24/05/2009 14:46
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Οι παραδοσιακοί διαχωρισμοί έχουν ξεπεραστεί…


_____________________________________________________________________________________________
Η έννοια του μεσαίου χώρου - δηλαδή των ταλαντευόμενων ψηφοφόρων που μετακινούνται από το ένα κόμμα στο άλλο, και δίνουν τη νίκη πότε στο ένα και πότε στο άλλο - έχει νόημα μόνο σε στατικές κοινωνικές συνθήκες. Όταν οι παραδοσιακοί διαχωρισμοί παραμένουν ισχυροί, όταν τα προτάγματα της πολιτικής είναι αμετακίνητα, και γι' αυτό αρκούν οριακές μετακινήσεις ψηφοφόρων, για να ανατρέψουν μείζονες κυβερνητικές ισορροπίες...

Αυτά όλα, όμως, δεν υπάρχουν σήμερα. Η κοινωνία είναι ανήσυχη. Οι παραδοσιακοί διαχωρισμοί έχουν προ πολλού ξεπεραστεί. Τα προτάγματα της πολιτικής ελίτ είναι εντελώς διαφορετικά πλέον από τις προτεραιότητες του κοινωνικού σώματος...

Οι αναποφάσιστοι ψηφοφόροι δεν ασχολούνται πια, ούτε έχουν κανένα πρόβλημα με την «Δεξιά», την «άκρα Δεξιά» και την «Κεντροδεξιά».

Τέτοιες φοβικές ανοησίες (για τον μπαμπούλα της «κακιάς δεξιάς» που τρομάζει, τάχα, τους κεντρώους) θυμίζουν κάποιες ανάλογες φοβικές ανοησίες που λέγονταν στη δεκαετία του '70: ότι οι αριστερίστικες κορώνες του Ανδρέα Παπανδρέου τότε, θα τρομοκρατούσαν, υποτίθεται, τους κεντρώους ψηφοφόρους και θα τους έστελναν στη Νέα Δημοκρατία! Κι όπως αποδείχθηκε λίγο αργότερα, όσο πιο «ακραία» αριστερή φρασεολογία υιοθετούσε τότε ο Ανδρέας, τόσο περισσότερο συσπείρωνε τους «κεντρώους» (και όχι μόνο). 

-- «Ακραία» συνθηματολογία (για την εποχή της) υιοθέτησε η Μάργκαρετ Θάτσερ, στη Βρετανία, το 1979. Και νίκησε θριαμβευτικά.

-- «Ακραία» συνθηματολογία για την εποχή του, υιοθέτησε και ο Ρόναλντ Ρέηγκαν στις ΗΠΑ, το 1980. Και σάρωσε.

-- «Ακραία» συνθηματολογία (προς την αντίθετη κατεύθυνση) υιοθέτησε και ο Φρανσουά Μιτεράν, στη Γαλλία, το 1981. Κι επίσης σάρωσε...

Ήταν τότε εποχή διεθνούς οικονομικής κρίσης. Ήταν μεταβατική εποχή διεθνώς. Κανείς δεν νοιαζόταν για οριακούς ταλαντευόμενους ψηφοφόρους του «μεσαίου χώρου», όταν οι κοινωνίες αναζητούσαν ηγέτες και προσδοκούσαν φυγή προς τα μπρος.

Παρόμοια διεθνή κρίση περνάμε σήμερα. Το ίδιο μεταβατική είναι η σημερινή εποχή. Ηγεσίες αναζητούν οι κοινωνίες και πάλι. Κι αυτό που ως τώρα θεωρείτο «ακραίο», δεν τρομάζει πια. Συχνά προσελκύει...

Το πρόβλημα δεν είναι να κερδηθούν όσοι «ταλαντεύονται» ανάμεσα στα κυρίαρχα στερεότυπα. Το πρόβλημα είναι το ακριβώς αντίθετο: ότι καταρρέουν τα κυρίαρχα στερεότυπα (και στην Ελλάδα και στην Ευρώπη και διεθνώς).

Ο Ελληνικός λαός δεν αναζητά σήμερα ούτε «προοδευτικούς» ούτε  «φιλελεύθερους» ούτε «δεξιούς». Αναζητά ηγέτες.

Ν.Ζ.

