Έπεα πτερόεντα
31/03/2015 17:46
Του Προφήτη
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Έπεα πτερόεντα

«Εκεί όπου το άτομο δεν αναγνωρίζει πια τίποτα από μόνο του, διαβεβαιώνεται ρητά από τους ειδικούς», Γκυ Ντεμπόρ

Ο Γκυ Ντεμπόρ άφησε μερικές από τις διεισδυτικότερες αναλύσεις για την πορεία και την εξέλιξη των κοινωνιών του Δυτικού Κόσμου μεταπολεμικά. Ανέδειξε και κατέδειξε το σύγχρονο θέαμα, το σύμπλεγμα μαζικής ενημέρωσης και μαζικής τέχνης, ως «το απολυταρχικό βασίλειο της εμπορευματικής οικονομίας» και τις νέες τεχνικές διακυβέρνησης που συνοδεύουν αυτό το βασίλειο.


Είχε γράψει : «Και μόνο το γεγονός ότι δεν επιδέχεται πλέον αντίρρηση, προσέδωσε στο ψεύτικο μια εντελώς καινούρια ποιότητα. Ταυτόχρονα το αληθινό έπαψε να υφίσταται σχεδόν παντού, ή στην καλύτερη περίπτωση υποβαθμίστηκε στο επίπεδο μιας υπόθεσης που δεν μπορεί να αποδειχθεί. Το ψεύτικο που δεν επιδέχεται αντίρρηση κατάφερε να εξαλείψει την κοινή γνώμη, η οποία αρχικά δεν ήταν σε θέση να ακουστεί και στη συνέχεια απλά να διαμορφωθεί. Κάτι τέτοιο επιφέρει προφανώς σημαντικές συνέπειες στην πολιτική, τις εφαρμοσμένες επιστήμες, τη δικαιοσύνη, την καλλιτεχνική γνώση. Η οικοδόμηση ενός παρόντος όπου η ίδια η μόδα, απ’ τα ρούχα μέχρι τους τραγουδιστές, είναι παγιωμένη… επιτεύχθηκε μέσω της αδιάκοπης ανακύκλωσης της πληροφόρησης, η οποία επανέρχεται συνέχεια σ’ έναν πολύ περιορισμένο κατάλογο με τις ίδιες ασημαντότητες, που αναγγέλλονται μ’ ενθουσιασμό σαν σημαντικά νέα. Ενώ τα πραγματικά σημαντικά νέα, σχετικά με όσα αλλάζουν ουσιαστικά, κάνουν σπάνια την εμφάνισή τους».

Τις τελευταίες ημέρες η κοινή γνώμη όλων των δυτικών χωρών «βομβαρδίζεται» από τα γεγονότα σχετικά με το αεροπλάνο που κατέπεσε στις Άλπεις. Ασύλληπτη ποσότητα ειδήσεων κι όμως, όταν την περνάς απ’ την κρησάρα του ειδησεογραφικού χρυσοθήρα, δεν μένει ούτε ένας κόκκος χρυσού, μια άξια λόγου δηλαδή πληροφορία που θα σε κάνει πλουσιότερο σε γνώση και ενημέρωση. Απλά η μία εικόνα κυνηγά ακατάπαυστα την άλλη χωρίς νόημα. Οι πληροφορίες για τεχνικά θέματα και οι απόψεις ειδικών ή «ειδικών» αλληλοσυγκρούονται. Αυτά που πραγματικά κυριαρχούν ως παραγόμενα των ειδησεογραφικών μεταδόσεων είναι μια διάχυτη συναισθηματικότητα και ένας κατακλυσμός μελοδραματισμού. Απότοκα του περιορισμού στην περιπτωσιολογία, του υπερτονισμού και της υπερπροβολής των ατομικών δραμάτων, που στοχεύουν στην εύκολη συγκίνηση.

Είναι εμφανές ότι η επιδίωξη όλου αυτού του πληροφοριακού συρφετού είναι να παράξει δάκρυα και όχι ενημερωμένο κριτικό πνεύμα. Να μείνει στην επιφάνεια των πραγμάτων, πασπαλίζοντάς την και αυτήν με δακρύβρεκτη χρυσόσκονη. Ενώ, για την τραγωδία των Άλπεων, η βαθμιαία το τελευταίο διάστημα μετατόπιση του κέντρου βάρους του γεγονότος στο άτομο, στον συγκυβερνήτη, στενεύει κι άλλο τον ορίζοντα, αφού απλοϊκά επιρρίπτει, στη διαμορφωνόμενη συνείδηση του κοινού, κυρίως σε έναν, κατά τα λεγόμενα προβληματικό, τις απαντήσεις για πολύπλοκα ερωτήματα.

