Γδυθήτε!
17/03/2015 13:50
Του Προφήτη
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Γδυθήτε!

Λαπαβίτσειος Χρηματικά (Πλειστο)κενή Εποχή

Το antinews, με αφορμή τις προτάσεις Λαπαβίτσα, σημειώνει: «Ιδού γιατί κυριαρχεί η Αριστερά στην Ελλάδα. Έχει οικονομικούς εγκεφάλους όπως ο Κώστας Λαπαβίτσας…».


Ας μας επιτραπεί να επεκτείνουμε το σκεπτικό. Διότι, με στοιχεία, η Αριστερά φαίνεται ότι κυριαρχεί επειδή διαθέτει καλύτερη ιστορική μνήμη και συνδέει αποτελεσματικά παρελθόν και παρόν, σε μια αξιοζήλευτη ενότητα.

Τι είπε ο βουλευτής Ημαθίας;

«... Η ελληνική κυβέρνηση θα πρέπει να επιβάλει άμεσα ελέγχους στην κίνηση κεφαλαίων... Τώρα, πόσο καιρό αυτοί οι έλεγχοι θα διαρκέσουν και τι μορφή θα πάρουν θα είναι ένα θέμα το πως εξελίσσεται η κατάσταση. Θα διαρκέσει για ένα σημαντικό χρονικό διάστημα. Και κάποια μορφή των ελέγχων κεφαλαίου θα παραμείνει ασφαλώς... ».

Ο Λαπαβίτσας νοσταλγεί την οικονομική αποτελεσματικότητα της Εποχής του Πάγκαλου, τότε που ήταν «μακριές οι φούστες» και ο Μπαϊρακτάρης πανίσχυρος δερβέναγας της κοινωνίας.

Τις εποχές που υπήρχε έλεγχος στη διακίνηση κεφαλαίων, δηλαδή ουσιαστικά του χρυσού, δεδομένου ότι το ελληνικό νόμισμα δεν είχε και καμιά σοβαρή, διεθνή απήχηση.

Ο Σπύρος Μελάς, ο σπουδαίος άνθρωπος της συγγραφής κάθε είδους, στο χρονογράφημα του της 20ής Οκτωβρίου 1940 στην «Εστία», μόλις οκτώ ημέρες πριν την κήρυξη του Ελληνο-Ιταλικού Πολέμου, έγραφε με χαρακτηριστικό ύφος:
«Αδύνατον να ξεχάσω ποτέ: Ήτανε την επαύριον του πρώτου Ευρωπαϊκού πολέμου, ταξιδεύαμε για Παρίσι και Λονδίνο. Τα μέτρα κατά της εξαγωγής χρυσού είχανε φθάσει στο κατακόρυφο. Μέχρι του περίφημου σκοτεινού δωματίου. Είχαν στα τελωνεία, μια σκοτεινή κάμαρη, για τη σωματική έρευνα. Καλοί, κακοί, άνδρες, γυναίκες, γέροι, παιδιά, έμπαιναν εκεί, για ν’ ακούσουν το φρικτό πρόσταγμα:- Γδυθήτε! Και να βγουν ταπεινωμένοι, εξευτελισμένοι- το ένδυμα είνε το σύμβολο της αξιοπρεπείας μας - μόνον και μόνον για να μη τύχη και φύγη ένα κομματάκι χρυσάφι από τη μια χώρα στην άλλη. Και αυτό ελέγετο αποκατάστασις ειρηνικής περιόδου! Ο πόλεμος εξηκολούθει και μετά τον πόλεμον, για τον απλούστατον λόγον ότι τη ζωή των κρατών ερρύθμιζε, όπως και σήμερα, η οικονομική σκέψις και η οικονομική δραστηριότης. Αυτής της δραστηριότητος η αδηφαγία είχε κάμει τον πρώτο πόλεμο, αυτή έκαμε κι αυτόν που περνούμε τώρα. Ο οικονομολόγος είνε η θεότης της ημέρας. Νόμισμα, προϋπολογισμός, αγορά, δάνεια, παγιώσεις, συμβάσεις, φορολογία, τιμάριθμος, εισαγωγή, κατανάλωσις, να τα μεγάλα θέματα της εποχής!».(αναδημοσίευση από την «Εστία» και αναπαραγωγή από τον κ. Γιάννη Μαρίνο στο «Βήμα» της 31/10/2010)Βλέπετε πόσο εναρμονισμένος είναι με το ιστορικό παρελθόν ο κ. Λαπαβίτσας. Αλλά και πόσο κοινωνικά θαρραλέος. Αν αναφέρεις σήμερα κάτι για «σκοτεινό δωμάτιο» μάλλον θα σε κοιτάξουν λοξά, δεδομένου ότι αγγλιστί «dark room» είναι χώρος σεξουαλικής απωλείας στα gay bars.

