Από την Αποικία του Χρέους στην Αποικία των Αγωγών
13/05/2015 14:12
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΣΧΟΛΙΑ
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Από την Αποικία του Χρέους στην Αποικία των Αγωγών

Ποια είναι η γεωστρατηγική κατεύθυνση της κυβέρνησης;

Για πολλούς αναλυτές ο Αλέξης Τσίπρας φαίνεται πως έχει ενσωματώσει με πολλούς τρόπους το αμερικανικό μοντέλο. Τόσο σε επίπεδο οικονομικής σχολής όσο και στην επικοινωνιακή του τακτική. Να υπενθυμίσουμε στους περισσότερους που δεν το θυμούνται, πως ο τελευταίος καθαρά «αμερικανοτραφής» -με όρους στρατηγικής κατεύθυνσης- υπήρξε ο Ανδρέας Παπανδρέου. Ο Ανδρέας Παπανδρέου ήταν αυτός που βροντοφώναζε «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο». Κι όμως μας έβαλε πιο βαθιά στον αμερικάνικο άξονα. Δεν κάνουμε λόγο για τον Γιώργο Παπανδρέου, γιατί αυτός ήταν από άλλο ανέκδοτο.

Στο επίπεδο της οικονομίας, αρκετά πριν τις εκλογές, είχε ασπαστεί την λεγόμενη επεκτατική δημοσιονομική πολιτική, σε αντίθεση με το δημοσιονομικό νοικοκύρεμα, πάνω στο οποίο βασιζόταν το ευρωπαϊκό μοντέλο. Με μια μικρή όμως διαφορά. Για να προχωρήσεις στην υλοποίηση της επεκτατικής πολιτικής, σε μια χώρα που βρίσκεται σε ύφεση, πρέπει ή να δανειστείς ή να πτωχεύσεις. Το πρώτο, απαιτεί την υιοθέτηση και εφαρμογή συγκεκριμένων μεταρρυθμίσεων και έπειτα την αξιολόγησή τους από τους δανειστές, το δεύτερο, καλύτερα, ας μη το συζητάμε.

Λίγους μήνες νωρίτερα γράφαμε για το αν ο Τσίπρας είναι ο Δούρειος Ίππος ενός νομισματικού πολέμου, που καταρρακώνει το ευρώ εις βάρος του δολαρίου.

Στο επίπεδο της επικοινωνίας έχει κάνει copy paste, ειδικά στο πεδίο των Social Media, το μοντέλο Ομπάμα. Υιοθετεί το λεγόμενο στυλ «ο πολιτικός της πυτζάμας» αποτυπώνοντας καθημερινές στιγμές του κατά την διάρκεια πτήσεων προς κρίσιμες συνόδους κορυφής, συσκέψεις με συνεργάτες του, συζητήσεις με δημοσιογράφους, σηκωμένα μανίκια. Κανείς δεν ξεχνά τα δημοσιεύματα, με βάση τα οποία, ο Αριστερός Τσίπρας είχε εδώ και δυο χρόνια αμερικάνικη εταιρεία για να του φτιάξει το προφίλ.

Εξάλλου μόνο σε μία περίπτωση δεν έγινε θέμα από το ξένα ΜΜΕ πως ο Γιάνης «δε φορούσε γραβάτα». Και αυτό ήταν στην συνάντηση με τον Πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής. Ακριβώς γιατί διέπονται από την ίδια επικοινωνιακή κουλτούρα.

Από την άλλη ο Υπουργός Εξωτερικών κ. Κοτζιάς, -που δεν πρέπει να λησμονούμε πως ήταν σύμβουλος του Γ. Παπανδρέου- σύμφωνα με τα γραπτά του, έχει μια ευθύγραμμη αμερικανοκεντρική προσέγγιση. Ας το δούμε λίγο απλά. Προσφάτως αναφέρθηκε σε μια ανεξάρτητη εξωτερική πολιτική της Ελλάδας στη Μεσόγειο. Ανεξάρτητη από ποιον λοιπόν; Από την Ευρωπαϊκή Ένωση, στην οποία τώρα ανήκουμε. Και για να απαγκιστρωθεί κάτι από την Ευρωπαϊκή Ένωση, μόνο στην αγκαλιά των ΗΠΑ, μπορεί να καταλήξει. Παράλληλα έχει χαρακτηρίσει σε βιβλίο του ως «αποικία χρέους την Ελλάδα, απέναντι σε μια γερμανική πρωτοκαθεδρία».

Είναι αξιοσημείωτο πως πρακτικά η επίσκεψή του στην Ρωσία δεν έφερε κάτι – με όρους επενδύσεων - στην ελληνική κυβέρνηση. Όπως δεν υπάρχει και θέμα προκαταβολής 5δις από την κατασκευή του αγωγού.

Είναι φανερό, σε κάθε περίπτωση, πως οι Ρώσοι έχουν αρχές και πάνε by the book. Σέβονται ακόμη τη συμφωνία της Γιάλτας. Στο πλαίσιο αυτό έχει νόημα να υπογραμμίσουμε πως αν πραγματικά οι Ρώσοι ήθελαν να κάνουν εμφατική κίνηση στην Ελλάδα (ανεξαρτήτως αν έχουν την οικονομική δυνατότητα) θα το έκαναν. Δίνουν εξάλλου κάθε χρόνο 2,5 δις στην γειτονική μας Σερβία, ενισχύοντας την οικονομία μιας χώρας, με μικρότερη γεωπολιτική αξία για αυτούς.

