#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
16/09/2013 07:56
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Απέτυχε ο καπιταλισμός;



Μέχρι και έξι ημέρες πριν την κατάρρευση της Lehman Brothers πριν από πέντε χρόνια, ο οίκος αξιολόγησης Standard & Poors διατήρησε την επενδυτική βαθμολογία της επιχείρησης στο «Α». Ο οίκος Moody’s περίμενε ακόμη περισσότερο, υποβαθμίζοντας τη Lehman μία εργάσιμη ημέρα πριν καταρρεύσει. Πώς μπόρεσαν αξιόπιστοι οίκοι αξιολόγησης -και οι τράπεζες επενδύσεων- να υποτιμήσουν τα πράγματα τόσο άσχημα; Οι οικονομολόγοι Roman Frydman και Michael D. Goldberg σχολιάζουν στο http://www.project-syndicate.org.

Νομοθέτες, τραπεζίτες και οι οίκοι αξιολόγησης φέρουν μεγάλο μέρος της ευθύνης για την κρίση. Όμως, η σχεδόν κατάρρευση δεν ήταν τόσο πολύ μια αποτυχία του καπιταλισμού, αλλά μια αποτυχία να κατανοήσουν τα σύγχρονα οικονομικά μοντέλα το ρόλο και τη λειτουργία των χρηματοπιστωτικών αγορών - και, γενικότερα, την αστάθεια - στις καπιταλιστικές οικονομίες. Αυτά τα μοντέλα παρείχαν την υποτιθέμενη επιστημονική προϋπόθεση για πολιτικές αποφάσεις και οικονομικές καινοτομίες που έκανε τη χειρότερη κρίση μετά τη Μεγάλη Ύφεση πολύ πιο πιθανή, αν όχι αναπόφευκτη. Μετά την κατάρρευση της Lehman, ο πρώην πρόεδρος της Federal Reserve, Άλαν Γκρίνσπαν, κατέθεσε ενώπιον του αμερικανικού Κογκρέσου ότι είχε βρει «ένα ελάττωμα» στην ιδεολογία ότι η ιδιοτέλεια θα προστάτευε την κοινωνία από τις υπερβολές του χρηματοπιστωτικού συστήματος . Όμως η ζημιά είχε ήδη γίνει.
Αυτή η πεποίθηση μπορεί να εντοπιστεί στην επικρατούσα οικονομική θεωρία σχετικά με τις αιτίες της αστάθειας τιμών των περιουσιακών στοιχείων - μια θεωρία που υπολογίζει τον κίνδυνο και τις διακυμάνσεις των τιμών στις αγορές σαν το μέλλον να ακολουθείται μηχανικά από το παρελθόν. Τα μηχανικά μοντέλα των σύγχρονων οικονομολόγων υπαινίσσονται ότι οι ιδιώτες συμμετέχοντες στην αγορά δεν θα ωθήσουν τη στέγαση και άλλες τιμές περιουσιακών στοιχείων σε σαφώς υψηλά επίπεδα στην πορεία προς την κρίση. Κατά συνέπεια, οι εν λόγω υπερβολικές διακυμάνσεις θεωρήθηκαν ως ένα σύμπτωμα παραλογισμού των συμμετεχόντων στην αγορά.
Αυτή η εσφαλμένη βασική υπόθεση - ότι οι αποφάσεις που υποκινούνται από το ιδιωτικό συμφέρον μπορεί επαρκώς να απεικονίζονται με μηχανικούς κανόνες - στήριξαν τη δημιουργία των σύνθετων χρηματοοικονομικών μέσων και νομιμοποίησαν, σε δήθεν επιστημονική βάση, το δικό τους μάρκετινγκ στα συνταξιοδοτικά ταμεία και άλλα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα σε όλο τον κόσμο. Αξίζει να σημειωθεί ότι οι αναδυόμενες οικονομίες με σχετικά λιγότερο ανεπτυγμένες χρηματοπιστωτικές αγορές διέφυγαν από πολλές από τις πιο σκανδαλώδεις συνέπειες αυτών των καινοτομιών.