ΣΧΟΛΙΑ

  1. boubou avatar
    boubou 24/05/2009 15:05:43

    Ηγέτες , χμ Τρεμόπουλος πχ

  2. daris avatar
    daris 24/05/2009 15:06:02

    Ο ηγέτης για να έχει τα χαρακτηριστικά ηγέτη πρέπει να μπορεί να ηγηθεί προς μία συγκεκριμένη κατεύθυνση για ένα συγκεκριμένο σκοπό και ταυτόχρονα να υπάρχει μία ομάδα που θα μπορεί να ακολουθήσει την πορεία που ο αυτός υποδεικνύει.
    Ηγέτες του μεγέθους του Ιησού, του Μ. Αλεξάνδρου, του Γκάντι , του Χίτλερ, και άλλων πολλών που να μπορούν να επηρεάσουν μεγάλες μάζες προς ένα συγκεκριμένο σκοπό σήμερα δεν υπάρχουν σε καμία χώρα.
    Βέβαια οι ηγέτες κρίνονται από τα πεπραγμένα τους και όχι από τα χαρίσματα τους.
    Ένας πολιτικός με ξεκάθαρη συμπεριφορά και συγκεκριμένες αξίες, μπορεί να καταφέρει να γίνει παράδειγμα ηγέτη, συμμετέχοντας σε ένα κοινό όραμα με υπομονή και επιμονή επιδιώκοντας να πετύχει τους κοινούς στόχους.
    Για μένα, σήμερα στην Ελλάδα, τέτοιος πολιτικός εμφανίζεται να είναι μόνο ο Παπανδρέου.
    Ελπίζω να μη με διαψεύσει.

  3. ΠΟΡΤΑ ΠΟΡΤΑ avatar
    ΠΟΡΤΑ ΠΟΡΤΑ 24/05/2009 15:49:59

    "Νιωθω καλα που ειμαι απ τη χωρα σου Σωκρατη
    κ ας εχω τσιμπλα στο ενα ματι."

    Active Member

    ΠΠ

  4. Μποτίλια στο πέλαγος avatar
    Μποτίλια στο πέλαγος 24/05/2009 16:03:36

    Ώρα για να κλείσουμε ραντεβού με τον γνωστό, αλλά και τον άγνωστο εαυτό μας. Η επίγνωση μπορεί να φέρει τη φαντασία στην εξουσία. Αναζητώντας το προσωπικό φαντασιακό θα οικοδομήσουμε το κοινωνικό φαντασιακό. Η εξουσία είναι μια χίμαιρα. Η ΦΥΣΙΣ ΟΥΔΕΝΑ ΔΟΥΛΟΝ ΠΕΠΟΙΗΚΕ.

  5. daris avatar
    daris 24/05/2009 16:39:51

    Νωρίτερα από τον φίλο "Μποτίλια στο πέλαγος" (4ος αι. π.Χ.), ο ρήτορας Αλκιδάμας είχε διακηρύξει ότι:

    "Πάντας ελευθέρους αφήκε θεός• ουδένα δούλον η φύσις πεποίηκε."

    Φαντάζομαι δεν αναφερόταν στην αναρχία όπως σήμερα εκφράζεται.
    Ούτε στον τρόπο διοίκησης ενός σύγχρονου κράτους.

  6. anonymos avatar
    anonymos 24/05/2009 18:56:48

    Και το ΠΑΣΟΚ (αλήθεια ποιός είναι ο υπεύθυνος της προεκλογικής καμπάνιας?) καθεύδει.

    Μόνο να απολογούνται για τους "βάρβαρους" ξέρουν. Και εκεί σκ... τα κάνουν.

    Α, ρε Γιώργο...

  7. Strange Attractor avatar
    Strange Attractor 24/05/2009 20:03:20

    "Ο άνθρωπος γενιέται ελεύθερος, όμως όπου και να κοιτάξω τον βλέπω αλυσσοδεμένο."
    Κ.Μάρξ
    Πάντα επίκαιρος και ας έχει παραποιηθεί πλειστάκις.

