#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
19/03/2012 14:36
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Μάρω Δούκα: Η Αριστερά πρέπει να εφευρεθεί ξανά



Μια συλλογή με πεζογραφήματα της Μάρως Δούκα που καλύπτουν την εικοσαετία 1989-2009 (Γιατί εμένα η ψυχή μου, εκδόσεις Πατάκη) έγινε η αφορμή για να ξεδιπλωθεί στη συζήτησή μας η προσωπική ματιά της πάνω στις εξελίξεις που χαρακτήρισαν την ελληνική κοινωνία αυτή τη δύσκολη περίοδο.

Παρά το γεγονός ότι τα περισσότερα από αυτά γράφτηκαν κατόπιν παραγγελίας, η συγγραφέας αυτονομείται και φανερώνει τη μεγάλη αγάπη της για την Ιστορία, την αγωνία για αυτούς που κινούνται μεταιχμιακά στις κοινωνικές παρυφές, τους μετανάστες, τους ανέστιους, τους ανέργους. Διαβλέπει μια ιδιότυπη μορφή ολοκληρωτισμού μέσα στο πλαίσιο της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Φροντίδα της η αναζήτηση της αλήθειας πίσω από την εικονική πραγματικότητα, επιβεβαίωσή της το καλό χειρόγραφο.

Κυρία Δούκα, ο τίτλος του βιβλίου σας είναι Γιατί εµένα η ψυχή µου. Διαβάζω στο οπισθόφυλλο την εξήγησή του: «Γιατί εμένα η ψυχή μου ήταν ελεύθερη από την ελπίδα, τον φόβο, τα κόμματα». Τι σημαίνει αυτό βαθύτερα για εσάς;

«Η φράση αυτή ανήκει σε έναν λατίνο ιστορικό. Και αυτό που με συγκίνησε πριν από χρόνια ήταν ο τρόπος με τον οποίο προσεγγίζει την επιθυμητή σε όλους μας ελευθερία. Να ελπίζουμε, αλλά να μη γινόμαστε δέσμιοι της ελπίδας μας. Να φοβόμαστε, αλλά να μην υποκύπτουμε στους φόβους μας. Να είμαστε ενταγμένοι σε ένα κόμμα, αλλά να μην τυφλωνόμαστε...».

Τα διηγήματά σας, αν και τα περισσότερα γραμμένα κατόπιν παραγγελίας, φαίνεται εν τούτοις να τα διαπερνά μια κόκκινη γραμμή. Συμφωνείτε;

«Ολα έχουν γραφτεί με μια συγκεκριμένη αφορμή. Οταν τα συγκέντρωσα αισθανόμουν ότι αποτυπώνουν το κλίμα της εικοσαετίας 1989-2009. Η ανεργία των νέων τού σήμερα συναντά τις απολύσεις που άρχισαν συστηματικά πριν από μια δεκαετία. Η σταδιακή αποβιομηχάνιση της χώρας εδώ και 20 χρόνια, το μεταναστευτικό, οι βομβαρδισμοί στη Γιουγκοσλαβία συναντούν τη σημερινή κρίση... Επειδή ως άνθρωπος έχω τη ματιά μου μετωπικά στο παρόν, προσπαθώ και ως συγγραφέας να ανακαλύψω τις βαθύτερες πτυχές του. Για παράδειγμα, στο διήγημα "Δεν είναι απλό", με αφορμή τη θεματική ενότητα στα "Νέα" για το "πολιτικώς ορθόν", θα μπορούσα, ας πούμε, να αναφερθώ σε μια απλή ερωτική ιστορία. Αλλά εμένα με ενδιέφερε να περιγράψω τον ψυχισμό και την απελπισία ενός απολυμένου εργάτη.

Από τα πεζογραφήματά σας φαίνεται ότι όλα αυτά τα χρόνια δεν σας άγγιξε ο κόσμος της ψευδαίσθησης και της ευημερίας του 2004.