Υπάρχει όμως συμπαιγνία ή προσωρινή «εκεχειρία» Ρωσίας-ΗΠΑ και είναι αυτό το momentum που η Ελλάδα θέλει να εκμεταλλευτεί; Ίσως ναι. Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα είναι πως τους τελευταίους μήνες δεν έχει υπάρξει ούτε μία ανακοίνωση του Λευκού Οίκου κατά της Ρωσίας ή των φιλορώσων της Ουκρανίας, για το σχετικό ζήτημα. Αν πάμε λίγο πιο πίσω, θα παρατηρήσουμε πως στην έναρξη των εχθροπραξιών, ο Λευκός Οίκος είχε δείξει ιδιαίτερα γρήγορα αντανακλαστικά, εκδίδοντας άμεσα απόφαση καταδίκης της επίθεσης των Φιλορώσων. Τώρα τι άλλαξε;

Γιατί λοιπόν μια κυβέρνηση που θέλει –αλλά δεν μπορεί- να παίξει μπάλα με τις ΗΠΑ, στέλνει συνέχεια μηνύματα αγάπης στη Ρωσία;

Είναι σαφές, πως για ιστορικούς, ιδεολογικούς και εσωκομματικούς λόγους, μια κυβέρνηση της Αριστεράς δε μπορεί να δηλώσει φιλο-αμερικανική. Όπως μου είπε και ένας πολιτικός αναλυτής, με μαρξιστική παιδεία, «σε μια χώρα που κάθε χρόνο ακούγεται το σύνθημα «Φονιάδες των λαών Αμερικάνοι», δε μπορείς να πεις «είμαι φιλοαμερικανός». Για πολλούς και ιστορικούς επίσης λόγους – στην Ελλάδα- δεν είναι εύκολο μια ελληνική κυβέρνηση να προχωρήσει εύκολα και άμεσα σε εμπορική συμφωνία με τις ΗΠΑ. Παρόλα αυτά, ήδη έχουν αποτυπωθεί κάποια τέτοια σημάδια. Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα αυτής της επιδιωκόμενης μετατόπισης και βασικότερο κριτήριο για να «λοκάρουμε» τις γεωστρατηγικές επιδιώξεις της χώρας είναι η ανανέωση της σύμβασης των αεροπλάνων.

Με λίγα λόγια, όσοι μέσα από την κυβέρνηση δηλώνουν φιλορώσοι (με παλιούς ιδεολογικούς δεσμούς) στην ουσία είναι ευθύγραμμα φιλοαμερικανοί.

Στο σύνολό της η επιδιωκόμενη μετατόπιση της κυβέρνησης είναι προς το αμερικανικό στρατόπεδο. Επιδιωκόμενη όμως. Χωρίς αυτό να έχει επιτευχθεί μέχρι στιγμής. Και ενδεχομένως δε θα τα καταφέρει, ακριβώς γιατί έχει δείξει πόσο α-σόβαρη είναι. Ο επιδιωκόμενος στόχος της ένταξης στην αμερικανική σφαίρα επιρροής, διαλύθηκαν με τη μία, έπειτα, από την διαχείριση του εξαιρετικά ευαίσθητου ζητήματος της τρομοκρατίας.

Από την άλλη η συμμαχία με την Κίνα έχει ως άξονα την επένδυση της Cosco. Η συμφωνία όμως αυτή δεν είναι Ελλάδας-Κίνας. Περνάει μέσα από τους κανόνες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και σε κάθε περίπτωση οι Κινέζοι «βλέπουν» με ενδιαφέρον τον Πειραιά μόνο ως πύλη εισόδου των προϊόντων τους, στην Ευρώπη.

Θα μπορούσαμε λοιπόν να χαρακτηρίσουμε την νέα γεωπολιτική θέση της χώρας ως Πολωνία της Μεσογείου; Ενδεχομένως. Αν και για την Πολωνία, υπάρχει μια ουσιώδης διαφορά: η φιλοαμερικάνικη στάση της κυβέρνησης- οποιασδήποτε κυβέρνησης- προκύπτει από την ανάγκη της να αντισταθμιστεί η γεωπολιτική ανισορροπία που υπάρχει με τον πιο ισχυρό γείτονα, τη Ρωσία.

Αυτή είναι, κατά τη γνώμη μας, η στρατηγική κατεύθυνση της κυβέρνησης και οι επιδιωκόμενοι στόχοι. Πλέον όμως τα πράγματα έχουν αλλάξει. Η κυβέρνηση κατασκευάζει εχθρούς στο εσωτερικό και δημιουργεί εχθρούς στο εξωτερικό. Μια χώρα απομονωμένη. Μια χώρα, που, σε μια νέα Συμφωνία της Γιάλτας, πιθανόν, να μην την ήθελε κανένας…

Vanzetti

ΣΧΟΛΙΑ

Δεν υπάρχουν σχόλια στο άρθρο! Γράψτε το πρώτο σχόλιο!

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.