#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
17/06/2012 11:30
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Η ζωή δεν γυρνάει ποτέ πίσω!



Χθες βράδυ είδα ένα όνειρο.

Είδα πως ξύπνησα σήμερα και ήμουν πάλι 23 χρονών.

Σαν τότε…  Που δεν είχα οικογένεια, παιδιά, σκυλιά…

Βρισκόμουν στο πατρικό μου σπίτι και στο παλιό, αγαπημένο μου κρεβάτι και ήμουν πάλι νέα και ωραία.

Ήμουν η απροβλημάτιστη εκείνη κοπέλα, της οποίας το μεγαλύτερο άγχος ήταν να βρει ένα καλό υποκοριστικό γιατί το  «Πηνελόπη» ήταν μεγάλο και πολύ… αρχαίο, ενώ και το «Πόπη» της καθόταν στο στομάχι.  Άλλα προβλήματα δεν υπήρχαν. Έτσι νόμιζα, τουλάχιστον…

Ξύπνησα λοιπόν, και από την κουζίνα ακουγόταν ο γνώριμος ήχος του μίξερ της μητέρας μου, ενώ έξω από το παράθυρο έβλεπα και πάλι το μικρό ψιλικατζίδικο του μπαρμπα Θανάση που μετά τον θάνατό του έκλεισε και έγινε αποθήκη ενός πολυκαταστήματος που άνοιξε μετέπειτα παραδίπλα.

Προτού προλάβω να καταλάβω τι συμβαίνει και ενώ το βλέμμα μου καρφώθηκε στο ημερολόγιο του απέναντι τοίχου που έγραφε «Κυριακή 17 Ιουνίου 2012», άκουσα να χτυπάει το τηλέφωνο.

Σηκώθηκα από το κρεβάτι μου και δειλά – δειλά κοίταξα σαν χαζή από την μισάνοικτη πόρτα. Είδα την μάνα μου να έρχεται. Με είδε που στεκόμουν στην πόρτα και με εκείνο το αμίμητο ύφος της, μου έκανε την παρατήρηση: «Είσαι δίπλα και περιμένεις να έρθω εγώ από την κουζίνα να το σηκώσω;».  Σήκωσε το ακουστικό και σχεδόν αμέσως μου το προέταξε: «Ορίστε..!» μου είπε εκνευρισμένη. «Η φίλη σου, η Άννα, σε ζητάει…». Πλησίασα σαν χαμένη στο τηλέφωνο.

- «Ναι…»

- «Έλα μωρή αφαιρεμένη, που είσαι;».

- «Που είμαι..; Στο σπίτι…»

- «Τι να σου πω… Ωραία είσαι! Εσύ κοιμάσαι και εμείς είμαστε στημένοι στην καφετέρια να περιμένουμε την πριγκίπισσα»

- «Τι περιμένετε..; Ποιοι…; Άννα, εσύ είσαι;»

- «Εγώ είμαι παιδάκι μου, τι έχεις πάθει;»

- «Δεν ξέρω Άννα… Κάτι περίεργο… Είσαι μαζί με τον Νίκο;»

- «Ποιόν Νίκο;»

- «Τον άνδρα σου…»

- «Ποιοοοόν; Α, καλαααά!!! Πηνέλο ξύπνα! Τι όνειρο έβλεπες πάλι; Ξύπνα!!! Το καλό που σου θέλω, ξύπνα και σε ένα τέταρτο να είσαι εδώ…»

Έκλεισα το τηλέφωνο, σχεδόν τρομαγμένη.

«Θεέ μου τι μου συμβαίνει, βρέθηκα στη ζώνη του λυκόφωτος; Που είναι ο άνδρας και τα παιδιά μου;» σκέφτηκα. Και χωρίς να το θέλω έβγαλα μια κραυγή: «Παναγιώτη!!!». Η μάνα μου, έγειρε το κεφάλι της και με κοίταξε από την κουζίνα. «Τι είπες, παιδί μου; Ποιόν Παναγιώτη; Έγινε κάτι;»

Δεν άντεξα άλλο και ξέσπασα σε κλάματα. «Τον γιο μου, μάνα… Που είναι τα παιδιά μου; Που είναι το σπίτι μου;» έλεγα και έκλαιγα.

