#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
24/01/2013 16:57
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΣΧΟΛΙΑ
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

«Για να μειωθεί η ένοπλη βία χρειάζονται γεγονότα»



Οι αντίπαλοι του ελέγχου των όπλων έσπευσαν ήδη να πουν ότι οι νέες προτάσεις του προέδρου Ομπάμα δεν αξίζουν, διότι δεν θα λειτουργήσουν, γράφει ο John Cassidy στο The New Yorker. Γι’ αυτό αξίζει να υπενθυμίσουμε τα διάσημα λόγια του κ. Gradgrind, του αυταρχικού διευθυντή από τα «Δύσκολα χρόνια» του Ντίκενς: «Τώρα, αυτό που θέλω είναι γεγονότα. Διδάξτε σ’ αυτά τα αγόρια και τα κορίτσια μόνο γεγονότα. Μόνο γεγονότα χρειάζεται η ζωή. Μην σπέρνετε τίποτα άλλο για να μην θερίσετε τίποτα άλλο. Τα μυαλά των έλλογων ζώων μπορείτε να τα σχηματίσετε μόνο με γεγονότα. Τίποτα άλλο δεν θα τους χρησιμεύσει».

Αναμφίβολα, ο Gradgrind προχώρησε λίγο τον εμπειρισμό του: η ενημερωμένη λογική απαιτεί επίσης και θεωρητικοποίηση, όπως και την περιπλάνηση της φαντασίας. Αν όμως η θεωρία αποκοπεί από την πραγματικότητα, όπως συμβαίνει για παράδειγμα τις τελευταίες δεκαετίες στην μακροοικονομία, οι συνέπειες μπορεί να είναι καταστροφικές. Όταν πρόκειται για την χάραξη πολιτικής, πρέπει να θυμηθούμε τον Gradgrind: η πρώτη απαίτηση είναι μια ισχυρή γείωση βασισμένη στην εμπειρική πραγματικότητα.

Ο έλεγχος των όπλων δεν αποτελεί εξαίρεση. Δυστυχώς, όμως, το όλο θέμα μαστίζεται από την παραπληροφόρηση και την άγνοια. Δεν είναι μόνο πρόβλημα κάποιων τρελών με τα όπλα που αρνούνται το προφανές: χώρες με πολλά όπλα, όπως οι ΗΠΑ, έχουν πολλά περιστατικά ένοπλης βίας. Είναι πολύ περισσότερα. Προς τεράστιο όφελος των λόμπι των όπλων και των κατασκευαστών όπλων και εις βάρος του δημοσίου συμφέροντος, πολλά βασικά γεγονότα σχετικά με τη διάδοση των όπλων και τις επιπτώσεις της στην αμερικανική κοινωνία, παραμένουν κρυμμένα ή δεν είναι διαθέσιμα.

Πόσα όπλα υπάρχουν στις Ηνωμένες Πολιτείες; Κανείς δεν ξέρει στα σίγουρα. (Οι εκτιμήσεις ποικίλλουν από 50 εκατομμύρια σε πάνω από τριακόσια εκατομμύρια). Ποιος κατέχει όλα αυτά τα όπλα; Κανείς δεν μπορεί να πει. Σε αντίθεση με άλλες προηγμένες χώρες, δεν υπάρχει εθνικό μητρώο των ιδιοκτητών όπλων. Εκτός από πολιτείες όπως η Νέα Υόρκη και το Κονέκτικατ, που απαιτούν άδεια για πιστόλια, δεν υπάρχουν καν τοπικά αρχεία. Μήπως η ιδιοκτησία ενός όπλου σας κάνει πιο ασφαλή πραγματικά; Δύσκολο να το γνωρίζουμε. Μια μελέτη που έγινε πριν από είκοσι χρόνια υποστηρίζει πως όχι. Από τότε, όμως, η ομοσπονδιακή κυβέρνηση σταμάτησε να χρηματοδοτεί σε μεγάλο βαθμό τέτοιες έρευνες. Τι τύποι όπλων χρησιμοποιούνται σε βίαια εγκλήματα; Και πάλι, οι απαντήσεις μας είναι εν μέρει εικασίες. Ενώ πολλές αστυνομικές δυνάμεις καταγράφουν τα όπλα που χρησιμοποιούνται σε ατομικά εγκλήματα και ορισμένες πολιτείες, όπως η Καλιφόρνια, αντιπαραβάλλουν τα στοιχεία, δεν υπάρχει μια σωστή βάση δεδομένων σε εθνικό επίπεδο.