Ο κ. Λαπαβίτσας ως εγχώριος Νικολα Μαντούρο οραματίζεται νέα «σκοτεινά δωμάτια», όπου θα ελέγχονται οι ταξιδεύοντες στο εξωτερικό μη τυχόν κρύβουν κάνα 100ευρω στα εσώρουχα τους, δίχως να σκιάζεται για τη φήμη του. Αυτό που προέχει είναι ο ασφυκτικός πολιτικοοικονομικός έλεγχος της κοινωνίας. Η Αριστερά, σε πείσμα των ρομαντικών που την έχουν ταυτίσει με το λευκό περιστέρι της Ειρήνης, όταν πραγματικά εφαρμόζει όσα ιδεολογικά πρεσβεύει, γίνεται μαύρο κοράκι του ολοκληρωτισμού.

Το ενδιαφέρον στην ελληνική κοινωνία σήμερα έγκειται στο ότι, μετά από σαράντα ένα χρόνια μεταπολίτευσης, είναι υβρίδιο όπου επικρατούν αριστερές ιδέες και άκρως καπιταλιστικές, ατομικιστικές πρακτικές. Για παράδειγμα, επιδεικνύοντας πλήρη εμπιστοσύνη προς την κυβέρνηση που ψήφισαν, οι περισσότεροι, ιστορικοί ή όψιμοι, ΣΥΡΙΖΑίοι έχουν βγάλει τα χρήματα τους στο εξωτερικό ή τα έχουν πάρει σπίτι. Συνεπώς τα νέα «σκοτεινά δωμάτια» θα αφορούν όσους τελευταίους νομιμόφρονες διατηρούν ακόμα λιγοστά ή περισσότερα κεφάλαια εδώ.

ΣΧΟΛΙΑ

  1. Παράξενος avatar
    Παράξενος 17/03/2015 15:47:19

    Η αριστερά έχει σουξέ στην Ελλάδα γιατί ο Έλληνας φθονεί τον ικανό και κατά βάθος ξέρει ότι είναι πολύ κατώτερος σε έργα και δύναμη χαρακτήρα από τους προγόνους του. Έχει ξεπέσει. Τον ενδιαφέρουν η ευκολία, η κατανάλωση και η επίδειξη. Ό,τι φάμε,ό,τι πιούμε και λέμε μερικές μπαρούφες για αλληλεγγύη και άλλες ευαισθησίες για να καλύπτουμε τη γύμνια μας. Από πράξεις μηδέν. "Κοινωνική πολιτική" μονίμως σε βάρος της χώρας και με τα λεφτά των άλλων. Οπότε, λογικά ο Έλληνας ακολουθεί μια ιδεολογία που του λέει ότι: - όλοι είναι το ίδιο ικανοί, δηλαδή κανείς δεν είναι ικανότερός του και μην κουράζεται για να βελτιωθεί αφού ο άνθρωπος διαμορφώνεται από το περιβάλλον, όχι ασκώντας και τη δική του ελεύθερη βούληση, - σωστά εχθρεύεται όποιον περνάει καλύτερα από αυτόν γιατί η σύγκρουση είναι ιστορικά προοδευτική και όλες οι ανισότητες είναι κακές, - δεν υπάρχει λόγος να ασχολείται με το τι έκαναν οι παλιοί, διότι ήταν καθυστερημένοι και δεν ανήκει στο ίδιο συλλογικό υποκείμενο με αυτούς. Στην ίδια λογική, του εθνομηδενισμού, δεν τον πείραξε καθόλου που άφησε ένα τεράστιο χρέος στις επόμενες γενιές, αφού δεν αισθάνεται δεσμό μαζί τους. Μόνο που δεν υπολόγισε ότι θα έβρισκε μπροστά του πολύ σύντομα τις συνέπειες των πράξεών του. Λανθασμένα νομίζουμε ότι το χαρακτήρα που έχει ο σύγχρονος Έλληνας τον είχε π.χ. και στο 19ο αιώνα. Κοινά ελαττώματα υπάρχουν αλλά ο χαρακτήρας έχει αλλάξει. Ουσιαστικά ο σημερινός Έλληνας δεν έχει ταυτότητα. Αν δεν το καταλάβουμε αυτό (και γιατί συνέβη) δεν υπάρχει ελπίδα σωτηρίας. Όσο για τον Παλαβίτσα, απάντησε όταν του είπαν ότι αν πάμε στη δραχμή θα τρώμε με δελτίο πως ήδη κάποιοι είναι σα να τρώνε με δελτίο λόγω ανέχειας. Να μην έχει κανείς να φάει δηλαδή για να κατακτήσουμε την ισότητα.