Η εξάρτηση των σύγχρονων οικονομολόγων από μηχανικούς κανόνες για την κατανόηση - και επιρροή - οικονομικών αποτελεσμάτων εκτείνεται και στην μακροοικονομική πολιτική και συχνά οδηγεί σε μια αυθεντία, τον Τζον Μέιναρντ Κέινς, ο οποίος θα είχε απορρίψει την προσέγγισή τους. Ο Κέινς είχε καταλάβει από νωρίς την πλάνη της εφαρμογής τέτοιων μηχανικών κανόνων. «Έχουμε εμπλακεί σε μια κολοσσιαία σύγχυση», προειδοποίησε, «έχοντας κάνει λάθος στον έλεγχο μιας λεπτής μηχανής, τη λειτουργία της οποίας δεν καταλαβαίνουμε».
Στη «Γενική Θεωρία της Απασχόλησης, του Τόκου και του Χρήματος», ο Κέινς ζήτησε να υπάρχει η λογική που έλειπε για να στηριχθεί η επεκτατική δημοσιονομική πολιτική ώστε να βγουν οι προηγμένες καπιταλιστικές οικονομίες από τη Μεγάλη Ύφεση. Όμως, μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, οι διάδοχοί του, ανέπτυξαν μια πολύ πιο φιλόδοξη ατζέντα. Αντί να επιδιώξουν μέτρα για την αντιμετώπιση των υπερβολικών διακυμάνσεων της οικονομικής δραστηριότητας, όπως η βαθιά συρρίκνωση της δεκαετίας του 1930, οι λεγόμενες πολιτικές σταθεροποίησης επικεντρώθηκαν σε μέτρα που αποσκοπούσαν στο να διατηρηθεί η πλήρης απασχόληση. Τα «νεοκεϋνσιανά» μοντέλα που διέπουν τις πολιτικές αυτές υπέθεσαν ότι η «πραγματική» δυναμική μιας οικονομίας - και κατά συνέπεια το λεγόμενο παραγωγικό κενό που η επεκτατική πολιτική υποτίθεται ότι συμπληρώνει για την επίτευξη της πλήρους απασχόλησης - μπορεί να μετρηθεί με ακρίβεια.

Αλλά, για να το θέσουμε ωμά, η πεποίθηση ότι ένας οικονομολόγος μπορεί πλήρως να προσδιορίζει εκ των προτέρων πόσο συγκεντρωτικά εξελίσσονται τα αποτελέσματα - και επομένως το δυνητικό επίπεδο της οικονομικής δραστηριότητας - με την πάροδο του χρόνου, είναι ψεύτικη. Οι προβλέψεις που συνεπάγεται το μακρο- οικονομετρικό μοντέλο της Fed όσον αφορά το χρονοδιάγραμμα και τις επιπτώσεις του οικονομικού ερεθίσματος για την ανεργία το 2008, που έχουν εμφανώς πέσει πολύ έξω, είναι ένα παράδειγμα.
Παρόλα αυτά, η επικρατούσα τάση του οικονομολογικού επαγγέλματος επιμένει ότι τέτοια μηχανιστικά μοντέλα διατηρούν την ισχύ τους. Ο βραβευμένος με Νόμπελ οικονομολόγος Πολ Κρούγκμαν, για παράδειγμα, υποστηρίζει ότι «ένας πρόχειρος υπολογισμός» βάσει του «μακροοικονομικού εγχειριδίου» δείχνει ότι τα 800 δις δολάρια των αμερικανικών δημοσιονομικών κινήτρων για το 2009 θα πρέπει να είναι τρεις φορές περισσότερα.
Σαφώς, χρειαζόμαστε ένα νέο εγχειρίδιο. Το ερώτημα δεν είναι αν τα φορολογικά κίνητρα βοήθησαν, ή αν ένα μεγαλύτερο κίνητρο θα βοηθήσει περισσότερο, αλλά αν οι πολιτικοί πρέπει να στηριχθούν σε οποιοδήποτε μοντέλο υποθέτει ότι το μέλλον προκύπτει μηχανικά από το παρελθόν. Για παράδειγμα, η κατάρρευση στην αγορά ακινήτων που άφησε εκατομμύρια αμερικανούς ιδιοκτήτες «πνιγμένους» δεν αποτελεί μέρος των μοντέλων του εγχειριδίου, αλλά έκανε τους ακριβείς υπολογισμούς των δημοσιονομικών κινήτρων που βασίζονται σε αυτήν αδύνατες. Ο κόσμος θα πρέπει να είναι ιδιαίτερα καχύποπτος με τους ισχυρισμούς ότι τέτοιου είδους μοντέλα παρέχουν κάποια επιστημονική βάση για την οικονομική πολιτική.