«Ετσι ή αλλιώς ήταν μια ευημερία πλασματική. Αλλά πέρα από αυτό, εγώ ως άνθρωπος ποτέ δεν αισθάνθηκα την ανάγκη να ζήσω με πολλά, να έχω περισσότερα από δύο ζευγάρια παπούτσια ή ένα παλτό. Αυτός είναι ο χαρακτήρας μου, να ζω λιτά και να μην επηρεάζομαι από τον πλούτο. Πολλές φορές πηγαίνω σε σπίτια πλούσιων φίλων και τα καμαρώνω σαν να είναι δικά μου, δεν ζηλεύω. Αυτό το οφείλω κυρίως στον χαρακτήρα μου. Δεν ήμουν ποτέ το παιδί της φτωχής οικογένειας που φιλοδόξησε να ανέβει κοινωνικά. Την όποια επιβεβαίωσή μου την κέρδισα μέσα από το γράψιμο».

Συμπαθείτε τον Κούρδο, τον άνεργο, τον ανέστιο. Ολα αυτά δεν κρύβουν και μια αριστερή ιδεολογία;

«Ναι, στην Αριστερά οφείλω πάρα πολλά. Την προσέγγισα σε μια κρίσιμη καμπή της ζωής μου, ερχόμενη από τα Χανιά για να σπουδάσω στην Αθήνα. Την Αριστερά την αισθάνθηκα περισσότερο όμως ως έναν τρόπο σκέψης και ένα εργαλείο της καθημερινότητας, για να κάνω καλύτερο τον εαυτό μου. Το έλεγα και στις φίλες μου: "Εμείς οι αριστεροί πρώτα πρέπει να αλλάξουμε τον εαυτό μας και μετά να φιλοδοξήσουμε να αλλάξουμε και την κοινωνία". Για μένα Αριστερά σημαίνει πρωτίστως να ζω ως αριστερή, οι διεκδικήσεις μου να είναι αριστερές, η καθημερινότητά μου να μην ξεφεύγει από τις οικονομικές μου δυνατότητες. Με άλλα λόγια, χάρη στην αριστερή ιδεολογία μου, πάντα προσπαθώ να ανακαλύψω τι μπορεί να κρύβεται πίσω από ό,τι μας συμβαίνει. Σήμερα, για παράδειγμα, ακούω τους πολιτικούς και δεν ακούω ακριβώς τι λένε αλλά προσπαθώ να ανακαλύψω τι είναι αυτό που κρύβουν και που τους αναγκάζει να μιλάνε έτσι».

Ποιο είναι το στίγμα της σημερινής εποχής για εσάς;

«Το χαρακτηριστικό της εποχής μας είναι ότι προσπαθούν να μας πείσουν πως ο δρόμος που έχουμε να περπατήσουμε είναι μονόδρομος. Δεν θα ισχυριστώ ότι βλέπω άλλον δρόμο. Δεν μπορούμε όμως να επιμένουμε ότι έχουμε δημοκρατία και να θέλουν να μας περάσουν την άποψη ότι σταμάτησε η διακίνηση των ιδεών, η πάλη των τάξεων, ότι βαδίζουμε σε έναν δρόμο με αυτόματο πιλότο. Και στα διηγήματά μου, όπως στο "Τριάντα χρόνια πριν και τριάντα μετά", όπου υπάρχει ο Μέγας Αναμορφωτής, οργουελιανός ήρωας, διέβλεπα αυτή την ιδιότυπη μορφή του ολοκληρωτισμού μέσα στο πλαίσιο της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Θεωρητικά όμως δεν μπορώ να φανταστώ ότι αυτό που αποκομίσαμε από τον Καρτέσιο τελείωσε. Εφόσον μπορούμε ακόμη και σκεφτόμαστε, εκτός και αν μας καταντήσουν ανεγκέφαλα όντα, θα πρέπει να υπάρχει και κάτι άλλο. Το ζητούμενο και της Αριστεράς είναι να μπορέσει να το βρει, να επαναπροσδιορίσει τον εαυτό της. Δεν μπορεί να αγωνίζεται σήμερα με τσιτάτα του παρελθόντος και να επικαλείται χρεοκοπημένες τακτικές».