  2. βαγόνι avatar
    βαγόνι 17/03/2015 18:05:34

    Eίναι προφανές ότι ο κ.Λαπαβίτσας δεν διαθέτει την ιδιοφυϊα του Σπύρου Μελά, ώστε να κυριαρχεί στις αντιφάσεις του... το απόσπασμα απο την ΕΣΤΊΑ κλείνει με μιά προκαπιταλιστική αποστροφή στη σύγχρονη οικονομία ενώ αρχίζει με την "αναπόδραστη" απορία για τον αυτονόητο έλεγχο της εποχής στην εξαγωγή χρυσού, λίγο πρίν τη Μικρασιατική Εκστρατεία..,κατα κανόνα αιφνιδίαζε και διασκέδαζε με τις πολιτικές του παλινωδίες: .."η Ελλάς χρειάζεται τη βασιλευόμενη δημοκρατία με κομμουνιστή πρωθυπουργό"...! Ο κ.Λαπαβίτσας, με καλές σπουδές, διδάσκει στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου κυρίως χρηματο-πιστωτική ροή, με αυστηρά τεχνικό περιεχόμενο... μετα βίας διακρίνει ,ένας ειδοποιημένος μελετητής,μιά μετακεϋνσιανή τοποθέτηση... τί συνέβη;...θυμήθηκε τα παιδικά του χρόνια στον κλειστό χώρο του όρους Βερμίου;....είναι πολύ αργά για ανάλογες επεμβάσεις, σ΄αυτή τη χρονική και γεωπολιτική συγκυρία... κάποιο χρόνο περισυλλογής διαθέταμε πρίν την ακατανόητα βεβιασμένη είσοδο στην ευρωζώνη... τώρα...πολύ αργά! Κι'όμως "ανθρώπινο, πολύ ανθρώπινο"...allzumensliches, που θά'λεγε κι'ο Νίτσε...άν σκεφτεί κανείς τις εκατοντάδες δις που ταξίδεψαν απο το 1990 και μετά και αναπαύονται στις Ελβετικές Τράπεζες...!