Τότε, εντελώς ξαφνικά, η μάνα μου άλλαξε ύφος.  Το πρόσωπό της φωτίστηκε και με εκείνο το μοναδικά στοργικό βλέμμα της μάνας μου είπε: «Εδώ είναι παιδί μου… Με κοιτάζει που φτιάχνω το κέικ». Τράβηξε από τον χέρι τον γιο μου και φιλώντας τον στο κεφαλάκι, του είπε: «Τράβα άντρα μου στην μανούλα και δώστης ένα μεγάλο φιλί».

Το παιδί έτρεξε προς τα πάνω μου και εγώ άνοιξα την αγκαλιά μου όσο πιο πολύ μπορούσα για να τον κλείσω μέσα της και να μην μου ξαναφύγει ποτέ. «Αγάπη μου!!!» φώναξα και άρχισα να τον φιλάω και να κλαίω πάλι.

Όταν, μετά από λίγα δευτερόλεπτα σήκωσα το κεφάλι, όλα τριγύρω είχαν αλλάξει. Ήμουν στο σημερινό μου σπίτι, η μάνα μου δεν ήταν εκεί, το μίξερ δεν ακουγόταν πια. Μόνο ο γιος μου ήταν ακόμα στην αγκαλιά μου.

Κάπου εκεί ξύπνησα…

Σηκώθηκα αμέσως και πήγα στο δωμάτιο των παιδιών. Είδα τον Παναγιώτη, αλλά και τον μικρό Βασίλη να κοιμούνται. Ανακουφισμένη, κατευθύνθηκα προς την κουζίνα και είδα τον άντρα μου να πίνει τον καφέ του στο μικρό μπαλκονάκι.

Κοντοστάθηκα και αναρωτήθηκα: «Ήταν όνειρο ή εφιάλτης;». Ήταν τόσο όμορφα και ξένοιαστα εκείνα τα χρόνια… Χωρίς υποχρεώσεις και έννοιες. Με το χιλιάρικο του μπαμπά, πηγαίναμε και ερχόμασταν με την παρέα για μπάνιο, τρώγαμε τα παγωτά μας και πίναμε τα καφεδάκια μας και μας περίσσευαν και για την απογευματινοβραδινή βόλτα! Χώρια που δεν μου καιγόταν καρφί για την βαφή των μαλλιών και πως θα κρύψω καμιά ρυτίδα…

Ξανακοίταξα τον άντρα μου έξω στο μπαλκόνι. Είδα τα γκριζαρισμένα του μαλλιά και την κούραση της καθημερινότητας και του άγχους να έχουν «σκάψει» το πρόσωπό του. Θυμήθηκα εκείνο το ωραίο παλικάρι που είχα πρωτοδεί και ερωτευτεί κάποτε. Αριστερά, πιασμένα με ένα μανταλάκι πάνω στο ψυγείο οι λογαριασμοί. «Θεέ μου, πώς γίναμε έτσι; Δουλεύουμε για να πληρώνουμε…» είπα ψιθυριστά.

Κάτι άκουσε ο άντρας μου, γύρισε και με είδε. «Καλώς την πριγκίπισσα…» μου είπε. Πήγα κοντά του και του χάιδεψα τα μαλλιά. «Τι κάνουν τα παιδιά, ακόμα κοιμούνται;» με ρώτησε. «Ναι, κοιμούνται τα αστεράκια μας» αποκρίθηκα.