Πέρυσι, τα ίδια ακριβώς συνέβησαν με τις τραγωδίες στις δυο πτήσεις των Μαλαισιανών Αερογραμμών. Μετάδοση τόνων ανούσιας ειδησεογραφίας, ισχυρότατης από πλευράς επηρεασμού του νευρικού συστήματος, που όμως ουδεμία πραγματική πληροφορία κόμισε για τα φλέγοντα. Μετά σχεδόν ένα χρόνο, με τα γεγονότα να έχουν ξεχαστεί, όπως θα έχει ξεχαστεί και το σημερινό σε δυο μήνες, τα βασικά ερωτήματα παραμένουν αναπάντητα.
Στη Μαλαισία, το εξαφανισμένο αεροσκάφος καταρρίφθηκε ή κατέπεσε – γιατί και πού; Στην Θάλασσα της Κίνας, στον Ινδικό, δυτικά της Αυστραλίας;
Στην Ουκρανία, ποιος κατέρριψε το αεροσκάφος; Ο Πούτιν, ή οι Δυτικοί που, επιδιώκοντας να τον δολοφονήσουν, μπέρδεψαν το Ρωσσικό προεδρικό αεροσκάφος που επέστρεφε από τη Νότιο Αμερική με το ομοίων χρωμάτων Μαλαισιανό;

Τι πραγματικά είναι αλήθεια αλλά και τι είναι πραγματικά σημαίνον μέσα σε όλα τα φτερωτά λόγια, τα λόγια του αέρα (Ομηρικά έπεα πτερόεντα) για τα Γερμανικά Φτερά, την μοιραία πτήση της εταιρείας German Wings;
Και γιατί υπάρχουν, μόνο τον τελευταίο χρόνο, 1.090 νεκροί , σε οκτώ πολύνεκρα αεροπορικά ατυχήματα;
Ενώ προχθές στον Καναδά αεροπλάνο της Air Canada με 130 επιβάτες που πετούσε από το Τορόντο προς το Χάλιφαξ βγήκε εκτός διαδρόμου ευτυχώς χωρίς θύματα, εξαιτίας των κακών καιρικών συνθηκών.

Δεν φιλοδοξούμε να δώσουμε απόλυτες απαντήσεις, πουθενά στον διεθνή Τύπο δεν είδαμε να συμβαίνει, αλλά αφορμή για σκέψη.

Βιομηχανία μετακινήσεων

Μέχρι περίπου τα μέσα του 19ου Αιώνα η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων έμεναν προσκολλημένοι στον τόπο γεννήσεως και οι μετακινήσεις τους ήταν ελάχιστες. Το αδιάκοπο πέρα-δώθε ήταν παλαιότερα ίδιον των αγγελιοφόρων, των προσκυνητών, των εγκληματιών, των ληστών του δρόμου και των εμπόρων. Αυτό που σήμερα είναι κουλτούρα, «το ταξίδι για το ταξίδι», δεν ήταν ποτέ απόλαυση αλλά κυρίως ένα πράγμα : επικίνδυνο. Πριν ξεκινήσουν ένα μακρινό ταξίδι έκαναν λειτουργία για να προσευχηθούν και όποιος αποχαιρετούσε τους δικούς τους συνυπολόγιζε την πιθανότητα να μην τους ξαναδεί. Οι δε μετρημένοι στα δάχτυλα περιηγητές που είχαν καταφέρει να ολοκληρώσουν επικίνδυνα, μακρινά, επί τούτου ταξίδια, κατέγραφαν και μετέδιδαν τις εντυπώσεις τους μένοντας έτσι στην Ιστορία, δείχνοντας πόσο αξιοσημείωτο ήταν. Το ίδιο γεγονός, η καταγραφή, στο παρόν θα θεωρείτο αστείο ακόμα και από ταξιδιώτες που έχουν διανύσει εκατοντάδες χιλιάδες αεροπορικά μίλια, διότι η διάνυση τεραστίων αποστάσεων θεωρείται φυσιολογικό και κυρίως ακίνδυνο, πράγμα αναληθές.