  3. Ιαπετός avatar
    Ιαπετός 17/03/2015 20:15:29

    Η πολιτική πτυχή τού θέματος τής ευρωπαϊκής οικονομικής κρίσης - η οποία μάς αφορά ουσιωδώς καί άμεσα, γιατί θά είμαστε η μοναδική «παράπλευρη απώλεια» χώρας τής ευρωζώνης καί τής ΕΕ -, οριοθετείται από τόν αφανή καί εμφανή πόλεμο καθορισμού «εναλλακτικών γεωπολιτικών δομών» εξουσιαστικού ελέγχου. Επιφανές δέ εμπόλεμο μέρος αποτελεί η Γερμανία στήν μεταενωσιακή της ύπαρξη, η οποία επιζητεί εναγωνίως -διαίτερα μετά τό ξέσπασμα τής μεγάλης τραπεζικής κρίσης- καί περισσότερο από πρίν στήν παραχώρηση εθνικής κυριαρχίας πρός δημιουργία τών Ηνωμένων Πολιτειών τής Ευρωπαϊκής Γερμανίας. Στήν πραγματικότητα, δέν πιέζουν οι αγορές τούς Γερμανούς, αλλά στήν ουσία συμβαίνει τό αντίθετο. Οι Γερμανοί πιέζουν τις αγορές. Όσον αφορά δέ τόν «ξεσηκωμό» ενάντια στήν τραπεζική αναλγησία καί στήν σωτηρία τών τραπεζιτών από τά κράτη μέ τήν κρατική υπερχρέωση, τών πολιτικών τής λιτότητας καί τήν ανθρωπιστική κρίση πού προκαλούν, όπως επίσης καί τήν κοινωνική ανισσοροπία πού η κρίση επιφέρει, έτσι ώστε άπαντες νά έχουν ξεσηκωθεί εναντίον των τραπεζιτών, του 0,1% πού κλέβει, κερδοσκοπεί καί «δολοφονεί» στό όνομα τής απληστίας. ( Εδώ αξίζει νά αναφερθεί τό γεγονός πώς οι ιδιωτικές τράπεζες αποτελούν μόλις το 1/10 τών τραπεζών τής Γερμανίας, μά τά άλλα 9/10 νά ανήκουν στό «κράτος», πιό συγκεκριμένα στίς ομοσπονδιακές συνιστώσες τού κράτους, γιά νά είμαστε ακριβείς. Οι τράπεζες τού δημοσίου τομέα είναι οι λεγόμενες Landesbanken , καί οι Sparkassen. Οι δεύτερες φαίνεται νά φέρουν τό κέντρο βάρους τού γερμανικού τραπεζικού συστήματος, τό οποίο στηρίζεται σέ απίστευτα μεγάλο βαθμό στίς καταθέσεις. Οι Landesbanken είναι καί αυτές τράπεζες τού δημοσίου, αλλά μέσω νομικών διεργασιών από τό 1998 καί γιά νά πάρει τό γερμανικό τραπεζικό σύστημα μιά χροιά από τήν ελεύθερη δυτική οικονομία, οι ιδιωτικές τράπεζες κατάφεραν να αποδεσμεύσουν έως έναν βαθμό τόν οικονομικό προστατευτισμό πού οι Landesbanken απολάμβαναν από τό κράτος. Και πάλι, όμως η Ομοσπονδία έχει εγγυηθεί πώς αυτοί οι όροι θά αρθούν μέχρι το 2015. Οι Landesbanken βρέθηκαν πιό εκτεθειμένες από τήν οικονομική κρίση τού 2008, καθότι στό ενεργητικό τους υπήρχαν τοξικά παράγωγα, τά οποία έπρεπε να «καθαριστούν» από τό γερμανικό δημόσιο. Τότε άρχισαν καί οι «γκρίνιες». Έτσι γίνεται αντιληπτή η εμμονή τής Καγκελαρίου νά πληρώσουν γιά τήν κρίση οι ιδιωτικές «αμαρτωλές» τράπεζες καί οι «άσωτοι τού νότου») Εδώ βρίσκεται η πολιτική διάσταση τών δρώμενων, η οποία «επιζητεί» τήν διόρθωση τής προκληθείσας χρηματοπιστωτικής