Αλλά το να αποκηρύξουν αυτό που ο Φρίντριχ φον Χάγιεκ ονόμασε «επίφαση ακριβούς γνώσης» των οικονομολόγων δεν σημαίνει να εγκαταλείψουν το ενδεχόμενο ότι η οικονομική θεωρία μπορεί να ενημερώσει τη χάραξη πολιτικής. Πράγματι, η αναγνώριση της διαρκώς ατελούς γνώσης των οικονομολόγων, των πολιτικών και των συμμετεχόντων στην αγορά έχει σημαντικές επιπτώσεις για την κατανόηση της οικονομικής αστάθειας και του ρόλου του κράτους στην άμβλυνση του.
Οι διακυμάνσεις στις τιμές αγοράς δεν οφείλονται στο γεγονός ότι οι συμμετέχοντες στην αγορά είναι παράλογοι, αλλά στο ότι προσπαθούν να αντιμετωπίσουν την διαρκώς ατελή γνώση τους για τη μελλοντική ροή των κερδών από εναλλακτικά επενδυτικά σχέδια. Η αστάθεια της αγοράς είναι συνεπώς αναπόσπαστη με το πώς οι καπιταλιστικές οικονομίες διαθέτουν τις αποταμιεύσεις τους. Δεδομένου αυτού, οι πολιτικοί θα πρέπει να παρεμβαίνουν όχι επειδή έχουν μεγαλύτερη γνώση για τις αξίες του ενεργητικού (στην πραγματικότητα κανείς δεν έχει), αλλά επειδή οι συμμετέχοντες στην αγορά που επιδιώκουν το κέρδος δεν εσωτερικεύουν το τεράστιο κοινωνικό κόστος που συνδέεται με τις υπερβολικά ανοδικές και πτωτικές τάσεις στις τιμές.

Είναι αυτές οι τόσο υπερβολικές διακυμάνσεις, και όχι οι αποκλίσεις από κάποια ευφάνταστη «πραγματική» αξία - είτε των περιουσιακών στοιχείων ή του ποσοστού της ανεργίας - που ο Κέινς πίστευε πως οι πολιτικοί πρέπει να επιδιώξουν να αμβλύνουν. Σε αντίθεση με τους διαδόχους τους, ο Κέινς και ο Χάγιεκ κατανόησαν ότι αυτή η ημιμάθεια και η μη συνηθισμένη αλλαγή σημαίνουν ότι οι νόμοι, μαζί με τις μεταβλητές που τους διέπουν, κερδίζουν και χάνουν την καταλληλότητά τους σε περιόδους που κανείς δεν μπορεί να προβλέψει.
Αυτή η άποψη φαίνεται να έχει επιστρέψει στην πολιτική, στην πατρίδα του Κέινς. Όπως το έθεσε ο Μέρβιν Κινγκ, πρώην διοικητής της Τράπεζας της Αγγλίας, «η κατανόηση της οικονομίας είναι ατελής και συνεχώς εξελισσόμενη.... Το να περιγράψουμε τη νομισματική πολιτική με όρους ενός σταθερού κανόνα που προέρχεται από ένα γνωστό μοντέλο της οικονομίας, είναι σα να αγνοούμε αυτή τη διαδικασία μάθησης». Ο διάδοχός του, Μαρκ Κάρνεϊ, έχει έρθει για να ενσαρκώσει την άποψη αυτή, αποφεύγοντας σταθερούς πολιτικούς κανόνες υπέρ της περιορισμένης διακριτικής ευχέρειας που συνεπάγεται η διακύμανση των βασικών δεικτών. Αντί να προσπαθεί να πετύχει ακριβείς αριθμητικούς στόχους, είτε για τον πληθωρισμό ή για την ανεργία, αυτού του είδους η πολιτική προσπαθεί να αμβλύνει  τις υπερβολικές διακυμάνσεις. Έτσι, ανταποκρίνεται στα πραγματικά προβλήματα, και όχι στις θεωρίες και τους κανόνες (που τα προβλήματα αυτά μπορεί να έχουν καταστήσεις ανούσιους). Αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς για τις αιτίες της κρίσης του 2008 - και σοβαροί όσον αφορά την αποφυγή της επανάληψής της - θα πρέπει να αποδεχθούμε ότι η οικονομική ανάλυση δεν μπορεί να μας σώσει, ώστε να επωφεληθούμε από όσα μπορεί να κάνει.