  8. N.Z. avatar
    N.Z. 24/05/2009 22:57:46

    Συγγνώμη, αλλά στο ανωτέρω κείμενο ήθελα να πώ ότι ο ΚΚ αναζητεί το "μεσαίο χώρο", εκεί που δέν υπάρχει πια (στους ενδιάμεσους ψηφοφόρους που είναι, όντως, κρίσιμοι όταν η φάση της κοινωνίας είναι "στατική", δηλαδή όταν λίγοι μετακινούνται δεξιά και αριστερά κι όποιος του "μαζέψει" κέρδισε).
    Σήμερα, όμως, ζούμε εξαιρετικά ασταθή και δυναμική περίοδο. Μεγάλες μάζες της κοινωνίας μετακινούνται ή είναι έτοιμες να μετακινήθούν με τον πιο απροσδόκητο τρόπο - κι όχι μόνο στην Ελλάδα.
    Κι εδώ αμφότερα τα κόμματα κυνηγούν ακόμα το "μεσαίο χώρο"!
    Έδειξα ακόμα ότι μεγάλοι μεταρρυθμιστές ηγέτες στο παρελθόν - στην Ελλάδα κι όχι μόνο - βγήκαν και κέρδισαν την κοινωνία με "ακραία συνθήματα" ή μάλλον με πολιτικό λόγο που ως τότε ακούγονταν ακραίος. Γιατί ακριβώς "έπιασαν" έγκαιρα ότι άλλαζε η φάση κι ότι η κοινωνία άλλαζε και μετακινούνταν.

    Αυτά ήθελα να πώ στο ανωτέρω κομμάτι, χτυπώντας την ανοησία του "μέσαίου χώρου".

    Αν οι παρατηρήσεις αυτές δεν ενδιαφέρουν κανένα, με συγχωρείτε.
    Αν πιστεύετε ότι έχουν κάποιο ενδιαφέρον, τότε επιστρέψτε μου να παρατηρήσω ότι τα ανωτέρω σχόλια είναι εντελώς - ΜΑ ΕΝΤΕΛΩΣ - εκτός θέματος

    Ν.Ζ.

  9. Μποτίλια στο πέλαγος avatar
    Μποτίλια στο πέλαγος 25/05/2009 00:16:41

    @NZ
    Νομίζω ότι η εκτίμησή σου για τα σχόλια δεν ανταποκρίνεται στο περιεχόμενό τους. Η ομαδοποίηση της κοινωνίας σε πολιτικά "μέτωπα" αποτελεί μια μορφή πνευματικού εγκλωβισμού και επιβάλεται έντεχνα. Εάν αποσκοπεί η κοινωνία να υπερβεί τα στερεότυπα, ωφείλει να απεγκλωβήσει την φαντασία της. Και επειδή δεν μπορεί να υπάρξει υγειής κοινωνία με νοσούντα άτομα, το πρώτο βήμα του απεγκλωβισμού αφορά την προσωπική συνέπεια. Η δουλεία δεν υπάρχει μόνο με τη μορφή της αλυσίδας στο πόδι, αλλά και με τη μορφή της αλυσίδας στην συνείδηση.
    Οι σχολιαστές δεν είμαστε πολιτικοί ιθύνοντες, για να επιλέξουμε τρόπο εκφοράς, με στόχο τη συσπείρωση της πολιτικής επιλογής σε συγκεκριμένο φορέα. Η ευθύνη μας βρίσκεται αλλού.
    Το ίδιο ισχύει και τον εντοπισμό της αναζήτησης ηγέτου. Κανένας ηγέτης δεν μορεί να λύσει προβλήματα, χωρίς συνειδητή ανάπτυξη του αυτεξούσιου αυτών που ηγείται. Ενας εξωτερικός ηγέτης κυοφορείται όσο ωριμάζει η εσωτερική ηγεσία, το αυτεξούσιο. Μόνο υπερήφανοι και αδούλωτοι άνθρωποι είναι σε θέση να αναδείξουν και να αξιοποιήσουν ένα άξιο ηγέτη.
    Οι εντοπισμοί σου είναι σωστοί. Ένα σχόλιο όμως, για να είναι εντός θέματος, δεν χρειάζεται πάντοτε να επιβεβαιώνει ή να απορρίπτει τους συλλογισμούς της ανάρτησης. Δικαιούται και να τους προεκτείνει. Και σε ζητήματα που είναι σχετικά πρωτότυπα, αυτό μπορεί να συμβεί σπερματικά, ακόμη και με μεταφορές και υπονοούμενα.
    Δεν νομίζω ότι έξι σχολιαστές είχαν διάθεση ταυτόχρονα να σε παρακάμψουν, ή ότι η διατύπωση των συλλογισμών σου δεν επέτρεψε αυτοί να γίνουν κατανοητοί. Συχνά όμως τα συμφραζόμενα κρίνονται σημαντικότερα από τον κορμό κάποιων εντοπισμών. Και νομίζω ότι στην συγκεκριμένη ανάρτηση, ο τίτλος, σε συνδυασμό με την τελευταία φράση δεσπόζουν.

