Η ζωή ξεφορτώνεται το άχρηστο
03/01/2015 07:30
Του Προφήτη
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Η ζωή ξεφορτώνεται το άχρηστο

Τι προσφέρουν τα μικρά κόμματα;

Η Φύση είναι αδήριτη. Στο οικοσύστημα κάθε οργανισμός επιτελεί έναν καθορισμένο ρόλο με συγκεκριμένο βαθμό χρησιμότητας. Αντίθετα, στο πολιτικό οικοσύστημα η έννοια της χρησιμότητας πολλές φορές γίνεται ασαφής, επιτρέποντας σε κάποια είδη να λαθροβιούν, για παράδειγμα το είδος «Παρ' ολίγον Κόμμα».


Στον σκληρό όμως Ιανουάριο του 2015 η πολυφωνία, που είναι πάντοτε ζητούμενο αρκεί οι διαφορετικές φωνές να συνεισφέρουν ουσιωδώς, έπαψε να αποτελεί άλλοθι για να σιτίζονται ποταποί στο Πρυτανείο.

Ήδη ως πιθανότατο αποτέλεσμα των πρόωρων εκλογών προβάλλει κάτι το οποίο εκτιμάται ότι αποτελεί και επιδίωξη του πρωθυπουργού : Η συγκέντρωση δυνάμεων, αφού η κρισιμότητα των περιστάσεων θα στείλει στο χρονοντούλαπο τους καιροσκόπους, και η εξ αυτής δημιουργία, ξανά, ισχυρών κομμάτων, με τη φιλοδοξία του να ηγείται στο μέλλον ενός τέτοιου.

Η πρόσφατη εμπειρία οδηγεί την κοινωνία σε μια φαινομενικά αντιφατική θέση. Ενώ όλοι γνωρίζουμε τι επέφερε ο δικομματισμός τα τελευταία σαράντα χρόνια, έστω με δυσθυμία τείνουμε να αναζητούμε μια ισχυρή διακυβέρνηση. Γιατί αν υπάρχει κάτι χειρότερο από την υπερφίαλη ηγεμονικότητα και την ασυδοσία της αυτοδυναμίας, αυτό είναι η αλαζονεία και οι εκβιασμοί του εκάστοτε απαραίτητου κυβερνητικού εταίρου. Το αφόρητο κλίμα συνδιαλλαγής και αθέατου παζαριού. Το 4-2-1.

Αλλά και εκείνη η διάχυση ευθυνών αναφορικά με τις κυβερνητικές ενέργειες. Στην περίπτωση ενός κατά φύση ή παρά φύση κυβερνητικού συνασπισμού, σε ποιον θα καταλογίζει η κοινωνία τις ευθύνες για τις πράξεις ή τις παραλείψεις, ποιον θα επιβραβεύει επανεκλέγοντας, ποιον θα τιμωρεί στέλνοντάς τον σπίτι;

Παρά τις αναμφισβήτητες παθογένειες, τα μεγάλα και ισχυρά κόμματα, με τις πάμπολλες εσωτερικές τάσεις που εμπερικλείουν - και ενίοτε καταπιέζουν, διαθέτουν μια μεγαλύτερη αντιστοίχιση με την έννοια του έθνους και τα πολυποίκιλλα συμφέροντα που κυοφορούνται και αντιμάχονται εντός του.

Ένα μεγάλο κόμμα μπορεί να αποτελέσει τη μικρογραφία μιας πατρίδας και τις προγραμματικές του θέσεις, την πολιτική του, να υπαγορεύει η σύνθεση των κοινωνικών αντιθέσεων. Σήμερα βέβαια αυτό, σε συνθήκες «Μεταδημοκρατίας», αποτελεί ισχυρό ζητούμενο.

Από την άλλη όμως, ένα μικρό κόμμα τις περισσότερες φορές αποτελεί απλώς το όχημα για την εξυπηρέτηση των ατομικών συμφερόντων ενός επιχειρηματία και μόνο ή ενός λόμπυ. Ένα όργανο πιέσεως προς επίτευξη κερδοφόρων συμφωνιών.

Μετά δε την πολυδιάσπαση της κοινωνίας από την κρίση, για να έχει όποια πιθανότητα ανακάμψεως ή έστω απλά για να στηριχθεί η ιστορική της πορεία, η χώρα χρειάζεται μεγάλα κόμματα με ξεκάθαρες πολιτικές. Είναι δύσκολο αν όχι μάταιο να αναζητούμε την περίφημη κουλτούρα συνεργασίας, τύπου Γερμανίας. Η χώρα πάσχει σταθερά από διχασμό απότοκο του εμφυλίου. Μπορεί να ευχόμαστε να ξεπεραστεί και να πράττουμε στην κατεύθυνση αυτή, αλλά όσο παραμένει είμαστε υποχρεωμένοι να λαμβάνουμε υπ’ όψιν την επιρροή του στις πολιτικές διεργασίες.