Ή τουλάχιστον, δεν υπήρχε. Τώρα, επιτέλους, τα πράγματα μπορεί και να αλλάζουν  προς το καλύτερο. Δύο από τα 23 νέα μέτρα του Λευκού Οίκου που θα βοηθούσαν πολύ, σε μεγάλο βαθμό αγνοούνταν. Με μια πρώτη ματιά και οι δύο φαίνονται αρκετά ασήμαντοι. Μακροπρόθεσμα, όμως, θα μπορούσαν να έχουν θεωρητικά μεγάλο αντίκτυπο στο θέμα της ένοπλης βίας, μαζί με τις ευρέως συζητημένες προτάσεις του προέδρου, όπως η ανανέωση της απαγόρευσης όπλων επίθεσης.

Ένα σημαντικό βήμα που έκανε ο Ομπάμα ήταν η απελευθέρωση της ομοσπονδιακής χρηματοδότησης για την έρευνα σχετικά με τα αίτια και τις επιπτώσεις της ένοπλης βίας. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του ’80 και του ’90, πραγματοποιούνταν πολλές μελέτες αυτού του είδους,  υπό την αιγίδα των Κέντρων Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων (Centers for Disease Control)–και απέφεραν μερικά συναρπαστικά αποτελέσματα, όπως το ότι τα νοικοκυριά που είχαν στην κατοχή τους όπλα είχαν τρεις φορές περισσότερες πιθανότητες να έχουν αυτοκτονίες, απ’ ότι τα σπίτια χωρίς όπλα. Δεν αποτελεί έκπληξη ότι στο λόμπι των όπλων δεν άρεσε αυτό το ερευνητικό πρόγραμμα και, μέσω των εκπροσώπων του στο Κογκρέσο, άσκησε πίεση στα στελέχη του  CDC ώστε να αποσύρουν τη χρηματοδότηση. «Βασικά, τρομοκρατήθηκαν από την N.R.A» είπε στο NBC News ο δρ Μαρκ Ρόζενμπεργκ, ο οποίος ήταν επικεφαλής του Κέντρου για την Πρόληψη των Τραυματισμών και Ελέγχου από το 1994 ως το 1999. Αν ο Ομπάμα ακολουθήσει το δρόμο του, αυτό το κλίμα τρομοκρατίας θα ξεπεραστεί. Στο ενημερωτικό δελτίο που συνοδεύει τις εκτελεστικές εντολές, ο Λευκός Οίκος δήλωσε: «Το CDC θα ξεκινήσει αμέσως την αξιολόγηση στρατηγικών για την πρόληψη της ένοπλης βίας και τον εντοπισμό των πιο πιεστικών ερωτήσεων της έρευνας, με τη μεγαλύτερη δυνητικά επίδραση στη δημόσια υγεία».

Το δεύτερο βήμα του Ομπάμα ήταν εξίσου σημαντικό. Σημειώνοντας ότι «στην έρευνα για την πρόληψη της ένοπλης βίας» χρειαζόμαστε καλύτερη δεδομένα, ζήτησε  τη δημιουργία μιας εθνικής βάσης δεδομένων, που θα ασχολείται με τα πυροβόλα όπλα και το βίαιο έγκλημα. Χάρη και στις προσπάθειες του καθηγητή David Hemenway  και των συνεργατών του στο Ερευνητικό Κέντρο για τον Έλεγχο των Τραυματισμών του Χάρβαρντ, η βάση για ένα τέτοιο έργο υπάρχει ήδη. Ονομάζεται National Violent Death Reporting System (Εθνικό Σύστημα Αναφοράς Βίαιων Θανάτων) και συγκεντρώνει πληροφορίες από τα αρχεία της Αστυνομίας, εκθέσεις ιατροδικαστών, πιστοποιητικά θανάτου και άλλα δημόσια αρχεία σε δεκαοκτώ κράτη. Από το 2002, υπάγεται στο C.D.C.