    @daris
    Πράγματι ο εντοπισμός του Αλκιδάμαντος πάει βαθύτερα. Προσπάθησα να τον αναπαράγω, άσχετα εάν η δική μου φρόνηση έχει όρια στενά. Δεν επιχειρώ να χωρέσω τους Μεγάλους. Ακόμη και το λίγο τους, εάν μπορώ να προάγω, για μένα είναι σημαντικό.

  10. αγανάκτηση avatar
    αγανάκτηση 25/05/2009 04:28:39

    Μα ο όρος "μεσαίος χώρος" δεν ανήκε επ ουδενί στους παραδοσιακούς διαχωρισμούς. Πλάστηκε για να αποφευχθεί η αναφορά στο "κέντρο" που για μεγάλο διάστημα ήταν αντίπαλος της δεξιάς παράταξης. Ο "μεσαίος χώρος" δεν έχει κανένα απολύτως πολιτικό περιεχόμενο, είναι όρος δημοσκοπικός, πιθανότατα του Λούλη. Είναι γνωστό ότι ζούμε σε δημοσκοπική δημοκρατία. Προσωπικά θα προτιμούσα να υπήρχαν οι παραδοσιακοί διαχωρισμοί.

  11. N.Z. avatar
    N.Z. 25/05/2009 05:59:36

    Η έννοια του "μεσαίου" εδώ χρησιμοποιείτε ως αντίθεση προς το "ακραίο". Ενώ η έννοια του "κεντρώου" στην παραδοσιακή πολιτική ορολογία, αντιπαρατίθεται προς την "δεξιά" και την "αριστερά".

    Το πρόβλημα είναι ότι στην Ελλάδα θεωρούνται "ακραίες", απόψεις που παντού αλλού στον κόσμο θεωρούνται εξαιρετικά "μεσαίες". Για παράδειγμα στο θέμα της λαθρομετανάστευσης αν έβγαινε κάποιος στην Ελλάδα κι έλεγε αυτά που λέει κάθε μέρα ο Σαρκοζύ στη Γαλλία και ο (Σοσιαλιστής) Θαπατέρο στην Ισπανία (για να μην αναφερθώ στον Μπερλουσκόνι της Ιταλίας) θα εθεωρείτο "ακραίος".
    Κι αυτό δεν είναι ιδιομορφία της ελληνικής κοινωνίας. Είναι μάλλον ιδιοτυπία του ελληνικού πολιτικού συστήματος.
    Γιατί οι απόψεις της κοινωνίας είναι πλέον πολύ διαφορετικές από εκείνες που κυριαρχούν ακόμα στα μεγάλα κόμματα και στα ΜΜΕ.
    Το αποτέλεσμα είναι ότι ενώ η κοινωνία μετακινείται βίαια προς τα "άκρα", τα μεγάλα κόμματα εξουσίας στην Ελλάδα αναζητούν οριακούς ψηφοφόρους του "μεσαίου χώρου".
    Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να σπρώχνουν την κοινωνία προς τα άκρα.
    Πράγματι, όταν η κοινωνία μένει ανεκπροσώπητη πολιτικά κι όταν στο δημόσιο διάλογο αποκλείονται οι απόψεις που κυριαρχούν στην κοινωνία, τότε η κοινωνία σπρώχνεται σε αληθινά ακραίες απόψεις.
    Ότι δεν υποβάλλεται στη "βάσανο" του δημόσιου λόγου, σπρώχνεται στην ακραία υπερβολή. Όταν λείπει η σύνθέση (του διαλόγου) και περισσεύει η οργή (του αποκλεισμού), τότε κυοφορούνται αληθινά ακραία φαινόμενα.
    Συμπερασματικά: όλη αυτή η συζήτηση περί "μεσαίου χώρου", δημιουργεί η ίδια τον κίνδυνο που καταγγέλλει.
    Ν.Ζ.