Ο πανδαμάτωρ χρόνος θέτει για όλους και όλα το ερώτημα της διαρκείας. Σε 23 ημέρες θα γνωρίζουμε ποιοι πολιτικοί οργανισμοί και ποια πολιτικά όντα θα αντέξουν στο ερώτημα «Χρειάζεται;». Σε πρώτη φάση, γιατί το πιθανότερο είναι ότι το οριστικό ξεκαθάρισμα θα γίνει στον δεύτερο γύρο.

Προσδεθείτε. Μην καπνίζετε. Θα έχουμε αναταράξεις.
Ας ελπίσουμε ελεγχόμενες.

Καλή Χρονιά!

ΣΧΟΛΙΑ

  1. βαγόνι avatar
    βαγόνι 03/01/2015 18:56:46

    Μια σωστή περιγραφή, κατα βάση.... Με κάποιες προϋποθέσεις, ίσως : ο δικομματισμός παραμένει λειτουργικός, όταν οι κοινωνίες δεν είναι πολλαπλώς διασπασμένες και η πολιτική μπορεί να κουμαντάρει μικρά και μεγάλα κέντρα πίεσης... με ελάσσονα πρόσωπα,λίγο δύσκολο...με τα όποια πλήν, η πρώτη εικοσαετία της μεταπολίτευσης ήταν αποτελεσματικότερη... αφήστε που μετά το '90, ήρθαν τα πάνω κάτω στους διεθνείς συσχετισμούς και την ισχυροποίηση των money holders.... Άν έχουμε να κάνουμε με θεσμική "αριστερά" και "δεξιά", κανένα πρόβλημα...άν πρόκειται για αναβίωση παλαιότερων εμφανίσεων, με όλη τη μυθολογία και τα ιδεολογήματα που ακολουθούν,...άστο καλύτερα...άς εξακολουθήσει η συνεύρεση με τα κεντροστρεφή αμορτισέρ...(κεντροδεξιά,κεντροαριστερά...τί νερόβραστοι όροι!).. έτσι κι'αλλοιώς, ένας κοινός χώρος αποδοχής παραμένει ένα νοητό κέντρο.... Παρά τις μακρόχρονες προσπάθειες "εκλογίκευσης", μας ακολουθεί η γραμμή του Γεννάδιου Σχολάριου, σημαδεύοντας ένα λαό ανατολικών αισθημάτων και δυτικής περιεργείας....! " Είμεθα 'Ελληνες κι΄εμείς - τί άλλο είμεθα; - αλλά με αγάπες και με συγκινήσεις της Ασίας, αλλά με αγάπες και με συγκινήσεις, που κάποτε ξενίζουν τον ελληνισμό....." Κ.Π.Καβάφης :"Επάνοδος απο την Ελλάδα", απο τα ΑΝΕΚΔΟΤΑ - Ιούλιος 1914. Καλή χρονιά Προφήτη, συνέχισε..!