Το πρόβλημα με το N.V.D.R.S. είναι ότι υποχρηματοδοτείται και δεν καλύπτει μεγάλες περιοχές της χώρας, συμπεριλαμβανομένων πολιτειών όπως η Φλόριντα και η Λουιζιάνα, όπου υπάρχουν πολλοί θάνατοι από όπλα. Ο Ομπάμα θέλει να δαπανήσει 20 εκατ. δολάρια για να επεκτείνει τη βάση δεδομένων και για τις πενήντα πολιτείες, κάτι που είναι μια εξαιρετική ιδέα. Αν και η συλλογή δεδομένων μπορεί να φαίνεται σαν ένα μικρό βήμα, με το πέρασμα του χρόνου μπορεί να έχει μεγάλο αντίκτυπο στη χάραξη πολιτικής και στο φαινόμενο που εντοπίζεται.

Το μοντέλο εδώ είναι η National Highway Traffic Safety Administration  (Εθνική Υπηρεσία Οδικής Ασφάλειας), ο πρόδρομος απ’ όπου ξεκίνησε η συλλογή πληροφοριών σχετικά με τους θανάτους από τροχαία δυστυχήματα στα μέσα της δεκαετίας του ‘60. Πριν από αυτό, υπήρχαν πολλά θανατηφόρα τροχαία δυστυχήματα και πολλές θεωρίες σχετικά με το τι τα προκάλεσε, αλλά ελάχιστα σκληρά γεγονότα. Με τη συλλογή λεπτομερών πληροφοριών για κάθε αυτοκινητικό δυστύχημα -όπως η μάρκα, το μοντέλο και το έτος του αυτοκινήτου, η ταχύτητα που ταξίδευε και που καθόντουσαν οι επιβάτες- η NHTSA άλλαξε την πολιτική της. «Γνωρίζουμε τι λειτουργεί», εξηγεί ο Hemenway σε συνέντευξή του το 2004. «Γνωρίζουμε ότι η ταχύτητα σκοτώνει, οπότε αν έχουν αυξηθεί τα όρια ταχύτητας θα περιμένουμε να δούμε περισσότερους θανάτους στους αυτοκινητόδρομους. Τα κράνη στις μοτοσικλέτες είναι αποτελεσματικά. Το ίδιο και οι ζώνες ασφαλείας. Για τους ελέγχους των αυτοκινήτων  και την εκπαίδευση των οδηγών δεν έχουμε καμία ένδειξη».

Από τα τέλη της δεκαετίας του ‘60, όταν οι φορείς χάραξης πολιτικής άρχισαν να παίρνουν στα σοβαρά την πρόληψη των θανάτων από τροχαία δυστυχήματα, ο ετήσιος αριθμός θανάτων των μηχανοκίνητων οχημάτων, σε σχέση με το σύνολο του πληθυσμού,  έχει μειωθεί κατά το ήμισυ. Με καλύτερα δεδομένα και καλύτερη πολιτική, δεν υπάρχει κανένας λόγος για να μην δούμε μια παρόμοια μείωση στους θανάτους από όπλα, οι οποίοι αυτή τη στιγμή ανέρχονται σε περίπου τριάντα χιλιάδες το χρόνο. (Περίπου το ένα τρίτο είναι ανθρωποκτονίες και οι περισσότεροι από τους υπόλοιπους αυτοκτονίες.)

Αυτό, φυσικά, αν υποθέσουμε ότι οι προτάσεις του Ομπάμα ισχύσουν, κάτι που δεν είναι σίγουρο, επειδή απαιτούν χρηματοδότηση του Κογκρέσου. Τα ποσά που εμπλέκονται είναι μικρά –ακόμα 10 εκατ. δολάρια για τον προϋπολογισμό της έρευνας του CDC και 20 εκατ. δολάρια για την εθνική βάση δεδομένων. Στο σύνολό τους, οι πρόσθετες δαπάνες ισοδυναμούν με το ένα δέκατο περίπου του ετήσιου προϋπολογισμού της N.R.A.
Ποιος θα μπορούσε να είναι εναντίον μια τέτοιας δαπάνης για τη συλλογή πληροφοριών που θα μπορούσαν να σώσουν κάθε χρόνο χιλιάδες ανθρώπινες ζωές; Όλοι γνωρίζουμε την απάντηση στο ερώτημα αυτό.

newyorker

 

ΣΧΟΛΙΑ

Δεν υπάρχουν σχόλια στο άρθρο! Γράψτε το πρώτο σχόλιο!

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.