φούσκας, αλλά συγχρόνως έχει καί πολύ βαθύτερες αιτίες, οι οποίες μάς οδηγούν πίσω σέ γεγονότα περασμένων δεκαετιών. Σέ κάθε περίπτωση, η βάση τού Αγγλοσαξωνικού μοντέλου βασίζεται ακόμα στήν απορρύθμιση, δηλαδή στην ενδυνάμωση τού ιδιωτικού επενδυτικού τομέα, ενώ στό Γερμανικό οικονομικό σύστημα ισχύει τό ακριβώς αντίθετο. Καί τά δύο οικονομικά συστήματα αντικατοπτρίζουν αρχές καί κοινωνικά δόγματα, πού τά δόμησαν στήν ιστορική τους πορεία καί καθόρισαν ανεξίτηλα καί τούς στόχους τών γεωπολιτικών τους επιδιώξεων. Στόν μέν αγγλοσαξωνικό κόσμο αντικατοπτρίζεται η υπέρμετρη «ελευθεριότητα» πού κέρδισε η αγγλική αυτοκρατορία καί τό «θεϊκό» της δικαίωμα παγκόσμιου ελέγχου τής παραγωγής, τής διάθεσης τών προϊόντων, τού ορισμού τής «δίκαιης» υπεραξίας καί τού απόλυτου ελέγχου τών νομισματικών αξιών. Στό γερμανικό μοντέλο υπερισχύει η λουθηρανική νοοτροπία τής εργασίας, τής αποταμίευσης, τού χαμηλού ρίσκου, τής προσκόλλησης στίς παραδοσιακές ηθικές κοινωνικές αρχές, αξίες, οι οποίες τήν «νομιμοποιούν» στήν αναζήτηση τού δικού της ζωτικού χώρου κυριαρχίας. Ο βαθύτερος καί μακροπρόθεσμος γερμανικός στόχος είναι η πραγμάτωση τού σχηματισμού τής μεγάλης ευρασιατικής δύναμης, ( ένωση τών Ηνωμένων Πολιτειών τής Ευρωπαϊκής Γερμανίας με τήν Ρωσία, παντείω τρόπω) καί η αναδίπλωση τής Αμερικής σέ ρόλο περιφερειακού ηγεμόνα ή περιφερειακού παίχτη (όπως έγινε μέ τήν Αγγλία). Ο γερμανικός «μυστικιστικός» εθνικισμός θέλει τόν εαυτό του στόν ρόλο τού Μ. Καρλομάγνου στήν επερχόμενη πολιτισμική (ίσως και όχι μόνον) σύγκρουση μεταξύ τής Ευρασίας και τής Κίνας. Η μεγάλη αλλαγή πού επιχειρήθηκε από τήν δεκαετία τού εβδομήντα από τήν κυρίαρχη εξουσιαστική διεθνή κοινότητα απέβλεπε στήν αλλαγή τού παγκόσμιου συστήματος υποταγής μέ όρους πιά καθαρά χρηματιστικούς, ώς τό κυρίαρχο μοντέλο κυριαρχίας σέ πλανητική βάση (αγγλοσαξωνικό μοντέλο ελέγχου). Ελέγχθηκαν περιοχές καί χώρες δύστροπες μέ μαεστρικό τρόπο, όπως η Σοβιετική Ένωση μέ τά κράτη δορυφόρους της καί η Κίνα. Μέσον αυτού τού πλαισίου αλλαγής εξουσιαστικού προτύπου ήταν η τρομακτική αύξηση τής καταναλωτικής ρευστότητας στίς δυτικές χώρες μέ παράλληλη μετατόπιση τής παραγωγικής βάσης αναγκαίων βιομηχανικών αγαθών στίς νέες (σέ διαδικασία ελέγχου) χώρες. Ο στόχος ήταν νά ελεγχθούν μέσω τών επενδύσεων σέ αλυσίδες παραγωγής οι εξαθλιωμένες ατέλειωτες προλεταριακές μάζες σέ συνθήκες πρωτοκαπιταλιστικής εκμετάλλευσης, παρέχοντας δέ συγχρόνως τά αναγκαία καί μή καταναλωτικά βιομηχανικά αγαθά στούς ελεγχόμενους δυτικούς μαζάνθρωπους, όσο τουλάχιστον η φούσκα