  12. ο νοών...νοείτω avatar
    ο νοών...νοείτω 25/05/2009 09:03:33

    Η ανάδειξις και οριοθέτησις πολιτικών χώρων προκειμένου να εκφραστεί ο πολίτης, πηγάζει από την παραίτηση του ιδίου από την ανεξάρτητη σκέψη. Η προαιώνιος ανάγκη του ανθρώπου να ανήκει κάπου, πολιτικά, κοινωνικά, θρησκευτικά, πηγάζει από την έντεχνη δρομολόγηση της σκέψης του προς την εξάρτηση. Η ανάγκη για ηγέτη εμφανίζεται στον πολίτη όταν δεν μπορεί να τιθασεύσει την αγωνία του για την απώλεια ελέγχου των πραγμάτων. Αλλά ακόμα και τότε, δεν έχει φροντίσει από πριν να παρακολουθήσει την πορεία του επίδοξου, ώστε να κρίνει την ικανότητά του. Έτσι και ο επίδοξος ηγέτης αντανακλά ουσιαστικά την άλλη εικόνα του χρεωκοπημένου χώρου του. Αποτέλεσμα έχει την συνέχιση της εξάρτησης, όχι πλέον από πολλούς -πολιτικός χώρος- αλλά από έναν.

    Η έννοια της λέξης αντιλαμβάνομαι έχει αντικατασταθεί από την λέξη οριοθετούμαι. Ο φόβος της πολιτικής μοναξιάς έχει αναδειχθεί σε μείζονα λόγο πολιτικής ύπαρξης.
    Είναι καιρός για φαντασία στην εξουσία, όπως λέει και ο μποτίλιας;

  13. Μποτίλια στο πέλαγος avatar
    Μποτίλια στο πέλαγος 25/05/2009 09:45:27

    Οι εντοπισμοί σου είναι ορθότατοι και σημαντικοί. Εάν όμως δεν υιοθετηθούν από τους ιθύνοντες, δεν θα διστάσουν οι πολίτες να τους προβάλουν και να τους προωθήσουν οι ίδιοι.

  14. Μποτίλια στο πέλαγος avatar
    Μποτίλια στο πέλαγος 25/05/2009 09:46:18

    Το σχόλιο 13 απευθύνεται στον Ν.Ζ.

  15. N.Z. avatar
    N.Z. 25/05/2009 10:07:34

    @13,14 Μποτίλια στο Πέλαγος
    Συμφωνώ μαζί σου. Κάτι παραπάνω. Εύχομαι να έχει δίκιο. Με απασοχλεί πώς θα γινει αυτό που λές. Πώς δηλαδή "οι πολίτες θα προβάλλουν και θα προωθήσουν οι ίδιοι" τους στόχους αυτούς.
    Με απασχολεί και με ανησυχεί λίγο. Γιατί μια πολιτική κρίση μπορεί να είναι λυτρωτική μπορεί να είναι και καταστροφική. Μπορεί να είναι και τα δύο.
    Και μια κρίση ηγεσίας, σε τέτοιες ώρες, έχει περισσότερες πιθανότητες να λειτουργήσει καταστροφικά μάλλον, παρά λυτρωτικά.

    Εκτός κι αν την κρίσιμη στιγμή κάποιος απο τους υφιστάμενους ηγέτες αφυπνιστεί και "μεγαλώσει" (έχει συμβεί αυτό στο παρελθόν, ηγέτες που ήταν ως τότε ανεπαρκείς, υπό πίεση κι εφ' όσον την άντεξαν να ωριμάσουν απότομα).
    Ή εκτός κι αν αναδειχθεί νέος ηγέτης και ομαλά καλύψει το κενό ηγεσίας.

    Αυτά τα "εκτός" με απασχολούν.
    Κάτι έχω στο μυαλό μου, αλλά αυτό είναι "άλλου παπά ευαγγέλιο"...

    Ευχαριστώ για τις παρατηρήσεις σου.
    Ν.Ζ.

  16. ο νοών...νοείτω avatar
    ο νοών...νοείτω 25/05/2009 10:29:27

    Για να αφυπνιστεί ένας "δυνάμει" ηγέτης και να γίνει "εν ενεργεία", ή θα πρέπει να έχει επαφή με το περιβάλλον, ή θα πρέπει το περιβάλλον του να τον φέρει σε επαφή με την πραγματικότητα.
    Και ως υποψήφιος ηγέτης θα πρέπει να έχει την δύναμη να πάει αντίθετα στα άκρα.