Η «έκρηξη» των μαζικών μετακινήσεων οφείλεται κατά βάση σε τρεις ισχυρούς παράγοντες, συνδυασμένους με πολλούς υποπαράγοντες. Πρώτον, την τεχνολογική εξέλιξη των μέσων μεταφοράς, ιδίως των αεροπλάνων μετά τον Β’ ΠΠ. Δεύτερον, τη ραγδαία αύξηση του Τουρισμού ως βασικής λειτουργίας αναψυχής, αρχικά για τον Δυτικό άνθρωπο και πλέον και για τους κατοίκους των αναδυομένων οικονομικά χωρών. Τρίτον, την Παγκοσμιοποίηση, διαδικασία των τριών τελευταίων δεκαετιών που πυροδότησε την μεταφορά της βιομηχανικής παραγωγής και των εδρών/θυγατρικών των επιχειρήσεων σε χώρες μακρινές από τις Δυτικές μητροπόλεις, το άνοιγμα των αγορών, την αύξηση του εμπορίου και της μετανάστευσης, λαθραίας και νόμιμης.

Η Παγκοσμιοποίηση, εκτίναξε και τις ανάγκες των μετακινήσεων για εργασιακούς σκοπούς. Το εργασιακό πρότυπο της εποχής, σε αντίθεση με εκείνο ακόμα της δεκαετίας του ’80 που στηριζόταν σε μια σταθερή, γεωγραφικά εντοπισμένη απασχόληση, εστιάζει σε έναν εργαζόμενο-ανέστιο πλάνητα, που τρέχει ανά την Υφήλιο σε υλοποίηση ενός ολιγόχρονου project, μετά τη λήξη του οποίου θα αναζητήσει νέα εργασία, ενώ στα μεσοδιαστήματα θα χρειάζεται να μετακινείται πάλι είτε για ξεκούραση είτε για επίσκεψη των οικείων του στον τόπο καταγωγής.

Οι μετακινήσεις λοιπόν έγιναν μια βιομηχανία αυτή καθαυτή για τις Δυτικές και τις αναδυόμενες οικονομίες, αυτοτελής παράγων οικονομικής ανάπτυξης, η οποία ευνοείται ιδιαίτερα σε περιόδους πτώσης της τιμής του πετρελαίου. Είναι χαρακτηριστικό ότι κορυφαίος αξιωματούχος της ΕΕ όταν πέρυσι έπεσε το αεροπλάνο των Αλγερινών Αερογραμμών στη Σαχάρα εξέφρασε πανικό «να μην πλήξει ο μαζικός φόβος των επιβατών την βιομηχανία των μετακινήσεων». Ενδεικτικά, τη στιγμή που γράφουμε, 8.691 πτήσεις βρίσκονται στους ουρανούς παγκοσμίως .

Πέρα λοιπόν από ατομικές παραμέτρους, όπως τυχόν η ανεπάρκεια του ανθρωπίνου παράγοντα πρόσφατα στις Άλπεις, υπεισέρχεται η Στατιστική. Δεν μπορεί να αντιστοιχηθεί γραμμικά, αλλά όσο διαρκώς και περισσότερες οι εκτελούμενες επιβατικές πτήσεις, δεν μπορεί να αποκλειστεί η διαρκώς μεγαλύτερη μαθηματική πιθανότητα συστημικής αστοχίας, το ατύχημα με κομψή διατύπωση. Βεβαίως αντιβαίνει στον Δυτικό, κερδοσκοπικό, ορθολογισμό, αλλά σύμφωνα με την φιλοσοφία της Ανατολής ο ψυχοπαθής (;) και μισότυφλος (;) συγκυβερνήτης θα μπορούσε απλά να χαρακτηριστεί για τους άτυχους επιβάτες «μοίρα».

Εταιρείες χαμηλού κόστους

Η ανάγκη διαρκώς περισσοτέρων μετακινήσεων δημιούργησε μια διαρκώς αυξανόμενη ζήτηση. Η ραγδαία αναπτυσσόμενη αγορά των αεροπορικών μετακινήσεων σε συνδυασμό με την απορρύθμιση της, όπως και κάθε αγοράς, από την ιδεοληψία του νεοφιλελευθερισμού, έφερε τις λεγόμενες εταιρείες χαμηλού κόστους, ιδιωτικών συμφερόντων.