http://www.project-syndicate.org/commentary/the-2008-crisis-and-the-failure-of-economics-by-roman-frydman-and-michael-d--goldberg

ΣΧΟΛΙΑ

  1. Μανιάτης avatar
    Μανιάτης 16/09/2013 08:12:52

    Ο καπιταλισμός ούτε πέτυχε ούτε απέτυχε.
    Αποτελεί κύριο χαρακτηριστικό του ιστορικού γίγνεσθαι με χρονικό και τοπικό προσδιορισμό που υπρβαίνει το ανθρώπινο ερώτημα περι επιτυχίας ή αποτυχίας του.

    • zafiri1 avatar
      zafiri1 @ Μανιάτης 16/09/2013 12:32:52

      Yπ' αυτήν την έννοια φίλε Μανιάτη και η Ελλάδα δεν απέτυχε, αφού η έννοιά της υπρβαίνει το ανθρώπινο ερώτημα περι επιτυχίας ή αποτυχίας της...Αλλωστε όταν γεννήθηκε η Ελλάδα το χρήμα δεν υπήρχε. Και αυτό οι Ελληνες το ανακάλυψαν αργότερα, όταν κατάφεραν να συλλάβουν την έννοια του αφηρημένου αριθμού. Μας παρηγορείς πάντως...

  2. zafiris2 avatar
    zafiris2 16/09/2013 09:13:50

    Συμπερασματικά ο καλός οικονομολόγος, μας λέει οτι οι εξελίξεις της παγκόσμιας οικονομίας είναι απρόβλεπτες σε μεγάλο βαθμό όπως ο σεισμός. Δεν υπάρχουν, προς το παρόν, μοντέλα ακριβούς πρόβλεψης, όπως δεν υπήρχαν και για τον καιρό πριν 30 χρόνια που τα κομπιούτερς είχαν αστεία υπολογιστική δύναμη.
    Επίσης , μέσες-ακρες, ομολογεί οτι η βασική αιτία της κρίσης είναι η ανεγξέλεκτη απληστία ιδίως των μεγάλων παικτών της, που είναι οι Παγκόσμιοι τραπεζίτες.
    "Μετά την κατάρρευση της Lehman, ο πρώην πρόεδρος της Federal Reserve, Άλαν Γκρίνσπαν, κατέθεσε ενώπιον του αμερικανικού Κογκρέσου ότι είχε βρει «ένα ελάττωμα» στην ιδεολογία ότι η ιδιοτέλεια θα προστάτευε την κοινωνία από τις υπερβολές του χρηματοπιστωτικού συστήματος ."
    Αυτό το "ελλάττωμα" ήταν η υπόθεση οτι η απληστία του ανθρώπου του χρήματος έχει όρια, ή "ρυθμίζεται" κι αυτή απο τις αγορές.
    Παρακάτω το ομολογεί ξεκάθαρα:
    "Τα μηχανικά μοντέλα των σύγχρονων οικονομολόγων υπαινίσσονται ότι οι ιδιώτες συμμετέχοντες στην αγορά δεν θα ωθήσουν τη στέγαση και άλλες τιμές περιουσιακών στοιχείων σε σαφώς υψηλά επίπεδα στην πορεία προς την κρίση. "
    Δηλαδή δεν γνωρίζουν το στοιχειώδες, οτι ο άνθωπος που λατρεύει το χρήμα όταν βλέπει οτι κερδίζει πολλά ,θέλει ακόμα περισσότερα και μάλιστα γρηγορώτερα, πριν του τα πάρουν οι άλλοι...
    Αν αυτό δεν ειναι το βασικό καρκίνωμα του Καπιταλισμού που αποδεικνύει περίτρανα την ασθένειά του και την αποτυχία του ως "σύστημα" έτσι και πάψει να ελέγχεται απο την κρατική παρέμβαση στην οποία κατέφυγαν έντρομοι οι "μεγάλοι" παίκτες του Υπερτραπεζίτες, τότε τί είναι?
    An o καπιταλισμός δεν απέτυχε με την νεοφιλελεύθερη αχαλίνωτη ασυδοσία που του έδωσαν οι πολιτικοί μετά το 1989, τότε γιατί συνεχίζονται οι κρίσεις και σκάνε οι φούσκες η μία μετά την άλλη? Μήπως οι κρίσεις συμβαίνουν σε μη καπιταλιστικές χώρες τύπου Ισλανδίας, Ιρλανδίας, Ισπανίας και Ιταλίας πχ.?