τής ρευστότητας θά τό επέτρεπε. Παράλληλα, η τρομακτική ρευστότητα θά επέτρεπε στούς εξουσιαστές νά ελέγξουν νομότυπα μέ παραγώμενους μηδενικούς αριθμούς πραγματικές αξίες σέ πλανητική πιά διάσταση. Η επιβληθείσα παγκοσμιοποίηση σέ αυτό στόχευε, σέ αυτό στοχεύει καί η δυναμική πού αναπτύσσεται μέσω τοπικών πολέμων, ελεγχόμενων γενοκτονιών, αξιακών ανατροπών (ιδιαίτερα στό εθνοθρησκευτικό πεδίο) καί βίαιων πλανητικών ανατροπών μέ τήν βίαιη ανακατάταξη τής διεθνούς πυραμίδας ισχύος εθνών καί κρατών πού οδηγούν ακόμα καί σέ εξαέρωση ολόκληρων συμπαγών κρατικών μορφωμάτων.
    Μέσα σέ αυτή τήν διεθνή βία τής ανακατάταξης ισχύος εθνών, κρατών, οργανωμένων οικονομικών συμφερόντων καί ανάδειξης καινούργιων διεθνών παικτών άγνωστης καί απροσδιόριστης εν πολλοίς υφής, καλείται η χώρα μας νά τοποθετηθεί καί νά επαναπροσδιορίσει τήν θέση της στό παγκόσμιο παίγνιο, άν θά συνεχίσει νά υπάρχει ώς εθνοκράτος ή ώς αδιάφορη διεθνή συνιστώσα καί τόπος κατοικίας κάποιων (φτωχών ή πλούσιων, ελλήνων ή ευρωπαίων, ιθαγενών ή επήλυδων, ανδράποδων ή ανδροκινούμενων, σχετικά ελεύθερων ή νοητικά λοβοτομημένων, ή, ή, ή,...). Η ελληνική εξουσιαστική τάξη πρέπει νά είναι σέ συνεχή εγρήγορση, έτσι ώστε νά προφθαίνει, οσμιζόμενη τόν πολιτικό αέρα, τίς παγκόσμιες γεωπολιτικές αλλαγές καί νά βρίσκεται στίς κρίσιμες στιγμές στήν «σωστή» πλευρά. Ο «μιγάδικος» χαρακτήρας της δέν τής επιτρέπει τήν πρόσβαση στά ιδιωτικά club τών εξουσιαστών καί αυτό τής δημιουργεί μόνιμη ανασφάλεια καί εγρήγορση γιά επιλογή νέου δυνητικού προστάτη. Στήν σημερινή συγκυρία τής πολιτικής ομίχλης καί τού «ελεγχόμενου» πολτικού χάους, έχουν διαμορφωθεί καινούργιοι σχηματισμοί καί όλοι οι μετέχοντες εύχονται νά είναι μέ τήν «σωστή» πλευρά. Έτσι η καινούργια αποκρυστάλλωση τών πολιτικών κομμάτων προσδιορίζεται από τήν ύπαρξη ενός «αμερικανικού» κόμματος (ΣΥΡΙΖΑ), ενός «ρώσικου» φιλοολιγαρχικού κόμματος (ΑΝΕΛ), ενός «ρώσικου» φιλοπουτινικού (ευρασιατικού) κόμματος (Χ.Α.) καί μιά πλειάδα «ευρωπαζώντωνν» κομμάτων (Ν.Δ., ΠΑΣΟΚ, ΠΟΤΑΜΙ), μέ μιά πολλή μπερδεμένη αμερικανοευρωπαϊκή χροιά. Εκπλήσσει η σφοδρότητα τής επίθεσης τών γερμανοευρωπαίων στούς ΑΝΕΛ καί αυτό γιατί δέν γίνεται αντιληπτό ότι αποτελεί (εκούσια ή ακούσια) τό φιλορωσικό κόμμα «δούρειος ίππος» τών αμερικάνων. Είναι τό κόμμα πού ελέγχουν οι Ρώσοι ολιγάρχες, οι οποίοι βρίσκονται σέ αγαστή συνεργασία μέ τούς αγγλοσάξωνες (μιά καί τό προϊόν τής ληστείας πού κατέχουν τό φυλάσσουν τά αγγλοσαξωνικά χρηματοπιστωτικά ιδρύνατα). Αυτοί αποτελούν καί τήν «πέμπτη φάλαγγα» στήν Ρωσία καί είναι η