Υπάρχουν κάποια πεδία της οικονομικής δραστηριότητας που για λόγους ευρύτερου συμφέροντος, προστασίας της ανθρώπινης ζωής, οφείλουν να είναι υπό στενό έλεγχο για τήρηση των όρων και των κανονισμών λειτουργίας, όπως επίσης και με τιθασευμένο το κερδοσκοπικό ένστικτο, που κυριαρχεί στην οικονομική συμπεριφορά του ατόμου αν αφεθεί ασύδοτα ελεύθερο. Την τάση αυτή κάλυπταν οι ισχυροί εθνικοί αερομεταφορείς, που μεταπολεμικά κυριαρχούσαν στην αγορά. Βέβαια υπήρχαν και ιδιωτικές αεροπορικές εταιρείες, που όμως είτε είχαν συμπληρωματικό ρόλο, όπως στην Ευρώπη, είτε ουσιαστικά είχαν χαρακτηριστικά εθνικού αερομεταφορέα από πλευράς μεγεθών και προτύπων ασφαλείας, όπως οι ιστορικές αμερικανικές Pan American (PanAm) και Trans World Airlines (TWA).

Οι εθνικοί αερομεταφορείς χαρακτηρίστηκαν, από πολιτικούς που υπονόμευσαν την λειτουργία τους και από επιχειρηματίες που αποσκοπούσαν στην υποκατάσταση τους για ίδιον όφελος, σαν «λευκοί ελέφαντες». Είναι γεγονός ότι κατέτειναν σε υπερχρεωμένους γραφειοκρατικούς οργανισμούς - αλλά με πολιτική ευθύνη. Όμως οι προδιαγραφές λειτουργίας τους βρισκόντουσαν σε υψηλότερα, τουλάχιστον σε σχέση με σήμερα, επίπεδα. Για παράδειγμα η Τεχνική Βάση της Ολυμπιακής υπήρξε σημείο αναφοράς παγκοσμίως και η εταιρεία είχε αρνητικό ρεκόρ ατυχημάτων.

Από τη λειτουργία των εταιρειών χαμηλού κόστους παρουσιάστηκε το φαινόμενο στην αγορά η τιμή ενός εισιτηρίου για τον ίδιο προορισμό να είναι εξαιρετικά αποκλίνουσα από εταιρεία σε εταιρεία. Όταν το ίδιο προϊόν ο ένας το πουλάει 200 και ο άλλος 100, ή ο πρώτος είναι κλέφτης ή ο δεύτερος πουλάει «μαϊμού». Οι ιδιωτικές εταιρείες χαμηλού κόστους ισχυρίζονται ότι εξοικονομούν από μείωση των δαπανών προσωπικού, εξόδων αεροδρομίων, παράλειψη παροχών, γευμάτων κλπ, στους επιβάτες, γεγονός που σε ένα βαθμό ισχύει. Όμως η βασική εξοικονόμηση γίνεται από λειτουργία που κινείται στο όριο των προτύπων ασφαλείας. Παλαιά αεροσκάφη με ομιχλώδες καθεστώς συντήρησης, εκπτώσεις στα προσόντα του προσωπικού, οικονομία στα καύσιμα.

Οι πρώτες ιδιωτικές εταιρείες κατά βάση σχημάτισαν τους αρχικούς τους στόλους από μεταχειρισμένα αεροσκάφη των κραταιών εταιρειών. Βέβαια αν ήταν όντως ο αυτοκτονικός συγκυβερνήτης που έριξε το αεροπλάνο στις Άλπεις, στην συγκεκριμένη περίπτωση δεν έπαιξε ρόλο το ότι το Airbus A320 ήταν 24 ετών , ίσως όμως σε άλλη να παίξει. Όπως ρόλο έπαιξε η ανεπάρκεια του προσωπικού στην Πτήση 522της Helios που έπεσε στο Γραμματικό. Και τι θα πράξει ένας πιλότος όταν βρει μπροστά του καταιγίδα, θα την παρακάμψει καταναλώνοντας περισσότερο καύσιμο ή θα την διασχίσει διακινδυνεύοντας τη ζωή των επιβατών για να τηρήσει την εταιρική πολιτική ;

Η λατρεία της νεότητας

Το ψυχολογικό προφίλ του συγκυβερνήτη της German Wings σχολιάστηκε εξαντλητικά. Εκείνο για το οποίο δεν έγινε καν νύξη είναι η ηλικία του. Ο χαρακτηρισμός «καπετάνιος», για πλοίο, αεροπλάνο, στρατιωτικό σχηματισμό, διαχρονικά δημιουργούσε τον συνειρμό ενός ρωμαλέου μεσήλικα γκριζομάλλη, 40-50 ετών. Στην Ολυμπιακή, οι πιλότοι είχαν χιλιάδες ώρες πτήσεων και προέρχονταν από τους άσσους της πολεμικής αεροπορίας.