Τον ξανακοίταξα και χαμογέλασα. «Τι συμβαίνει;» μου είπε. «Θυμήθηκα πόσο όμορφα ήταν τότε που ήμουν πιτσιρίκα, πριν σε γνωρίσω ή ακόμα και τότε που πρωτογνωριστήκαμε. Αλλά θέλω να ξέρεις και κάτι: Ακόμα και αν μπορούσα να γυρίσω τον χρόνο πίσω, δεν θα το έκανα. Δεν θα άλλαζα ούτε μια ώρα από όσα ζήσαμε μέχρι τώρα. Ούτε μια χαρά, ούτε μια λύπη. Ούτε καν το… μνημόνιο δεν θα άλλαζα» του είπα γελώντας και γύρισα να επιστρέψω προς την κουζίνα, αφήνοντάς τον να με κοιτάζει με δικαιολογημένη απορία…

Έτσι είναι φίλες και φίλοι, συνοδοιπόροι του Antinews και της ζωής.

Τα χρόνια της αφέλειας έχουν πάντα την δική τους γοητεία, αλλά δεν μπορούν να διαρκούν για πάντα. Η ωριμότητα έχει την δική της, τεράστια αξία και γοητεία.

Είναι όμορφο να είσαι μόνος γιατί αισθάνεσαι ανεξάρτητος, αλλά πιστέψτε με, είναι ακόμα πιο όμορφο να αισθάνεσαι μέλος μιας οικογένειας, της δικής σου οικογένειας, κουβαλώντας τις ευθύνες της και ζώντας μέσα της, καλές και κακές στιγμές.

Ήταν ωραία τότε με την δραχμούλα μας, αλλά η αξία της βρισκόταν μόνο μέσα στα σύνορα μιας χώρας που έλεγε «καλώς ήρθε το δολάριο» ή «καλώς ήρθε το μάρκο», κλπ. Με το ευρώ, απλώσαμε τα πόδια μας πιο πέρα από εκεί που έφτανε το στρώμα μας, αλλά ακόμα και έτσι, δεν πάψαμε ποτέ τα τελευταία 10 χρόνια να αισθανόμαστε και εμείς, μέλη της Ευρώπης, φτιαγμένοι για την ίδια προοπτική που είχαν χώρες τις οποίες θαυμάζαμε για το βιοτικό επίπεδο των κατοίκων τους, για τις σπουδές που παρείχαν στη νεολαία τους, για το σύστημα υγείας και ασφάλισης που παρείχαν στους πολίτες τους.

Γενικά, όση γοητεία και να ασκεί το παρελθόν, τελικά ο άνθρωπος ποτέ δεν γυρνάει σε αυτό.  Ακόμα και αν μπορεί… Επιλέγει πάντα να προχωράει προς τα μπροστά. Ίσως γιατί η ίδια η ζωή προχωράει πάντα μπροστά! Με τις δυσκολίες και τα προβλήματά της… Αλλά πάει μόνο μπροστά, ποτέ πίσω!

 

Πηνελόπη

ΣΧΟΛΙΑ

  1. Κυθήριος avatar
    Κυθήριος 17/06/2012 13:04:09

    Πῶς γίνεται ἡ ζωή νά πηγαίνει πίσω,μόνο μπροστά πάει! Καί ὁ ἂνθρωπος ἀκολουθεῖ...
    Μόνο τά ὂνειρα πᾶνε πίσω καί ὁ ἂνθρωπος ἀναπολεῖ...