  17. N.Z. avatar
    N.Z. 25/05/2009 10:55:34

    @16
    Σωστό

  18. lypon avatar
    lypon 25/05/2009 11:56:10

    Ν.Ζ. και Μποτίλια στο Πέλαγος, ανεξάρτητα αν συμφωνώ ή διαφωνώ μετά περί μεσαίου χώρου, θα πρέπει να πω ότι η αναγκαιότητα του ηγέτη προϋποθέτει πολίτες όχι ικανούς να εκφραστούν και να διεκδικήσουν, πολίτες ανώριμους, δηλαδή.

    Ο ρόλος του ηγέτη είναι να δίνει έκφραση και υπόσταση σε πόθους ή φόβους ανώριμων πολιτών.

    Υπάρχει ένα τεράστιο τέλμα ηγεσίας, σε Ευρωπαϊκό επίπεδο, και ένας τεράστιος φόβος. Και κάπως έτσι αναδείχνονται «ηγέτες» Μπερλουσκονικής νοοτροπίας, που το μόνο που υπόσχονται είναι μια υποτυπώδη σταθερότητα και ασφάλεια. Αυτό φτάνει!

    Και εδώ κυοφορείται ο Μπερλουσκονισμός. Οι πρώτες (κρυφές) δημοσκοπήσεις έδειξαν ότι ένα τέτοιο κόμμα θα έπαιρνε μονοψήφιο ποσοστό. Και έτσι οι Βγενόπουλοι, Αγγελόπουλοι και Συντροφία προτίμησαν να το αναβάλλουν.

    Αλλά δεν το έχουν ξεχάσει!

  19. Μποτίλια στο πέλαγος avatar
    Μποτίλια στο πέλαγος 25/05/2009 12:45:05

    Η εμφάνιση του ηγέτου αποτελεί οικονομία της Θείας Χάρητος, η οποία δρομολογείται από τα υπέρ πατρίδος και κονωνικής δικαιωσύνης εκχυνόμενα δάκρυα και ανησυχίες του Ν.Ζ. αλλά και πλείστων όσων σχολιαστών και μη, μη εξαιρουμένης και αυτής της σελίδας.
    Με ή χωρίς ηγέτη όμως, είμαστε αποφασισμένοι να πράξουμε τα δέοντα. Ο Στάλιν εντόπισε, ότι ηγέτης είναι αυτός, που όταν πάει να γύρει η βάρκα δράττει το τιμόνι.

  20. N.Z. avatar
    N.Z. 25/05/2009 12:57:04

    Ο "ισχυρός ηγέτης" δεν είναι συνάρτηση "αδύναμων υποκόων". Αυτό είναι ένας ακόμα αριστερίστικος μύθος. Ελκυστικός μεν, αλλά μύθος...

    Ακόμα και η Κλασσική Αθήνα, λίκνο και υπόδειγμα ΆΜΕΣΗΣ δημοκρατίας, που είχε πεπαιδευμένους πολίτες και σφίζουσα αγορά, ήταν ωστόσο "λόγω μεν Δημοκρατία, έργω δε ενος ανδρός αρχή". Κατά Θουκυδίδη κυριαρχήθηκε από τη φυσιογνωμία ενός απαράμιλλου ηγέτη, του Περικλή.
    Αν αυτό ίσχυε για την ΆΜΕΣΗ Δημοκρατία, ισχύει κατά μείζονα λόγο για τις σύγχρονες αντιπροσωπευτικές δημοκρατίας, που στηρίζονται σε εκπροσώπηση και διαμεσολάβηση των πολιτών (από πολιτικούς).

    Το πιο ενδιαφέρον είναι ότι όσοι ισχυρίζονται ότι δεν χρειάζονται ηγέτες, αρκούν απλώς "τεχνοκράτες" ή "διαχειριστές", ουσιαστικά εξυπηρετούν τα συμφέροντα κάποιων ισχυρών εξωθεσμικών κέντρων. Που δεν θέλουν ισχυρούς ηγέτες απέναντί τους, θέλουν άνευρα ανθρωπάκια, γκρίζους γραφειοκράτες, λογιστές και χαρτογιακάδες.
    Η θεωρία κατά των "ισχυρών ηγετών" δεν είναι υπέρ των πολιτών, είναι υπέρ των διαπλεκομένων και των εξωθεσμικών κέντρων.
    Προσοχή, λοιπόν.

    Ν.Ζ.

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.