Ποια είναι αυτή η Αριστερά;

«Δεν ξέρω, ίσως χρειάζεται να εφευρεθεί ξανά, όπως έλεγε ο Ρεμπό για την αγάπη. Γιατί η Αριστερά και ο κομμουνισμός προϋπήρχαν και του Μαρξ και του Λένιν. Κομμουνιστικά οράματα συναντούμε και με την εξέγερση των δούλων στην αρχαιότητα με τον Σπάρτακο. Δεν είναι όλα αυτά ιδιοκτησία του λενινισμού. Η Αριστερά τού σήμερα ίσως πρέπει, χωρίς να απορρίψει τον Μαρξ, να αναζητήσει στους πριν από τον Μαρξ θεωρητικούς την ουσία της και να επαναπροσδιορίσει τον εαυτό της. Αν ο μαρξισμός είναι σύμφυτος με τη βιομηχανική επανάσταση, μήπως τώρα που έχουμε μπει σε μια νέα εποχή χρειάζεται κάτι άλλο; Σήμερα που κυριαρχεί η ψηφιακή τεχνολογία, το αόρατο χρήμα κ.λπ., δεν πρέπει και η Αριστερά να ξαναδεί από την αρχή κάποια πράγματα;».

To ίδιο δεν ισχύει και για τα άλλα πολιτικά κόμματα; Δεν πρέπει να ανανεωθούν;

«Βεβαίως και πρέπει. Αλλά εδώ έχουμε το οξύμωρο, αυτοί που με λάθη, λαμογιές, παραλείψεις, ακόμη και από απλή ανικανότητα, προκάλεσαν την κρίση να καλούνται τώρα να μας βγάλουν από το πρόβλημα. Μα, αν μπορούν να μας βγάλουν από το πρόβλημα, γιατί άραγε μας έβαλαν μέσα σε αυτό; Γιατί επέτρεψε το πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα χρόνια τώρα να κυριαρχεί η ψευδαίσθηση ότι αναπτυσσόμαστε, ενώ στην πραγματικότητα ζούσαμε με δανεικά; Εδώ έχει και το δικό της ποσοστό ευθύνης και η Αριστερά. Θα όφειλε να γνωρίζει και να ενημερώνει και όχι να κατεβαίνει στις εκλογές με συνθήματα του τύπου "να διοριστούν κι άλλοι στο Δημόσιο" ή "να δοθούν - παράλογες - αυξήσεις" κ.λπ.».

Τελικά όλα τα κείμενά σας δείχνουν να έχετε μια εμμονή με το πείσμα της Ιστορίας...

«Μπορεί να ακουστεί και λίγο ποιητικό: ό,τι μας συμβαίνει κάθε ημέρα έρχεται από πολύ μακριά. Εγώ, τουλάχιστον, ποτέ δεν πέφτω από τα σύννεφα. Αυτό που ζούμε σήμερα είναι απόρροια γεγονότων που έγιναν πριν από 50 ή 100 χρόνια. Πίστευα από την αρχή της συγγραφικής μου πορείας ότι το μυθιστόρημα είναι προορισμένο να συνομιλεί και, μερικές φορές, να συμπλέκεται με την Ιστορία. Κάθε φορά που γράφω ένα βιβλίο, μέσα από τις συνειδήσεις των επινοημένων προσώπων, αποτυπώνεται και η ιστορία της εποχής και της περιοχής».