Η ηλικία δεν συνεπάγεται πάντοτε σοφία, ωριμότητα και υπευθυνότητα σε θέση ευθύνης, υπάρχουν παραδείγματα όπως του μεσήλικα πλοιάρχου του Costa Concordia που χαριεντιζόταν, αλλά (η ηλικία) τεκμαίρει πολύ περισσότερο τις αρετές. Οι μεγάλοι μαθηματικοί της ιστορίας έχουν διατυπώσει τα θεωρήματά τους μέχρι την ηλικία των 25 ετών. Για καινοτόμους στην τεχνολογία, πιλότους μαχητικών ή της F1, αθλητές, η ηλικιακή ακμή βρίσκεται στη νεότητα. Αλλά για να πάρεις στους ώμους σου εκατοντάδες ή χιλιάδες ανθρώπινες ζωές πρέπει, κατά την άποψή μας, η πρώτη ωριμότητα να σου έχει χτυπήσει την πόρτα. Να έχεις γεννήσει ζωή και να την ανατρέφεις. Να έχεις αναλάβει καθήκοντα προστασίας των νεωτέρων και των γηραιοτέρων, παιδιών και γονέων, ώστε να νοείς αυτούς τους εκατοντάδες, για παράδειγμα, επιβάτες, οι τύχες των οποίων βρίσκονται στα χέρια σου, σαν προέκταση της οικογένειας σου.

Αλλά, κυρίως, μιλώντας για θέσεις όπως κυβερνήτης αεροσκάφους, να έχεις επιδείξει επί ικανό χρόνο σε πορεία ζωής συνετή θητεία και ψυχολογική σταθερότητα, να έχεις δηλαδή κάτι που θα αποκαλούσαμε «προϋπηρεσία υπευθυνότητας». Για έναν 28χρονο αυτό είναι απλά αδύνατον. Σε αυτήν την ηλικία, κάθε φυσιολογικός άνδρας έχει στο μυαλό του κυρίως τις γυναίκες και λιγότερο τις ευθύνες.

Αλλά η κουλτούρα της νεότητας που διακατέχει κάθε πτυχή της ζωής στις δυτικές κοινωνίες, δημιουργημένη από την ανάγκη «κατανάλωσης» διαρκώς νέων προσώπων, ιδίως στη μαζική τέχνη, τραγουδιστές, ηθοποιούς και συναφή, έχει κάνει αποδεκτό το να γίνονται εκπτώσεις στο κριτήριο ανάδειξης σε θέσεις ευθύνης για ανθρώπινες ζωές. Και αν κάναμε μια προέκταση του συλλογισμού στο πολιτικό πεδίο, δέστε σε ποια «συντριβή» μας οδηγεί ο «κυβερνήτης» Τσίπρας, με τους νεοσσούς «συγκυβερνήτες» Παππά, Σακελλαρίδη και την ομάδα του, που άκριτα εξελέγησαν με κριτήριο τη «φρεσκάδα».

Και λίγη θεωρία συνωμοσίας

Τις πρώτες ώρες μεταδόθηκε ότι το μοιραίο αεροπλάνο έχασε το ουραίο του φτερό. Μετά, αυτό δεν ξανακούστηκε. Και, το δεύτερο μαύρο κουτί, που καταγράφει τις λειτουργίες όχι τις συνομιλίες, τουλάχιστον απ’ ό,τι είδαμε, δεν βρέθηκε. Στο τόπο έσπευσε η Μερκελ και ο Ολάντ. Μετά από λίγο ο εισαγγελέας της Μασσαλίας αποκάλυψε την ενέργεια του συγκυβερνήτη και όλη η ειδησεογραφία επικεντρώθηκε εκεί. Δεδομένου ότι η German Wings είναι θυγατρική της Lufthansa, το κύρος της οποίας πλήττεται, λέτε η Γαλλία να πήρε άλλη μια χρονική παράταση για να προσαρμόσει το δημοσιονομικό της έλλειμμα στα οριζόμενα από την ΕΕ κριτήρια;

Βιβλία : Γκυ Ντεμπόρ, Σχόλια πάνω στην Κοινωνία του Θεάματος, Εκδόσεις Ελεύθερος Τύπος

