#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
01/11/2009 13:35
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΣΧΟΛΙΑ
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Η ιδέα του ευρωπαϊκού δήμου

 



Του Δημήτρη Ν. Χρυσοχόου



Η παγκόσμια οικονομία, μετά το ξέσπασμα της πρωτόγνωρης χρηματοπιστωτικής κρίσης, εξακολουθεί να δοκιμάζεται πολλαπλώς: μειωμένοι ρυθμοί ανάπτυξης, αύξηση της ανεργίας και του κόστους του χρήματος, διεύρυνση των δημοσιονομικών ελλειμμάτων, αύξηση των οικονομικών ανισοτήτων. Η Ελλάδα, συντονίζοντας τις ενέργειές της με τους ευρωπαίους εταίρους της, επιχειρεί να δώσει τη δική της απάντηση: ενίσχυση των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, αποκλιμάκωση των επιτοκίων, υιοθέτηση νομοθετικών πλαισίων στήριξης της ρευστότητας, προστασία των δανειοληπτών, αξιοποίηση των περιθωρίων ευελιξίας του Συμφώνου Σταθερότητας, και εφαρμογή σχεδίων δράσης για την αναθέρμανση της οικονομικής δραστηριότητας. Ταυτόχρονα, έντονες είναι οι συζητήσεις σε διεθνές επίπεδο για μια άλλη, βιώσιμη θεσμική αρχιτεκτονική της παγκόσμιας οικονομίας με αναφορά στους κεντρικούς της πυλώνες όπως είναι το Διεθνές Νομισματικό Ταμείου και η Παγκόσμια Τράπεζα – ως καταστατικών θεμελίων ενός «νέου» Bretton Woods.

Δεδομένης μάλιστα και της έντονης υποχώρησης, αν όχι απομείωσης, της άλλοτε επαρκούς «συγκαταβατικής συναίνεσης» των ευρωπαίων πολιτών, καθίσταται εμφανές ότι το κυρίαρχο ευρωπαϊκό διακύβευμα σήμερα αφορά τη διατήρηση επαρκών επιπέδων συστημικής συνοχής και, μέσω αυτών, την επίτευξη νέων εξισορροπήσεων μεταξύ διακριτών εθνικών συμφερόντων, αποκλινουσών προτιμήσεων και ανταγωνιστικών θεσμικών σχεδιασμών.

Σε αυτή ακριβώς την προοπτική εδράζεται η ιδέα του ευρωπαϊκού δήμου: η ανάπτυξη ενός σύνθετου αλλά διακριτού και κυρίως αυτο-αναγνωρίσιμου σώματος πολιτών, ικανών να μεταβιβάσουν τα δημοκρατικά τους αιτήματα προς, και μέσω, των  κεντρικών θεσμών. Υπάρχει, όμως, σήμερα ένας τέτοιος δήμος; Η απάντηση είναι ότι αυτή η μορφή μεταεθνικής πολιτικότητας, αν και κυοφορείται σήμερα στην Ευρώπη, δεν έχει ακόμη αποκρυσταλλώσει τη συλλογική της ταυτότητα με αναφορά σε μια συνεκτική ευρωπαϊκή πολιτική κοινότητα. Αυτό άλλωστε περιορίζει και το Ιρλανδικό NAI, στη βάση ότι η αρχή της κυριαρχικής συνδιάθεσης που διέπει το κοινό σύστημα –το δομικό υλικό μιας οργανωμένης συναρχίας μεταξύ συγκυρίαρχων δρώντων– δεν έχει ακόμη αντισταθμιστεί από την εδραίωση ενός νέου συλλογικού πολιτικού υποκειμένου, ικανού να καθορίζει το μέλλον του βάσει των μεταδημοκρατικών αρετών μιας πρωτότυπης μορφής πολιτείας. Αν και το συλλογικό  ευρωπαϊκό συμφέρον καταδεικνύει την ανάγκη μιας μεταεθνικής υπέρβασης, οι όροι αυτής της υπέρβασης δεν θεμελιώνονται ακόμη στη συλλογική πολιτική βούληση ενός μεταεθνικού δήμου. Σε κάθε περίπτωση, και πέραν της ρευστής και αβέβαιης συγκυρίας, αυτό που κρίνεται αναγκαίο είναι η πραγμάτωση μιας μεγάλης κλίμακας «δημοκρατίας των ιδεών» που θα λειτουργεί ως ένας πολυσφαιρικός δημόσιος χώρος.

Περισσότερο ίσως από ποτέ, το μέλλον της ενοποίησης έχει ανάγκη από μια συμμετοχική δημόσια διαδικασία, στη μορφή ενδεχομένως μιας σύμπραξης ενεργών πολιτών ως σύγχρονου «Κοινού των Ευρωπαίων», η οποία θα πραγματώσει, σε όρους όχι μόνον θεσμοθετημένης συμβίωσης αλλά και ενεργού δημοκρατικής συνδιάθεσης, την πολιτική αξίωση για μια Ευρώπη ικανή να αντιμετωπίσεις τις νέες προκλήσεις μέσω της προσήλωσής της στις αξίες ενός κοινού δημόσιου –νομικού και πολιτικού– πολιτισμού. Εκείνων δηλαδή των στοιχείων όπως η ελευθερία, η ισότητα, η αλληλεγγύη και το κράτος δικαίου που προσδίδουν ουσιαστικό περιεχόμενο στη μεγάλη ευρωπαϊκή δημοκρατική παράδοση. Υπό αυτή την έννοια, επίσης, η σημερινή κατάσταση επιβάλλει μια ανοικτή δημόσια συζήτηση γύρω από όλα εκείνα τα ζητήματα στα οποία η Ευρώπη θα πρέπει να αναζητήσει κοινές λύσεις, επενδύοντας στη θετική πρόσληψη των πολιτικών της από την κοινή γνώμη. Αν και τα πολιτικά αποτελέσματα μιας συνεκτικής ευρωπαϊκής δράσης σε όλα τα μεγάλα ζητήματα –όπως της απασχόλησης, της αλληλεγγύης, της μετανάστευσης, του περιβάλλοντος, των δικαιωμάτων– που αντιμετωπίζουν οι πολίτες της ενδέχεται να μην είναι ορατά στο άμεσο έστω μέλλον, εντούτοις μια τέτοια επιλογή αποτελεί μονόδρομο για τη διαμόρφωση των αναγκαίων διακρατικών όσο και ενδοκρατικών συναινέσεων που θα προσδώσουν με τη σειρά τους μια νέα προοπτική αξία στην ενοποιητική άσκηση.

 Ο Δ. Χρυσοχόου είναι Αναπληρωτής Καθηγητής της Ευρωπαικής Ολοκλήρωσης στο Πάντειο Πανεπιστήμιο

ΣΧΟΛΙΑ

Δεν υπάρχουν σχόλια στο άρθρο! Γράψτε το πρώτο σχόλιο!

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.