Υπάρχει σήμερα πνευματικό κλίμα;

«Κάτι υπάρχει και σήμερα. Δεν το πολυξέρω, αλλά σίγουρα οι νέοι έχουν τα δικά τους στέκια και σημεία αναζητήσεων. Χαρακτηριστικό πάντως είναι ότι έχει αλλάξει και η συμπεριφορά των συγγραφέων. Παλιότερα δεν ήξερες καν πώς ήταν φυσιογνωμικά οι συγγραφείς. Δεν έβαζαν τη φωτογραφία τους στο "αφτί" του βιβλίου τους. Ούτε οι δημοσιογράφοι τηλεφωνούσαν κάθε λίγο και λιγάκι στον Τσίρκα ή στον Πατρίκιο για να τους ζητήσουν να σχολιάσουν την επικαιρότητα. Η όποια φιλοδοξία των συγγραφέων υπήρχε μόνο μέσα από τα βιβλία τους».

http://www.tovima.gr/books-ideas/article/?aid=448799

ΣΧΟΛΙΑ

  1. Ο Θείος avatar
    Ο Θείος 19/03/2012 15:08:17

    "Γιατί επέτρεψε το πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα χρόνια τώρα να κυριαρχεί η ψευδαίσθηση ότι αναπτυσσόμαστε, ενώ στην πραγματικότητα ζούσαμε με δανεικά; Εδώ έχει και το δικό της ποσοστό ευθύνης και η Αριστερά. Θα όφειλε να γνωρίζει και να ενημερώνει και όχι να κατεβαίνει στις εκλογές με συνθήματα του τύπου “να διοριστούν κι άλλοι στο Δημόσιο” ή “να δοθούν – παράλογες – αυξήσεις” κ.λπ".

    "Η ανεργία των νέων του σήμερα συναντά τις απολύσεις που άρχισαν συστηματικά πριν από μια δεκαετία. Η σταδιακή αποβιομηχάνιση της χώρας εδώ και 20 χρόνια."...Στον καιρό της φούσκας και των παχειών αγελάδων. Και της εμφάνισης των μπλοκακίων, θα πρόσθετα.

    Αλήθειες που δεν τολμούν να εκστομίσουν οι πολιτικοί, κανείς πολτικός δεν τολμά, "μπλέ", "πράσινοι" ή "κόκκινοι". Παραπέμπω πάλι στη συζήτηση που άρχισε για το ρόλο του πνευματικού ανθρώπου, με αφορμή το άρθρο για τον Χρ. Γιανναρά.

    • Ο Θείος avatar
      Ο Θείος @ Ο Θείος 19/03/2012 15:11:01

      h**p://www.antinews.gr/2012/03/19/152507/#comment-937100

    • S.P. avatar
      S.P. @ Ο Θείος 19/03/2012 18:20:08

      Πολύ σωστά!!!

  2. S.P. avatar
    S.P. 19/03/2012 17:12:07

    Δεν χρειάζεται ανακάλυψη η δημιουργία αριστεράς.
    Αυτή η λέξη έχει βεβαρυμένο παρελθόν.
    Οι έντιμοι άνθρωποι πρέπει να πάρουν αποστάσεις από την αριστερά.
    Που ήταν η κ. Δούκα, όταν οι μειoψηφίες της αριστεράς διέλυσαν με την κατηλήψεις και την συναλλαγή τα Πανεπιστήμια;
    Οι ενάρετοι άνθρωποι με την κοινή λογική και την αγάπη προς την πατρίδα δεν χρειάζεται να δηλώνουν αριστεροί.
    Οι έντιμοι αριστεροί να ζητήσουν συγνώμη γιατί έχουν πάρει κόσμο στον λαιμό τους. Μερικοί το έχουν κάνει: Χ. Μίσιος κ.α.

  3. thanos avatar
    thanos 19/03/2012 19:17:12

    Η Αριστερά είτε υπάρχει είτε όχι δυστυχώς δεν έχει πάει κάποια κοινωνία μπροστά.
    Για αυτό είτε εφευρεθεί ξανά, είτε όχι το αποτέλεσμα είναι το ίδιο.
    Το ζητούμενο είναι να εφευρεθεί ξανά η Δεξιά. Κάτι πήγε να γίνει προ διετίας, αλλά φέτος κατέρευσε.

