#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
04/03/2013 07:15
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Δέκα ερωτήσεις για την ποσοτική χαλάρωση



Οι περισσότεροι παρατηρητές θεωρούν αντισυμβατικές νομισματικές πολιτικές, όπως η ποσοτική χαλάρωση (QE), ως αναγκαίες για να ξεκινήσει η ανάπτυξη στις αναιμικές οικονομίες του σήμερα. Αλλά τα ερωτήματα σχετικά με την αποτελεσματικότητα και τους κινδύνους της QE έχουν αρχίσει να πολλαπλασιάζονται. Ο γνωστός οικονομολόγος Νουριέλ Ρουμπινί επισημαίνει δέκα πιθανές δαπάνες που συνδέονται με τις πολιτικές αυτές και αξίζουν την προσοχή.

Πρώτον, ενώ μια καθαρά "αυστριακή" απάντηση (δηλαδή, λιτότητα) για την έκρηξη του ενεργητικού και τις πιστωτικές φούσκες μπορεί να οδηγήσει σε ύφεση, οι πολιτικές της QE που αναβάλουν την απαραίτητη απομόχλευση του ιδιωτικού και του δημόσιου τομέα για υπερβολικά μεγάλο χρονικό διάστημα, μπορεί να δημιουργήσουν  μια στρατιά από ζόμπι: ζόμπι- χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, ζόμπι- νοικοκυριά και επιχειρήσεις και, τέλος, ζόμπι- κυβερνήσεις. Έτσι, κάπου μεταξύ των άκρων της Αυστρίας και της κεϋνσιανής θεωρίας, η QE πρέπει να καταργηθεί σταδιακά με το πέρασμα του χρόνου.

Δεύτερον, η επαναλαμβανόμενη QE μπορεί να γίνει αναποτελεσματική με την πάροδο του χρόνου, καθώς τα κανάλια μετάδοσης στην πραγματική οικονομική δραστηριότητα είναι φραγμένα. Το κανάλι ομολόγων δεν λειτουργεί όταν οι αποδόσεις των ομολόγων είναι ήδη χαμηλές. Και το κανάλι πίστωσης δεν λειτουργεί όταν οι τράπεζες συσσωρεύουν ρευστότητα και η ταχύτητα καταρρέει. Πράγματι, όσοι μπορούν να δανειστούν (προνομιακές επιχειρήσεις και νοικοκυριά) δεν θέλουν ή δεν το έχουν ανάγκη, ενώ εκείνοι που πρέπει να το κάνουν- επιχειρήσεις υψηλής μόχλευσης και μη προνομιακά νοικοκυριά - δεν μπορούν, λόγω της πιστωτικής κρίσης.

Επιπλέον, το κανάλι της χρηματιστηριακής αγοράς που οδηγεί σε αναθέρμανση του ενεργητικού μετά από την QE λειτουργεί μόνο βραχυπρόθεσμα, αν η ανάπτυξη δεν ανακάμψει. Και η μείωση των πραγματικών επιτοκίων μέσω της αύξησης του αναμενόμενου πληθωρισμού, όταν υλοποιείται αόριστη QE, τελικά κινδυνεύει να υποδαυλίσει τις πληθωριστικές προσδοκίες.

Τρίτον, το κανάλι συναλλάγματος της μετάδοσης της QE – η εξασθένιση του νομίσματος που  υπονοείται από την χαλάρωση της νομισματικής πολιτικής - είναι αναποτελεσματικό αν αρκετές μεγάλες κεντρικές τράπεζες επιδιώκουν την QE την ίδια στιγμή. Όταν συμβαίνει αυτό, η QE γίνεται παιχνίδι μηδενικού αθροίσματος, διότι δεν μπορεί να υποτιμηθούν όλα τα νομίσματα και δεν μπορούν να βελτιωθούν όλες οι εμπορικές ισορροπίες ταυτόχρονα. Το αποτέλεσμα, λοιπόν, είναι οι «πόλεμοι της QE» ως διαμεσολαβητές για «νομισματικό πόλεμο».

Τέταρτον, η QE στις προηγμένες οικονομίες οδηγεί σε υπερβολική ροή κεφαλαίων προς τις αναδυόμενες αγορές, οι οποίες αντιμετωπίζουν μια δύσκολη πολιτική πρόκληση. Η «αποστειρωμένη» παρέμβαση στο συνάλλαγμα κρατά τα εγχώρια επιτόκια υψηλά και τροφοδοτεί τις εισροές. Αλλά η μη αποστειρωμένη παρέμβαση και/ή η μείωση των εγχώριων επιτοκίων δημιουργεί υπερβολική ρευστότητα που μπορεί να τροφοδοτήσει τον εγχώριο πληθωρισμό και/ ή στοιχεία ενεργητικού και πιστωτικές φούσκες.