  3. Γεώργιος Τ. avatar
    Γεώργιος Τ. 16/09/2013 10:29:57

    Και επειδή η πολύ ανάλυση μπερδεύει τους μη κατέχοντες την ψευδο-επιστήμη των οικονομικών, να πούμε απλά ότι τα οικονομικά μοντέλα είναι θεωρίες-εργαλεία που προσπαθούν -και ποτέ δεν πετυχαίνουν όταν υπάρχει σύγχυση- να προβλέψουν αν θα υπάρξει βελτίωση ή χειροτέρευση των μακροοικονομικών δεικτών και πόσο. Επειδή λοιπόν επανειλλειμένως αποτυγχάνουν την 5ετία της κρίσης, δεν πρέπει να λαμβάνουμε υπόψη μας τέτοια στοιχεία ως ασφαλή ώστε να διαμορφώνει μια κοινωνία, ένα κράτος, ένας φορέας την πολιτική του. Μια ιδέα και μόνο μπορούν να προσφέρουν. Πιο ασφαλές στοιχείο είναι η ψυχολογία και οι ανάγκες της κοινωνίας. Και αυτή τη στιγμή, ειδικά στην νότια Ευρώπη με την ψυχολογία στο ναδίρ, ότι και να γίνει θετικό μετριάζεται και αρνητικό μεγενθύνεται. Και εκεί μπαίνει η 4η εξουσία των ΜΜΕ στο θέμα.

  4. Κώστας Σταματάκης avatar
    Κώστας Σταματάκης 16/09/2013 10:45:39

    Δεν είμαι οικονομολόγος αλλά διαβάζοντας και ψάχνοντας να βρω την αιτία πίσω από την κρίση του 2009, οι περισσότεροι σοβαροί οικονομολόγοι καταλήγουν ως τις βασικές αιτίες την κατάργηση του Νόμου Glass – Steagall , που αφορά την λειτουργία των εμπορικών τραπεζών και την δημιουργία του Καζινοκαπιταλισμού, δηλαδή την μετατροπή της παγκόσμιας οικονομίας σε επιχείρηση χρηματοπιστωτικού τζόγου επί προεδρίας του Κλίντον και Αλαν Γκρινσπαν στη Fed, όπως και η κατάργηση των ισοτιμιών νομισμάτων με την συμφωνία του Bretton Woods επί προεδρίας Νίξον.

  5. Hawk avatar
    Hawk 16/09/2013 11:34:13

    Για όσους έχουν αποκομίσει μεγάλα κέρδη τα προηγούμενα χρόνια ή ακόμη και σήμερα κερδίζουν, γι αυτούς ο καπιταλισμός πέτυχε, για όσους παλεύουν για το καθημερινό μάλλον απέτυχε... για τα παιδιά της Αφρικής που χάνουν την ζωή τους από τις αρρώστιες και την έλλειψη τροφής και νερού το ίδιο, για τους εργάτες του Μπαγκλαντές που έχασαν την ζωή τους από τα ερείπια του εργοστασίου που δούλευαν, μάλλον δεν έχει κανένα νόημα είτε λέγεται καπιταλισμός είτε όχι, πέραν όμως της όποιας επιτυχίας ή αποτυχίας, αυτό που έχει καταφέρει ο καπιταλισμός είναι να διαταράξει τις ανθρώπινες σχέσεις σε παγκόσμιο επίπεδο αλλά ιδιαίτερα στον δυτικό κόσμο, σήμερα μπορούμε να μιλάμε μόνο για " οικονομικές σχέσεις " μεταξύ των ανθρώπων ακόμη και ανάμεσα σε οικογένειες και μένει να δούμε που θα καταλήξει ή πως θα εξελιχθεί.