  4. ΒΙΣ avatar
    ΒΙΣ 19/03/2012 20:27:10

    Το ζήτημα στην Ελλάδα δεν είναι να εφευρεθεί εκ νέου η Αριστερά, αλλά να απομυθοποιηθεί η Αριστερά. Και για να γίνει αυτό, θα πρέπει να της καταλογιστούν οι ευθύνες που της αναλογούν για το σημερινό κατάντημα, αλλά και να προβληθεί το ολοκληρωτικό τέρας που δημιούργησε ο κομμουνισμός σε όλο τον κόσμο.
    Δυστυχώς, είμαστε πολύ πίσω ακόμα στην αναγνώριση του απεχθούς χαρακτήρα του κομμουνισμού αυτού καθεαυτού. Παράδειγμα, από τον εκκλησιαστικό χώρο, είναι το γεγονός ότι η Εκκλησία δεν έχει τολμήσει να προχωρήσει σε αγιοκατάταξη ιερέων που μαρτύρησαν από τους κομμουνιστές στον Εμφύλιο, με πλέον προβεβλημένο τον π. Γεώργιο Σκρέκα από την Ι. Μητρόπολη Τρίκκης, που σταυρώθηκε ανήμερα τη Μεγάλη Παρασκευή. Ούτε βλέπει κανείς σε ναό της ελληνόφωνης Ορθοδοξίας εικόνα των ρώσων Νεομαρτύρων, με εξαίρεση (ευτυχώς) την εικόνα του αγίου Λουκά επισκόπου Συμφερουπόλεως του Ιατρού, που πέρασε πολλά χρόνια σε στρατόπεδα και φυλακές.

    • Ο Θείος avatar
      Ο Θείος @ ΒΙΣ 20/03/2012 11:19:37

      Υπάρχει και ο Όσιος Σεραφεὶμ του Σάρωφ. Είναι προστάτης των χιονοδρόμων, εικόνες και παρεκκλήσια του υπάρχουν σε χιονοδρομικά κέντρα. Στο Σέλι Ημαθίας σίγουρα.

    • Ο Θείος avatar
      Ο Θείος @ ΒΙΣ 20/03/2012 11:21:52

      h**p://www.imverias.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=529:2012-01-03-18-28-50&catid=68:2012

  5. franc avatar
    franc 19/03/2012 20:35:38

    H λαική δεξιά είναι στην ουσία Αριστερά, όσον αφορά τα λαικά στρώματα αφού υποστηρίζει κατ' εξοχήν τα δικά τους συμφέροντα μιας που η Αστική τάξη στην Ελλάδα είναι σχεδόν ανύπαρκτη ή όπως την αποκαλούσε και η 17 Νοέμβρη είναι λούμπεν και κρατικοδίαιτη. Μάλιστα μετά την πρόσφατη κατάρρευση του Νεοφιλελευθερισμού, η Λαική Δεξιά ασκεί διεθνώς την δριμύτερη κριτικη στο καπιταλισμό και την απληστία του.
    Η κεντροαριστερά που εκφραζόταν απο το ΠΑΣΟΚ +άλλες προοδευτικές δυνάμεις (ΔΗΑΡ), εξελίχθηκε σε φεουδαρχικό κλεπτοκρατικό καθεστώς επαλλήλων κύκλων "ημετέρων" που μας οδήγησε στη χρεωκοπία . Η κομμουνιστική αριστερά (ΚΚΕ) έχει μετατραπεί σε μουσείο του Σοβιετικού Υπαρκτού Σοσιαλισμού, μοναδικό κόμμα στη γη με σύμβολο το σφυροδρέπανο...
    Αρα ο μόνος σοβαρός πόλος συσπείρωσης και επιβίωσης της Αριστεράς είναι ο ΣΥΝ κα ο Τσίπρας. Οι εκλογές αυτές θα δείξουν αν τελικά θα επιβιώσει ή αν θα διαλυθεί πλήρως η αριστερά στην Ελλάδα. Στην Ευρώπη όμως και στην Αμερική φαίνεται ότι μπαίνουμε σε φάση Αναγέννησης της Αριστεράς με τα κινήματα κατά της wallstreet και των αγανακτισμένων κατα του1% που κατέχει πάνω από τον μισό πλούτο της γης, καθώς και τα πάσης φύσεως οικολογικά κινήματα κατά της περιβαλλοντικής καταστροφής και τα κινήματα κατά της σπατάλης και υπέρ της αυτάρκειας και κοινωνικής αλληλεγγύης.