Την ίδια στιγμή, παραιτούμενοι από την παρέμβαση και επιτρέποντας στο νόμισμα να αυξηθεί, διαβρώνουμε την εξωτερική ανταγωνιστικότητα, οδηγούμενοι σε επικίνδυνα εξωτερικά ελλείμματα. Ωστόσο, το να επιβάλλουμε ελέγχους στην εισροή είναι δύσκολο και μερικές φορές ρευστό. Οι μακροπροληπτικοί έλεγχοι στην αύξηση των πιστώσεων είναι χρήσιμοι, αλλά μερικές φορές αναποτελεσματικοί ως προς το να σταματήσουν τις φούσκες, όταν τα χαμηλά επιτόκια συνεχίζουν να στηρίζουν ευνοϊκούς όρους ρευστότητας.

Πέμπτον, η επίμονη QE μπορεί να οδηγήσει σε φούσκες, και εκεί που εφαρμόζεται και στις χώρες όπου έχει αντίκτυπο. Τέτοιες φούσκες μπορεί να συμβούν στις αγορές μετοχών, τις αγορές κατοικιών (Χονγκ Κονγκ, Σιγκαπούρη), τις  αγορές εμπορευμάτων, ομολόγων (με τη συζήτηση για μια αυξανόμενη φούσκα σε Ηνωμένες Πολιτείες, Γερμανία, Ηνωμένο Βασίλειο και Ιαπωνία), καθώς και τις πιστωτικές αγορές (όπου τα spreads σε ορισμένες αναδυόμενες αγορές, καθώς και στα υψηλής απόδοσης και υψηλής ποιότητας εταιρικά ομόλογα, μειώνονται υπερβολικά).

Αν και η QE μπορεί να δικαιολογηθεί από την αδύναμη οικονομία και τα μεγέθη ανάπτυξης, η διατήρηση των επιτοκίων πολύ χαμηλά για μεγάλο χρονικό διάστημα μπορεί να τροφοδοτήσει τελικά τέτοιες φούσκες. Αυτό είναι ό,τι συνέβη κατά την περίοδο 2000-2006, όταν η Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ μείωσε επιθετικά το επιτόκιο των ομοσπονδιακών κεφαλαίων στο 1% κατά τη διάρκεια της ύφεσης του 2001 και στη μετέπειτα αδύναμη ανάκαμψη και στη συνέχεια διατήρησε τα επιτόκια χαμηλά, ενισχύοντας έτσι τις πιστωτικές/ στεγαστικές/ subprime φούσκες.

Έκτον, η QE μπορεί να δημιουργήσει ηθικού κινδύνου προβλήματα, αποδυναμώνοντας τα κίνητρα των κυβερνήσεων ώστε να συνεχίσουν τις οικονομικές μεταρρυθμίσεις που απαιτούνται. Μπορεί επίσης να καθυστερήσει την απαιτούμενη δημοσιονομική λιτότητα, εάν αποτιμηθούν μεγάλα ελλείμματα, και, κρατώντας τα επιτόκια πολύ χαμηλά, να εμποδίσει την επιβολή πειθαρχίας στην αγορά.

Έβδομον, η έξοδος από την QE είναι δύσκολη. Αν η έξοδος γίνει πολύ αργά και μακροπρόθεσμα, ο πληθωρισμός και/ή τα στοιχεία ενεργητικού/πιστωτικές φούσκες θα μπορούσαν να είναι το αποτέλεσμα. Επίσης, αν η έξοδος συμβεί πουλώντας τα μακροπρόθεσμα περιουσιακά στοιχεία που αγοράζονται κατά τη διάρκεια της QE, μια απότομη αύξηση των επιτοκίων θα μπορούσε να κλονίσει την ανάκτηση, με αποτέλεσμα τις μεγάλες οικονομικές απώλειες για τους κατόχους των μακροπρόθεσμων ομολόγων. Και, εάν η έξοδος γίνεται μέσω της αύξησης του επιτοκίου στα υπερβάλλοντα αποθεματικά (ώστε να «αποστειρώσει» τις συνέπειες μιας χρηματικής υπερβολής στην αύξηση των πιστώσεων), οι απώλειες που προκύπτουν για τους ισολογισμούς των κεντρικών τραπεζών θα μπορούσαν να είναι σημαντικές.

Όγδοον, μια παρατεταμένη περίοδος αρνητικών πραγματικών επιτοκίων συνεπάγεται μια ανακατανομή του εισοδήματος και του πλούτου από τους πιστωτές και τους αποταμιευτές προς τους οφειλέτες και τους δανειολήπτες. Από όλες τις μορφές της προσαρμογής που μπορεί να οδηγήσουν σε απομόχλευση (ανάπτυξη, εξοικονόμηση, ομαλή αναδιάρθρωση του χρέους, ή φορολόγηση του πλούτου), η νομισματοποίηση του χρέους (και τελικά ο υψηλότερος πληθωρισμός) είναι η λιγότερο δημοκρατική, και αυτό βλάπτει σοβαρά τους αποταμιευτές και τους πιστωτές, συμπεριλαμβανομένων των συνταξιούχων και των συνταξιοδοτικών ταμείων.