  2. ΞΕΝΟΦΩΝΤΑΣ avatar
    ΞΕΝΟΦΩΝΤΑΣ 03/01/2015 20:30:49

    Όλοι χρειάζονται. Σε ένα σύστημα συντεταγμένων, όσο περισσότερες συνιστώσες έχεις, τόσο αντιπροσωπευτικότερη συνισταμένη προκύπτει. Αρκεί μεταξύ των συνιστωσών να μην υπάρχουν τελείως αντίρροπες και ισοδύναμες μεταξύ τους, διότι αλληλοεξουδετερώνονται, και σε αυτήν την περίπτωση η (πολιτική) συνισταμένη ενώ είναι ίδια με την μαθηματική, δεν είναι ίδιο το τοπίο (σύστημα συντεταγμένων) στο επίπεδο ανταλλαγής ιδεών και, κυρίως, παραγωγής πολιτικής. Επί παραδείγματι, ένα μεγάλο κόμμα, είτε ανήκει στην μία είτε στην άλλη πλευρά του δημοκρατικού τόξου (του πολιτικού εκκρεμούς), μπορεί να είναι : 1. Πατριωτικό, 2. Διεθνιστικό, ή αλλοίμονο και, 3. Διεθνιστικό αλλά υποταγμένο στην Νέα Τάξη πραγμάτων, τις επιταγές της Παγκοσμιοποιητικής Ολιγαρχίας. Το μικρό κόμμα, τουλάχιστον στην αφετηρία της συλλήψεώς του, είναι ευκολότερο (ως μη συλλημμένο ακόμη) να είναι ειλικρινέστερο στις διακηρύξεις του. Εάν είναι λοιπόν Πατριωτικό, πολεμά την Νέα Τάξη, είτε από αριστερό είτε από δεξιό μετερίζι ! Βάζουμε σαν πρώτο στόχο αυτόν τον αγώνα ? Εξάλλου στα μεγάλα κόμματα τά αντανακλαστικά εκδηλώνονται με μεγάλη βραδύτητα, όταν δεν καταπνίγωνται για λόγους ιδεολογικού συμφέροντος... Η ιστορία έχει αναδείξει πολλές φορές ότι Άνθρωποι και Ιδέες της Μεθορίου είναι οι διαμορφωτές νέων πολιτικών, πού στον βαθμό πού είχαν ορθά στοιχεία από επαγωγική ανάλυση βγαλμένα, στον βαθμό αυτό και ωφέλησαν. Η ιδεολογία του περιφραγμένου μαντριού (''όποιο πρόβατο φεύγει από το μαντρί το τρώει ο λύκος'') είναι φασίζουσα, γιατί έναν ουσιαστικό σκοπό (πονηρό σκοπό) εξυπηρετεί, να μην αμφισβητήται η καθεστηκυία τάξη αυτού του μαντριού, του αρχηγίσκου του και των επιλογών του. Νά καθόμαστε διαρκώς ''φρόνιμα'' ώστε οι αδίστακτοι να κάνουν την (άνομη συνήθως) δουλειά τους. Ενώ ένας ασφαλής, εκ παιδικής ανατροφής αγόμενος, Ηγέτης πιστεύει στην Δύναμη των επιχειρημάτων του, (πρέπει νά) αφήνει πλήρη ελευθερία διακινήσεως ιδεών και επιχειρημάτων. Πού έτσι και αλλοιώς θα εμπλουτίσουν και την δική του Εμπειρική και Παιδαγωγική γνώση, άρα θα τον κάνουν ωφέλιμο. Και ευκολότερα αναδείξιμο στην συνείδηση των πολλών, εάν αυτή η συμπεριφορά συνοδεύεται από επιτυχημένες επιλογές και έντιμη και συστηματική δουλειά. Να υπάρχουν λοιπόν τά μικρά κόμματα, να αφήνωνται ελεύθερα στην δραστηριότητά τους και να προσέχουμε τι λένε, δεν τά ξέρουν όλα οι των ''μεγάλων'' κομμάτων ! Άκουσον μέν, πάταξον δε !!!

  3. panas avatar
    panas 04/01/2015 01:38:17

    Γράφετε: ... η χώρα πάσχει σταθερά από διχασμό απότοκο του εμφυλίου... Συμπληρώνω: ..., στα μυαλά κολλημμένων γέρων που διακατέχονται από καχυποψία και του αισθήματος "Εμείς και οι Άλλοι"... Να τελειώνουμε σιγά - σιγά με αυτούς τους τρόπους πρωτόγονου πολιτικού πολιτισμού! Εγώ εύχομαι να μην βγουν αυτοδυναμίες και να υπάρξει ανάγκη συνεργασιών. Οι παλαιότερες αυτοδυναμίες ήταν η πηγή των αυθαιρεσιών και καθεστωτικών ενεργειών. Αδιανόητο και τριτοκοσμικό και το μπόνους των 50 εδρών...

  4. George N avatar
    George N 04/01/2015 08:37:24

    Τα μεγάλα κόμματα όντως είναι πιο ταιριαστά στην Ελλάδα. Πλην όμως η σύνθεση των πολλές φορές αντιφατικών απόψεων που περικλείουν τα ωθούν προς consesus politics. Κάτι που σε περίοδο ευμάρειας είναι καλοδεχούμενο σε περίοδο κρίσης όμως αφαιρούν την ριζοσπαστικότητα που απαιτείται για την υπέρβασή της. Ο συνδυασμός που ανταποκρίνεται είναι μεγάλα κόμματα με ηγέτες. Ηγετικές ομάδες δηλαδή που μπορούν να κολυμπήσουν κόντρα στο κύμα. Κόντρα στα ταμπού της κοινωνίας. Αντίθετα με την αντίληψη ότι κάτι τέτοιο είναι ριψοκίνδυνο ισχύει στην πραγματικότητα το αντίθετο. Τα consensus politics μέσα στο κόμμα αλλά και ευρύτερα στην κοινωνία σε ρίχνουν γρήγορα στα βράχια της κρίσης. Η μηχανή του κιμά της δεν χαρίζεται ούτε στην ηγετική ομάδα αλλά ούτε και στο στελεχιακό δυναμικό τους. Ανθρωποθυσίες στο βωμό της που γίνονται με αυξανόμενη συχνότητα και ταχύτητα. Από την άλλη μεριά η κοινωνία διαισθανόμενη την ελπίδα της υπέρβασης, μέσα στην απελπισία της, στηρίζει τον ηγέτη ακόμα και κόντρα στα πιστεύω της. Φυσικά ως μνησίκακη φυλάει την αποκαθήλωση για μετά την κρίση και αφού νοιώσει ασφαλής αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.