  6. Μανιάτης avatar
    Μανιάτης 19/03/2012 21:06:16

    Η πολιτική δεν είναι το βουλιμικό κάποιων μοναχικών ή οργισμένων διανοουμένων.
    Η πολιτική είναι καρπός ιστορικών και κοινωνικών συλλογικών υποκειμένων.
    Η Αριστερά δεν θα υπάρξει ως ηγενομική ιστορικά δύναμη, αν υπάρχει μόνον ως δύναμη οργής κι όχι ως δύναμη ιστορικού υποκειμένου.
    Βέβαια, όσο θα υπάρχουν τάξεις θα υπάρχουν ταξικές συγκρούσεις. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι θα υπάρχει και Αριστερά ως ιστορικό υποκείμενο.

  7. eleos! avatar
    eleos! 20/03/2012 22:28:11

    Ο θεός να φυλάξει!
    Δεν της έφτασαν 40 χρόνια απόλυτης εξουσίας, πνευματικής-λέμε τώρα - επικυριαρχίας, και θα την ...ξαναεφεύρουμε μη και χάσουμε τον δολιοΦόνο του ανήκειν!

    Μη και δεν γλυτωσουν τα παιδιά και τα εγγόνια μας από της δαγκάνες της εμπάθειας της αμάθειας και της απάθειας ...

    Μπας και κάποιες Μαρες Αρες, δεν αισθανονται εντός τους την Αριστερά!
    Την ηδονή που εκείνες ενοιωσαν και εκείνες αφορά!
    Η επανεφεύρεσή της, μπορεί να αφορά τες έρημες, καταθλιμένες, μεσήλικες, ανύπανδρες, ύπανδρες !
    Που ελπίζουν σε μια παρθενοραφή για να ξαναζήσουν μια ζωή που μπορεί και να την φαντάστηκαν.

