράγμα που πριν δεν φαινόταν - άρχισα να το υποστηρίζω. Τι σημαίνει αυτό; Και ο Γκλέτσος ήταν αντιμνημονιακός, όμως είπε ανοιχτά, προς τιμήν του, ότι ο Σαμαράς είναι πολύ προτιμότερος από τον Τσίπρα - στην ουσία είχε την ίδια στάση. Δηλαδή, το αντιμνημόνιο ως οικονομική πολιτική (χρεωκοπία επίσημη και ίσως δραχμή) είχε νόημα όσο έπρεπε κάποιος να σταματήσει τον ΓΑΠ και αυτό που έκαμνε στην ελληνική οικονομία. Στη συνέχεια δεν είχε ιδιαίτερο νόημα. Κάποιοι άνθρωποι δεν είναι σε θέση να αντιληφθούν ότι δεν είναι όσοι υποστήριξαν μνημονιακές πολιτικές ίδιοι με τον ΓΑΠ. Ο ΓΑΠ ήταν μόνον ένας, το πολύ δύο, αν συμπεριλάβουμε και τον υπουργό του των οικονομικών, τον ανεκδιήγητο Παπακωνσταντίνου. Αυτοί έφεραν το Μνημόνιο. Από τη στιγμή που το Μνημόνιο ήρθε και εδραιώθηκε μέσω του PSI, δεν υπήρχε άλλο περιθώριο παρά να εκτελεστεί σωστά και να δώσει στην ελληνική οικονομία πίσω την αξιοπιστία της, που είχε χάσει. Στην πραγματικότητα, η διαμάχη δεν ήταν/είναι μεταξύ όσων θέλουν μνημόνιο/αντιμνημόνιο, αλλά μεταξύ όσων υποστηρίζουν πολιτικές αξιοπιστίας/αναξιοπιστίας της χώρας. Σήμερα π.χ. ο Τσίπρας και οι συν αυτώ λένε "όχι σε υφεσιακά μέτρα" και με αυτά που κάνουν, εν πολλοίς και επειδή αποκλείουν αυτά που θεωρούν "υφεσιακά" μέτρα, φέρνουν πολύ περισσότερη ύφεση από όσο θα έφερναν (αν έφερναν) κάποια "υφεσιακά μέτρα". Και επίσης κλονίζουν την αξιοπιστία της χώρας κι άλλο και την οδηγούν ακόμη πιο μακριά από τις αγορές. Ποιος είναι λοιπόν πιο αντιμνημονιακός, ο Σαμαράς που έβγαλε τη χώρα στις αγορές από το βάραρθρο της αναξιοπιστίας που την είχε ρίξει ο ΓΑΠ, ή ο Τσίπρας που μας βάζει στη δίνη τρίτου Μνημονίου επειδή δεν θέλει να εκτελέσει το δεύτερο; Η αδυναμία κατανόησης του τι συνέβη την διετία 2012-2014 είναι χαρακτηριστικό ανθρώπων με αγκυλωμένο και δύσκαμπτο τρόπο σκέψης. Τρομάζω στην ιδέα να ανήκει ο σημερινός πρόεδρος της δημοκρατίας στην κατηγορία αυτή, όμως οι δηλώσεις του αυτό προδίδουν. Δυστυχώς. Μικρό το κακό, θα μου πείτε, αλλά το χειρότερο όλων είναι ότι με κάτι τέτοια, όταν θα έρθει η πλήρης καταστροφή, θα δικαιωθεί φαινομενικά και ο άθλιος ρόλος του ΓΑΠ που θα μπορεί να λέει "σας τα έλεγα εγώ". Και θα συκοφαντηθεί το πραγματικό Αντιμνημόνιο των ετών 2010-2011 στα μάτια του ιστορικού του μέλλοντος. Δεν υπάρχει χειρότερη υπηρεσία για την πρόσφατη ελληνική ιστορία από το να βάζουμε το αληθινό Αντιμνημόνιο των ετών 2010-2011 στο ίδιο τσουβάλι με το ψεύτικο αντιμνημόνιο του 2012-2014, που οδηγεί τη χώρα σε ακόμη μεγαλύτερη εξάρτηση από ό,τι το πρώτο Μνημόνιο... Αυτή την κακή υπηρεσία στην ελληνική ιστορία προσφέρει σήμερα η Ζωή και όσοι την υποστηρίζουν.

  2. Eva avatar
    Eva 07/04/2015 17:33:01

    Ενα απο τα αίτια ειναι οι οι σωρηδον προσλήψεις ασχέτων στο δημόσιο (και οι μονιμοποιήσεις κλπ κλπ) Γι αυτό είπανε τίποτα?

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.