ΣΧΟΛΙΑ

  1. aris. aold avatar
    aris. aold 31/03/2015 20:37:36

    Το ταξίδι με το αεροπλάνο μου προκαλεί δέος. Στην κυριολεξία τα κάνω πάνω μου. Πριν χρόνια συνταξίδευα με μια γοητευτική κυρία που απορούσε με την δειλία μου και τις φοβίες μου. Της εξηγούσα ότι είναι τελείως αφύσικο ενώ δεν μπορεί να πηδήξει πάνω από 20 πόντους και να μείνει στον αέρα πάνω από 3 δευτερόλεπτα να πίνει την πορτοκαλάδα της στα τριάντα χιλιάδες πόδια. Μου ανέφερε τις στατιστικές που εμφανίζουν το αεροπλάνο ως το ασφαλέστερο μέσο αλλά της υπενθύμισα ότι δεν γνωρίζουμε τι λένε οι στατιστικές επιβίωσης ανά μεταφορικό μέσο όταν εμπλεκεται κάποιος σε ένα ατύχημα. Πριν χρόνια στον Πειραιά είχε στηθεί ένα από τα μεγαλύτερα επιχειρηματικά παιχνίδια που ναυάγησε έξω από την Πάρο εξαιτίας ενός καμακιάρη υποπλοίαρχου και ενός χαβαλέ καπετάνιου. Εαν όσα λέγονται για τον συγκυβερνήτη του αεροπλάνου είναι αλήθεια τότε η Λουφτάχανσα αποδεικνύεται μεγάλο καφενείο. Ισως είναι η μοναδική εταιρεία στον κόσμο που είχε κυβερνήτη με κρίσεις πανικού. Και τα παραδείγματα του Σφηνιά και της Λουφτάχανσα αποδεικνύουν ότι πολλές μεγάλες εταιρείες είναι μεγάλες στα λόγια και η θηριώδης οικονομική τους ανάπτυξη δεν συμβαδίζει με την απαιτούμενη οργανωτική τους. Για να μην σχολιάσουμε την συνηθισμένη απάντηση στην ερώτηση τι σας ενθουσιάζει "τα ταξίδια καλέ" που ακούγεται από βιζιτούδες μοντέλες και τηλεπαρουσιάστριες μέχρι επιστήμονες που όλοι ζουν για να ταξιδεύουν.

    • ψυχραιμια avatar
      ψυχραιμια @ aris. aold 01/04/2015 11:20:29

      Είναι γεγονός ότι σε περίπτωση πτώσης αεροπλάνου οι απώλειες είναι 100%.Όμως εάν προσέξει κανείς τα στατιστικά τα ατυχήματα ανά αριθμό πτήσεων μειώνονται συνεχώς.Αυτό συμβαίνει παρά την πληθώρα των πιλότων και των εταιριών γιατί η τεχνολογία προοδεύει συνεχώς και μαζί της και τα συστήματα ασφαλείας.

  2. βαγόνι avatar
    βαγόνι 01/04/2015 09:18:46

    ...νίκη κατα κράτος του αγγλοσαξωνικού εμπειρισμού, που αντιπαρέταξε τίς "πρακτικές" λύσεις στις "αδιέξοδες και σχοινοτενείς θεωρίες"....έτσι, αντικατέστησε,σε ελάχιστο ιστορικό χρόνο, την καθαρή σκέψη ή την θρησκευτική της εκλαϊκευση, με τον ψυχολόγο της γειτονιάς και κυρίως τον ...δημοσιογράφο!...για τα υπόλοιπα, "ειδικοί" επιστήμονες και μάνατζερς...τελεία! Τώρα, το πώς θα ξεπεράσει τα καλπάζοντα δημιουργήματα της: κλιματική αλλαγή, ανεξέλεγκτη τεχνολογία, σωρευτική και άχρηστη πληροφόρηση και θέαμα. όταν ο αδιοχέτευτος υπερπληθυσμός θέλει να κάνει πλήρη χρήση... έ, τότε "μόνο ένας Θεός μπορεί να μας σώσει", καθώς αναφωνεί ο Μάρτιν Χάϊντεγκερ, ενώ έχει πάψει,προ πολλού,να πιστεύει...! Υ.Γ....έχει κυριαρχήσει η "επικαιρότητα"και τα σημερινά "έπεα πτερόεντα", αναγκαία στάση...+++

  3. Παράξενος avatar
    Παράξενος 01/04/2015 11:06:33

    Η δεύτερη παράγραφος είναι πολύ σημαντική. Ο Ελύτης είχε διαγνώσει από τη δεκαετία του 1950 ότι η Ελλάδα πάσχει από έλλειψη γνησιότητας. Τώρα μάλιστα που με το μεταμοντερνισμό κυριαρχούν ο σχετικισμός και ο υποκειμενισμός δεν μπορούμε ούτε να συνεννοηθούμε.