Ένατον, η QE και άλλες μη συμβατικές νομισματικές πολιτικές μπορούν να έχουν σοβαρές ανεπιθύμητες συνέπειες. Τελικά, ο υπερβολικός πληθωρισμός μπορεί να εκραγεί, ή η πιστωτική επέκταση μπορεί να επιβραδυνθεί αντί να επιταχυνθεί, αν οι τράπεζες - που αντιμετωπίζουν πολύ χαμηλά καθαρά περιθώρια επιτοκίου - αποφασίσουν ότι ο κίνδυνος σε σχέση με την ανταμοιβή είναι ανεπαρκής.

Τέλος, υπάρχει ο κίνδυνος να χαθεί ο δρόμος της επιστροφής σε συμβατικές νομισματικές πολιτικές. Πράγματι, ορισμένες χώρες εγκαταλείπουν το καθεστώς στοχευμένου πληθωρισμού και κινούνται σε άγνωστο έδαφος, όπου μπορεί να μην υπάρχει σημείο αναφοράς για τις προσδοκίες των τιμών. Οι ΗΠΑ έχουν μετακινηθεί από την QE1 στην QE2 και τώρα  στην QE3, η οποία είναι δυνητικά απεριόριστη και συνδέεται με ένα στόχο ανεργίας. Οι αξιωματούχοι συζητούν τώρα ενεργά την αξία των αρνητικών επιτοκίων. Και οι πολιτικοί έχουν μετακινηθεί σε μια επικίνδυνη πολιτική πιστωτικής χαλάρωσης, καθώς η αποτελεσματικότητα της QE έχει εξασθενίσει.

Με λίγα λόγια, οι πολιτικές γίνονται όλο και πιο αντισυμβατικές, με ελάχιστη σαφήνεια σχετικά με τις βραχυπρόθεσμες επιπτώσεις, τις ακούσιες συνέπειες και τις μακροπρόθεσμες επιπτώσεις. Για να είμαστε σίγουροι, η QE και άλλες μη συμβατικές νομισματικές πολιτικές έχουν σημαντικά βραχυπρόθεσμα οφέλη. Αλλά αν οι πολιτικές αυτές παραμένουν στη θέση τους για πάρα πολύ καιρό, οι παρενέργειές τους μπορεί να είναι σοβαρές - και τα μακροπρόθεσμα κόστη τους πολύ υψηλά.

project-syndicate

 

ΣΧΟΛΙΑ

  1. Ζεύς 2 avatar
    Ζεύς 2 04/03/2013 08:46:24

    Ο Ρουμπινί ήταν ο πρώτος που έσπευσε μάλιστα να συναντήσει τον ΓAΠ διακηρύσσοντας μετα παρρησίας προς κάθε κατεύθυνση οτι η λιτότητα οδηγεί τις χώρες που την εφαρμόζουν στο σπιράλ της ύφεσης απ' το οποίο είναι αδύνατον να εξέλθουν χωρις ποσοτική χαλάρωση, QE. Πράγματι στην περίπτωση της Ελλάδος δικαιώθηκε πλήρως. Tοτε βέβαια είχε ποντάρει πολύ χρήμα στην έξοδο της Ελλάδας απο το Ευρώ και έχασε . Τώρα μάλλον ποντάρει στην διακοπή της ποσοτικής χαλάρωσης των ΗΠΑ χάρη στην οποία αποφεύχθηκε στις ΗΠΑ η κατάρρευση αλλά 1929 μετά το σκάσιμο της Leehman bros το 2009 και η μεταφορά της κρίσης στην Ευρώπη στην οποία (Μυστηριωδώς?) απαγορεύτηκε η ποσοτική χαλάρωση με αποτέλεσμα να βυθίζεται όλο και πιό βαθειά στο σπιράλ της ύφεσης.
    Βεβαίως ουδείς υποστηρίζει οτι η QE είναι η ευκταία λύση για πάντα. Η άλλη λύση που όντως θα είχε μόνιμα αποτελέσματα, θα ήταν η ΔΙΑΓΡΑΦΗ ΧΡΕΟΥΣ απο τις Υπερτράπεζες, αλλά θα πρέπει κάποιος να πείσει ή να αναγκάσει τους Υπερτραπεζίτες να το κάνουν. Και η QE κινείται προς αυτή την κατεύθυνση. Αν μάλιστα εφαρμοστεί και στην Ευρώπη τότε η "ΣΕΙΣΑΧΘΕΙΑ" θα είναι γεγονός...

  2. ΠΗΛΕΑΣ avatar
    ΠΗΛΕΑΣ 05/03/2013 00:18:42

    Τελικά, ένας που να μας δικαιολογήσει, έστω και εν μέρει, αλλά με επιστημονικό τρόπο, την πορεία και τις αποφάσεις, που έχουμε πάρει, υπάρχει; Γιατί, και από το παραπάνω κείμενο, συμπεραίνουμε ότι, "στραβά αρμενίζουμε". Η χαλαρότης, έστω και οριοθετημένη, δικαιώνεται, η λιτότης διαιωνίζεται!
    Τι εποχή υποκρισίας! Δικαιώνουμε τον Κέϋνς, εφαρμόζουμε τον φον Χάγιεκ και εντός ολίγου θα καταλήξουμε στην αυλή του Μάλθους.

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.