  2. vangelis ... avatar
    vangelis ... 17/06/2012 13:20:57

    Γιαυτο κι εμεις που συμφωνουμε οτι η ζωη μας πρπειε να πάει μπροστά, θα ψηφίσουμε σε λίγο Νέα Δημοκρατία, για να έχουμε ακριβώς οπως μας περιέγραψες εσύ τις όμορφες αυτές αναμνήσεις απο τα χρόνια της δραχμής, μεσα μας καλά κλεισμένες, (αλλά αναμνήσεις και όχι ρεαλισμό οπως κάποιες δυνάμεις εδώ στην πατρίδα μας θέλουν) και δεν θα γυρίσουμε στα χρόνια εκείνα της αθωότητας.
    Μόνο που δυστυχώς δεν πρόκειται παρα μόνο για τους πιτσιρικάδες να είναι χρόνια αθωότητας ξανα, για τους υπόλοιπους μας θα είναι χρόνια εφιαλτικά. και το οσμίζομαι εγω αυτό ενας απο τους τοσους χιλιάδες που ζούνε με ένα μισθό και τίποτα παραπάνω.

    Καλή δύναμη σε όλους σας εδώ μέσα.

  3. Παύλος avatar
    Παύλος 17/06/2012 13:36:56

    Συγχαρητήρια Πηνελόπη, για το συγκινητικό σου κείμενο. Μας είπες πολλά και μας έκανες να αισθανθούμε ακόμη περισσότερα !!!!

  4. Φωτεινή avatar
    Φωτεινή 17/06/2012 14:06:01

    Πηνελόπη,

    Κυριακή πρωί, 5 δρχ. σινεάκ. . .φούλ ἡ γαλαρία ἀπό χαρούμενα, ξέγνιαστα παιδιά!

  5. TopGunZ avatar
    TopGunZ 17/06/2012 14:22:47

    Δε μας είπατε όμως τελικά τι χαιδευτικό διαλέξατε, χαχα! Ποτέ δεν κοιτάς τα γκρεμισμένα κλαίγοντας γονυπετής, παρά ψάχνεις πέτρες και πηλό να φτιάξεις καινούριους τοίχους να κρεμάσεις τα κάδρα των ευτυχισμένων αναμνήσεων. Και παλεύεις να φτιάξεις καινούριες αναμνήσεις ακόμα πιο όμορφες. Ουδέν κακό αμιγές καλού και ότι δε μας σκοτώνει μας κάνει πιο δυνατούς. Ίσως θυσιάζοντας μερικοί κάποια καλά μας χρόνια μπούμε στη διαδικασία να φτιάξουμε κάτι ακόμα καλύτερο για τα παιδιά μας... Και όπως λέτε, μπορεί με το μνημόνιο να χάσαμε κάποιοι σχεδόν τα πάντα, αλλά μας έδωσε και πράγματα αυτή η περιπέτεια που μετριούνται μόνο με Ελληνική ψυχή...

  6. η Dimi avatar
    η Dimi 18/06/2012 20:32:40

    Οσοι είδαμε το video του Αντ1 Κύπρου «Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής Νικόλαος», αισθανθήκαμε κατά τι πιό ανθρώπινοι κι ενήμεροι για τη ζωή http://tinyurl.com/cz9e2h6

    «Η ελευθερία είναι πολύ μεγάλο πράγμα. Μία σταγόνα της ελευθερίας του άλλου, αξίζει πολύ περισσότερο από τόνους της δικής μας αγάπης.»

    «Προ 20ετίας είχα διαβάσει, νομίζω το ’93 ήτανε, στο TIME το περιοδικό, ότι μόνον οι Δηλωμένες αμβλώσεις παγκοσμίως, είναι 53 εκατομμύρια. Οι Δηλωμένες. Που σημαίνει ότι είναι πολύ μεγαλύτερος ο αριθμός. Αλλ’ αυτό, σημαίνει μιά ολόκληρη Γαλλία! Μιά τέτοια μεγάλη χώρα, τελειώνει σε κάθε χρόνο! Αυτό λοιπόν, δεν στηρίζεται στα διλλήματα. Στηρίζεται στο ότι δεν θέλουμε τη ζωή με όρους που εμείς επιθυμούμε. Και τη σταματούμε. Αυτό είναι πλέον ενδεικτικό της ανθρώπινης διαστροφής που έχει επικρατήσει στις μέρες μας.» ~Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής, Νικόλαος

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.