  4. Διογένης avatar
    Διογένης 01/04/2015 14:30:35

    Ψάξτε να δείτε το βίντεο ενός ντοκυμαντέρ που παίχθηκε νομίζω στις 15 Μαρτίου 2015 και (πάλι νομίζω) στον Αντέννα, στην εκπομπή Πρώτο Πλάνο, για την περίφημη πτήση 411 της Ολυμπιακής από Αθήνα προς Νέα Υόρκη στις 9 Αυγούστου 1978. Ήταν πτήση με τα γιγάντια Jumbo 747, διώροφο αεροσκάφος 400 και βάλε θέσεων. 335 τόνους πράμα με 150 τόνους καύσιμα! Το αεροπλάνο έχασε το έναν κινητήρα του ακριβώς τη στιγμή που σηκωνόταν από το έδαφος - άρα δεν μπορούσε να φρενάρει και να σταματήσει. Είχε εγνωσμένο μικροπρόβλημα ενός άλλου κινητήρα που δεν έπιανε το 100% της ισχύος του αλλά 95-96% και ο τεχνικός κατά λάθος έκλεισε, αντί να ανοίξει, έναν διακόπτη μίξης του καυσίμου για ενίσχυση της απόδοσής του. Όλα αυτά είχαν σαν αποτέλεσμα το θηριώδες αεροσκάφος να έχει σοβαρή απώλεια ισχύος και με το ζόρι να κρατιέται στον αέρα. Οι εμπειρότατοι πιλότοι της Ολυμπιακής αμέσως κατάλαβαν τι συνέβαινε και επέδειξαν υπεράνθρωπη ψυχραιμία, ενώ παράλληλα παραβίασαν κάθε πρωτόκολλο της Μπόινγκ για να κρατήσουν το αεροσκάφος στον αέρα. Καταρχάς μάζεψαν αμέσως τους τροχούς, πράγμα που απαγορεύεται, προτιμώντας να χάσουν λίγη ισχύ στην αρχή για να την ξαναβρούν αργότερα. Την χρειαζόταν για να περάσουν έναν λοφίσκο μπροστά από το αεροδρόμιο του Ελληνικού ύψους 200 ποδών (60 και κάτι μέτρων! τόσο πρόβλημα είχε το αεροπλάνο), που το περάσαν τελικά ξυστά, στα 209 πόδια (τρία μέτρα!). Οι τεχνικοί από το αεροδρόμιο και ο πύργος ελέγχου έβλεπαν το πρόβλημα, αλλά έλεγαν "είναι κυβερνήτης ο Σήφης, θα τα καταφέρει". Σήφης Μιγάδης. Γράφω το όνομά του και συγκινούμαι. Χάθηκε μετά το αεροσκάφος από τα μάτια τους και εκεί ο Μιγάδης αποφάσισε να παραβιάσει και άλλον κανόνα: Ενώ με το ζόρι στεκόταν στον αέρα, το έβαζε να χάνει λίγο λίγο ύψος, για να του δώσει ταχύτητα να το κρατήσει, διότι αλλιώς δεν ήξερε αν θα του έπεφτε. Όριο ασφαλείας για να μείνει το αεροσκάφος στον αέρα οι 180 κόμβοι, αυτό ήταν στους 164! Δηλαδή κανονικα είχε πέσει ήδη, με βάση τα πρωτόκολλα! Οι κάτοικοι έκπληκτοι έβλεπαν να περνάει μπροστά από τα μπαλκονια τους ένα θηριώδες αεροσκάφος. Οι επιβάτες νόμιζαν ότι τους είχε κατεβάσει χαμηλά ο πιλότος για να τους κάνει χάπενινγκ, να τους δείξει τα Νότια Προάστια. Επόμενο εμπόδιο, το φουγάρο της ΔΕΗ στο Κερατσίνι και τέλος, ανυπέρβλητο, το βουνό του Αιγάλεω. Τρίτη παραβίαση κάθε πρωτοκόλλου, ο Μιγάδης δεν επιχείρησε να το στρίψει, για να μην χάσει την στήριξη και να το κρατήσει στον αέρα. Κάθε φορά που το άγγιζε να στρίψει έχανε τη στήριξη, αλλά του έδινε και δύο μοίρες στροφή. Έλεγε, να το ρίξω στο Αιγάλεω τουλάχιστον, μήπως σωθούν οι πίσω επιβάτες και για να σωθούν και τα Νότια Προάστια και η μισή Αθήνα και ο Πειραιάς. Σκεφθείτε πυρκαγιά που