  6. Πίθηκας avatar
    Πίθηκας 16/09/2013 12:34:07

    Ο καπιταλισμος συμφέρει τους πιο ευφυείς και ικανούς και ενίοτε τους "κληρονόμους".
    Οι υπόλοιποι απλά συμβιβάζονται γνωρίζοντας ότι η εναλλακτική είναι είτε ο μαύρος φασισμός είτε οι συμμορίτες και η αναρχία είτε το σκληρό κόκκινο σοβιέτ.
    Στην Ελλάδα όμως δεν υπήρξε ποτέ καπιταλισμός με εξαίρεση τους τομείς του τουρισμού και της ναυτιλίας.
    Έπειτα τι καπιταλισμός μπορεί να υπάρχει σε μια χώρα που το 40% των πολιτών τρέφεται άμεσα από το κράτος(1.000.000 δημόσιου υπάλληλοι, 3.οοο.οοο συνταξιούχοι) , το 20% τρέφεται έμμεσα(αγροτικές επιδοτήσεις,κρατικοδίατοι επιχειρηματίες, εργολαβίες, κρατικές διαφημίσεις κλπ) και το 10% είναι ανήλικοι και απολαμβάνουν της δωρεάν δημόσιας παιδείας.
    Η Ελλάς δεν υπήρξε ποτέ μια καπιταλιστική χώρα, αφού μόνο το 20% του πληθυσμού ασκεί επαγγέλματα της ελεύθερης αγοράς και της εξαρτημένης εργασίας στον ιδιωτικό τομέα.

    Είμαστε καταδικασμένοι;
    ΝΑΙ, ΣΙΓΟΥΡΑ!

    Σωζόμαστε;
    Αρκούν 2 δραστικά μέτρα για την ΕΠΙΤΥΧΙΑ.

    1.)Μειώνοντας δραστικά τις εισαγωγές κια καταναλώνοντας επιτέλους αυτά που παράγουμε ως χώρα.

    2.)Υποδιπλασιάζοντας τις συντάξεις των πρώην εργαζομένων του ιδιωτικού τομέα, υποτετραπλασιάζοντας τις συντάξεις του δημοσίου, υποεξαπλασιάζοντας τις συντάξεις δικαστικών-ανωτάτων πρώην δημοσίων υπαλλήλων και καταργώντας βουλευτικές συντάξεις, συντάξεις δημάρχων-νομαρχών, συντάξεις άγαμων θυγατέρων, συντάξεις χηρείας και συντάξεις αλλοδαπών.

    Μέτρα όπως οι φόροι πολυτελείας, το νοικύρεμα του δημοσίου, η κατάργηση δευτερευουσών υπηρεσιών κλπ είναι λογικά μέτρα που επικροτώ, αλλά είναι ημίμετρα.
    Ακόμη και το κυνήγι της φοροδιαφυγής που υπερθεματίζω είναι ημίμετρο.
    Τα σοβαρά μέτρα είναι αυτά που χαρακτηριστικά προανέφερα.

    Και φυσικά διαφωνώ κάθετα με την υπερφορολόγηση του εισοδήματος και τις υπέρογκες ασφαλιστικές εισφορές!

  7. δημης avatar
    δημης 16/09/2013 13:30:03

    "Απέτυχε ο καπιταλισμός;"
    -Όταν εφαρμόζεται από ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΕΣ ....

  8. Και η άκρη άκρη, έχει τη μέση της... avatar
    Και η άκρη άκρη, έχει τη μέση της... 16/09/2013 14:13:03

    Ο καπιταλισμός απέτυχε να κάνει τη ζωή των ανθρώπων καλύτερη, πέτυχε όμως να κάνει τους πλούσιους πιο άπληστους και αδίστακτους.