  8. Akyros avatar
    Akyros 20/03/2012 23:05:48

    "Εγώ, η κόρη της Ούλρικε Μάινχοφ, καταγγέλλω..."
    ΜΥΘΟΙ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΠΟΛΛΟΙ γύρω από την τρομοκρατία, ειδικά για τα όσα έγιναν στη Γερμανία τις δεκαετίες '60 και '70. Ενας από αυτούς (όχι τόσο στη Γερμανία όσο στο εξωτερικό) είναι η Ούλρικε Μάινχοφ. Πριν από λίγο καιρό κυκλοφόρησε εδώ ένα διαφορετικό βιβλίο γι' αυτή. Ενα βιβλίο που δείχνει το αληθινό πρόσωπό της, μια και γράφτηκε από την ίδια την κόρη της. Η Μπετίνα Ρελ είναι σήμερα δημοσιογράφος και ο μύθος της μητέρας της την ακολουθεί. Γεννήθηκε το 1962 στο Αμβούργο. Κόρη της Ούλρικε Μάινχοφ και του αστού ακροαριστερού εκδότη του περιοδικού «Κόνκρετ» Ράινερ Ρελ.
    Το βιβλίο τής Ρελ έχει τίτλο «Α, έτσι έχει πλάκα ο κομμουνισμός», και προσπαθεί να δώσει την πολύ δύσκολη ιστορία των γονιών της, που η ίδια υποστηρίζει ότι ήταν άκρως σχιζοφρενική.
    «Οι πλούσιοι κακομαθημένοι αστοί, που ζούσαν στη βίλα του αριστοκρατικού προαστίου Μπλακενεζέε και ήθελαν να οδηγήσουν το προλεταριάτο στην επανάσταση, άσχετα εάν το ίδιο το προλεταριάτο δεν ήθελε>/b>...».
    Η ΙΔΙΑ ΜΙΛΩΝΤΑΣ για το βιβλίο αυτό υποστηρίζει: «Στο βιβλίο μου μιλάω για την προσπάθεια επιβολής του κομμουνισμού εκ των άνω, δηλαδή από αστούς, όπως οι γονείς μου. Ζούσαν σαν αστοί και μιλούσαν για τον κομμουνισμό. Ηταν μια σχιζοφρενική κατάσταση. Η ίδια η μητέρα μου περνούσε νύχτες ολόκληρες μιλώντας με τους συντρόφους της για την πείνα στην Αφρική, ενώ η ίδια ξεχνούσε να ταΐσει εμένα και την αδελφή μου. Να ταΐσει τα ίδια τα παιδιά της. Το πρωί που ξυπνούσαμε εκείνη κοιμόταν. Χωρίς να φάμε τίποτα πηγαίναμε μόνες σχολείο...».
    Στο βιβλίο της η Ρελ περιγράφει με χιούμορ και ένα χαρακτηριστικό γεγονός. Το 1967 το ζευγάρι μετακόμισε σε μια πολύ ωραία βίλα του Αμβούργου.
    «Είχαν καλέσει ολόκληρο το Αμβούργο. Ο πατέρας μου το έπαιζε μετρ. Σερβίριζε τον κόσμο ελάφι και ορτύκια. Η σαμπάνια έρρεε. Στο υπόγειο έπαιζαν σκοποβολή και στο ισόγειο είχαν στήσει καζίνο με ρουλέτα. Α, έτσι έχει πλάκα να είσαι κομμουνιστής...».
    Η ΡΕΛ ΣΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ του βιβλίου της, πριν από καιρό, στο Αμβούργο, υποστήριξε ότι δεν πρόκειται «για ξεκαθάρισμα λογαριασμών με τους γονείς μου, αλλά με την υποκρισία». Στο βιβλίο αυτό παρουσιάζεται για πρώτη φορά και ο φάκελος «Κόνκρετ» από τα αρχεία της Στάζι, στον οποίο φαίνεται ότι τουλάχιστον στα πρώτα βήματά του το περιοδικό αυτό στηρίχθηκε οικονομικά από τις υπηρεσίες της Ανατολικής Γερμανίας. «Τα ντοκουμέντα μιλάνε μόνα τους», είπε η ίδια σε ένα κοινό που αποτελούσαν και πολλοί συναγωνιστές της μητέρας της στα χρόνια του '60 και '70. Το περιοδικό «Σπίγκελ» έγραψε ότι «πρόκειται για ένα μεγάλο ρεπορτάζ, που περιγράφει τη συμμορία αυτών των αγριεμένων αστών που πολέμησαν τη δημοκρατία...».ΟΤΑΝ Η ΟΥΛΡΙΚΕ ΜΑΪΝΧΟΦ, δημοσιογράφος και η ίδια στο «Κόνκρετ», χώρισε με τον Ράινερ Ρελ, πήρε τις δυο κόρες της και μετακόμισαν στο Βερολίνο. Εδώ η ίδια έμενε σε κοινόβιο ακροαριστερών, ενώ τα κορίτσια τα έκλεισε στο ακριβότερο εσωτερικό ιδιωτικό σχολείο της πόλης, στο προάστιο Ντάλεμ. Οταν αργότερα η Μάινχοφ πέρασε στην παρανομία, τα έστειλε παρά τη θέλησή τους και μόνα τους σε κοινόβιο στη Σικελία. Ο τότε φίλος της, Αουστ (σήμερα διευθυντής του «Σπίγκελ»), πήγε εκεί, βρήκε τις δύο κόρες της Μάινχοφ και τις ξανάφερε στη Γερμανία. Την ημέρα που το βιβλίο αυτό κυκλοφόρησε ο Ράινερ Ρελ έφυγε από τη χώρα και από τότε λένε ότι ψάχνει για ένα ήσυχο μέρος κάπου στις Κυκλάδες. Μακριά από το παρελθόν. ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΒΑΛΑΣΟΠΟΥΛΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 17/01/2007
    http://www.enet.gr/online/online_text/c=111,id=43723908

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.