ελπίδα τών αγγλοσαξόνων γιά τήν πολιτική (καί φυσική) εξόντωση τού Πούτιν καί τού ευρωασιανισμού. Άν εκλείψει ο Πούτιν, θά μπούν καί στό ψυγείο τά όνειρα τών γερμανών γιά μεγάλο διάστημα. Δυστυχώς γιά τήν χώρα μας η συγκυβέρνηση τών Σανέλ υπηρετεί καθαρά τούς αγγλοσάξωνες, η δέ επιλογή στήριξης από τούς αγγλοσάξωνες τών Σανέλ, μόνο καλό δέν προδιαθέτει γιά τήν χώρα. Ο κυνισμός τους καί η απουσία ηθικής παιχνιδιού από τήν μεριά τους (φαίνεται σήμερα στήν Ουκρανία, Ιράκ, Συρία, Λιβύη) προδιαθέτει τά χειρότερα γιά τήν χώρα από τήν κυβέρνηση καραγκόζη τής «πρώτη φορά αριστερά» καί «ψεκασμένα» δεξιά. Η προσπάθεια νά συρθεί η Ελλάδα (καί η Κύπρος) πίσω από το άρμα της ολιγαρχικής “ορθόδοξης” Ρωσίας καί νά παραδωθεί μάλιστα μέ αποικιακούς όρους, δέν πρέπει νά ξενίζει. Γι αυτό δυνάμωσαν μέ σκανδαλώδεις συμβάσεις ακόμα καί μέσα στήν κρίση, μιά δεμένη μέ τήν Ρωσία κρατικοδίαιτη ολιγαρχία (Μπόμπολας, Κόκκαλης, Κοπελούζος, Μυτιληναίος, Βγενόπουλος κλπ), τήν ώρα πού χτυπούν μέ κάθε τρόπο όλη τήν υπόλοιπη αστική τάξη. Εδώ κολλάει η μεγάλη δυσαρέσκεια τών γερμανών καί γιά τήν κυβέρνηση Σαμαρά καί τίς συνεχείς οχλήσεις των νά βάλουν χέρι στούς ντόπιους ολιγάρχες. Ξέρουν πολύ καλά ότι τό παιχνίδι τό ελέγχουν στήν χώρα μας οι αγγλοσάξωνες (μέ μηδενικό-γι' αυτούς- κόστος) καί οι γερμανοί καλούνται νά πληρώσουν τόν απογερμανισμό τής ΕΕ πού οι αγγλοσάξωνες μαεστρικά προωθούν. Τό πιό δέ ξεδιάντροπο “επιχείρημα” τών Σανέλ είναι ότι οι ευρωπαίοι δανειστές, κυρίως οι Γερμανοί, μάς φέρανε τά μνημόνια γιά νά καταστρέψουν καί μετά να αγοράσουν φτηνά την Ελλάδα. Όμως, αυτοί που αγοράσανε μέσα στήν κρίση τζάμπα τομείς κλειδιά τής χώρας είναι οι Ρώσοι καί οι Κινέζοι κρατικομονοπωλιστές, μαζί καί τό ρωσόφιλο Κατάρ, ενώ η Γερμανία έχασε κάθε νέα επένδυση (Ζίμενς, φωτοβολταϊκά στην Κρήτη) και όλες οι ευρωπαϊκές τράπεζες φύγανε. Είναι η Ρωσία πού αγόρασε τό βασικό πακέτο καί τώρα ελέγχει τήν Τράπεζα Πειραιώς (Νέσις). Μέσω τής Πειραιώς η Ρωσία κατάπιε χωρίς διαγωνισμό τήν Αγροτική Τράπεζα πού ελέγχει τό γεωργικό κεφάλαιο, ενώ τό Κατάρ έγινε κυρίαρχο στην Άλφα. Η Ρωσία αγόρασε και αγοράζει εργοστάσια δεμένα μέ τήν αγροτική παραγωγή (Δωδώνη, ΣΕΚΑΠ), αγόρασε ξενοδοχεία (στά νησιά, αλλά ιδιαίτερα στη Χαλκιδική, δίπλα στο Άγιο Όρος το οποίο εποφθαλμιά), ποδοσφαιρικές ομάδες (ΠΑΟΚ), τόν κρατικό τζόγο, κ.λ.π. Οι τάσεις εκφασισμού τής κοινωνίας είναι ήδη ορατές καί ο «μπολιβαρισμός», σάν άμυνα στό χάος πού θά προκληθεί, θά είναι η συνέπεια αυτής τής εθνολαϊκίστικης σύμπραξης.

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.