  9. kastis avatar
    kastis 16/09/2013 14:40:25

    Ο καπιταλισμός έχει την κρίση στο DNA του. Ξεκινά έναν ανοδικό κύκλο, σταθεροποιείται και στο τέλος καταλήγει στην κρίση που καταστρέφει κεφάλαια. Αυτό επαναλαμβάνεται εδώ και διακόσια χρόνια -ανεξαρτήτως τής ρύθμισης του: φιλελεύθερης ή κεϋνσιανής. Και θα επαναλαμβάνεται όσο δεν περνούν τα μέσα παραγωγής και η πολιτική εξουσία στα χέρια των παραγωγών τού πλούτου.

    http://cornel.capitalblogs.gr/showArticle.asp?id=42406&blid=95

  10. Zame avatar
    Zame 16/09/2013 16:54:34

    "βλέπεται" να προλαβαίνει να έχει & επανάληψη ?
    & Ποιό είναι το όφελος -του μεσο-διαστήματος- της επανάληψης..
    Γιατί αυτό το -μεγάλο άλμα- στο σενάριο του <>
    το προλαβαίνουνε δεν το προλαβαίνουν..
    γιατι το να -καταστρέφει(ενοχα) κεφάλαια- λίγο το κακό
    με τον ολοένα προκλητικότερο
    & χυδαία αδίστακτο αποκεφαλισμό κεφαλιών..
    όμως το παραχόντρυνε..
    μαζι με τις αντιφάσεις του..
    που οχι μόνον τον γέρασανε αλλα έφτασαν στο ζενίθ..
    όπου "ρεύοντας πάνω στα "χοντρα" του ..
    χτύπησε κυριολεκτικά & σοβαρά ταβάνι
    όπως δείχνουν τα συνεχιζόμενα ΡΕΚΟΡ στη πραγματοποίηση κερδών
    & επέκταση τού κεφαλαίου στην δυνητική του συσσωρευτική κατεύθυνση..
    δεν εχει κανένα προηγούμενο..

  11. red avatar
    red 27/09/2013 19:56:26

    Ο καπιταλισμος ουτε πετυχε ουτε απετυχε ειναι μερος της ιστορικης πραγματικοτητας Ειναι αυτο που ζουμε σημερα αυτο που ηταν το 1990 δεν μπορει σε περιοδους κρισης να λεμε οτι απετυχε ενω σε καλες περιοδους τι καλο συστημα που Ειναι ειναι ενα συστημα που το 1% προσδιοριζει τις ζωες των υπολοιπων 99% Αυτο μπορει να αρεσει σε καποιους σε αλλους οχι

  12. red avatar
    red 27/09/2013 20:13:39

    Ο καπιταλισμος ουτε πετυχε ουτε απετυχε ειναι μερος της ιστορικης πραγματικοτητας Ειναι αυτο που ζουμε σημερα αυτο που ηταν το 1990 δεν μπορει σε περιοδους κρισης να λεμε οτι απετυχε ενω σε καλες περιοδους τι καλο συστημα που Ειναι ειναι ενα συστημα που το 1% προσδιοριζει τις ζωες των υπολοιπων 99% Αυτο μπορει να αρεσει σε καποιους σε αλλους οχι Το ζυτουμενο ειναι ποτε θα βρεθει το κομματι εκεινο της κοινωνιας που θα εχει εκεινα τα χαρακτηριστικα που θα δημηουργησει το επομενο συστημα το οποιο θα ειναι μερος και αυτο της ιστορικης πραγματικοτητας και το οποιο σιγουρα θα θα σπρωξει τον κοσμο προς τα εμπρος οπως αλλωστε εκανε και ο καπιταλισμος ειδικα τις πρωτες δεκαετιες Α...και η ιστορια δεν τελειωνει με τον καπιταλισμο απλος ειναι ενα κομματι της

  13. Ο Λούμπεν avatar
    Ο Λούμπεν 09/10/2013 22:10:48

    Ένα από τα βασικά μειονεκτήματα των οικονομικών μοντέλων για την περιγραφή και ερμηνεία της "ελέυθερης" αγοράς είναι το γεγονός ότι όλα έχουν ως βάση τις ανάγκες των ανθρώπων αλλά κανένα τις αδυναμίες των...

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.