θα προκαλούσαν 150 φλεγόμενοι τόνοι βενζίνης μέσα στο κατακαλόκαιρο, ντάλα μεσημέρι, 2 η ώρα το μεσημέρι! Και εκεί, λίγο πριν το Αιγάλεω, φύσηξε στις 2:05 ένα αεράκι που του έδωσε λίγη ταχύτητα και μπόρεσε να το στρίψει προς τη θάλασσα. Το είδαν ανακουφισμένοι από το Ελληνικό στο βάθος του ορίζοντα να έχει στρίψει. "411, είχες απώλεια ισχύος;" -"Σωστό". -"Θα κάνεις απόρριψη καυσίμων και θα επιστρέψεις;" -"Σωστό". Σε μια εκπομπή του 1994 είπε ο Μιγάδης "δεν τα έριξα όλα τα καύσιμα γιατί τα λυπήθηκα"! Οι αεροσυνοδοί και αυτές επέδειξαν ολύμπια ψυχραιμία και οι επιβάτες δεν κατάλαβαν τίποτε μέχρι που προσγειώθηκε και πάλι το αεροσκάφος. Κάθε φορά που η Boeing κάνει προσομοίωση της πτήσης με όλες τις λεπτομέρειες για τις συνθήκες της, μέχρι και σήμερα ακόμη με την τελευταία λέξη της τεχνολογίας, κάθε φορά το αεροπλάνο πέφτει! Ποτέ δεν τα έχει καταφέρει στην προσομοίωση! Μόνον εκείνος ο ήρωας, ο Μιγάδης τα κατάφερε. Το περιστατικό διδάσκεται έκτοτε σε όλες της σχολές πιλότων! Ο άνθρωπος αυτός πρέπει να πέθανε άγνωστος για τον πολύ κόσμο. Δεν υπάρχει ούτε μια οδός με το όνομά του, να τον γνωρίζουν οι επόμενες γενιές. Όχι μόνον έσωσε 400 ανθρώπους από βέβαιο θάνατο, αλλά και τη μισή Αθήνα από πύρινο ολοκαύτωμα. Ψάξτε το και δείτε το. Αξίζει τον κόπο. Και μια μαρτυρία τώρα για τις σύγχρονες συνθήκες. Συγκρίνετε το τότε με το σήμερα. (Πηγή συνέντευξης: http://www.crashonline.gr/%CE%B3%CE%B9%CE%B1%CF%84%CE%AF-%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%B9-%CF%80%CE%BB%CE%AD%CE%BF%CE%BD-%CE%B5%CF%80%CE%B9%CE%BA%CE%AF%CE%BD%CE%B4%CF%85%CE%BD%CE%BF-%CE%BD%CE%B1-%CF%80%CE%B5%CF%84%CE%AC/) "Ένας Έλληνας συγκυβερνήτης Airbus 320 δίνει την δικιά του εξήγηση για την τραγωδία με το αεροπλάνο της German Wings. Επειδή κουράστηκα όλο και συχνότερα σε παράξενα αεροπορικά ατυχήματα να διαβάζω παράξενες εξηγήσεις από κάθε είδους ειδήμονες αποφάσισα να σας εμπιστευτώ τη γνώμη μου. Πολλά από τα τελευταία ατυχήματα κατά την κρίση μου έχουν έμμεσα κοινές αιτίες. Πρώτα θα ήθελα να αναλογιστείτε πως είναι δυνατό με 30€ να αγοράζετε ένα εισιτήριο για να πετάξετε από την Αθήνα στο Λονδίνο. Τι μπορεί να καλύψουν αυτά τα 30€? Όταν ήμουν μικρός το επάγγελμα του πιλότου ήταν ένα από τα πλέον περιζήτητα. Οι μισθοί των πιλότων ήταν απίστευτοι και το βιοτικό τους επίπεδο αξιοζήλευτο. Μετά την εμφάνιση των εταιριών Low cost όλα αυτά χάθηκαν. Οι εταιρίες αυτές επηρέασαν και τις υπόλοιπες με αποτέλεσμα οι πιλότοι σε όλο τον πλανήτη να τρέχουν και να μη φτάνουν. Το επάγγελμα δεν είναι πλέον τόσο περιζήτητο και τα standards μειώθηκαν. Ο εμπειρότατος Κυβερνήτης της GW είχε 6000 ώρες πτήσεων, αλλά εγώ με 6500 ώρες δεν μπόρεσα να γίνω Κυβερνήτης. Όταν είχα την εμπειρία του καμικάζι συγκυβερνήτη συνέχισα να πετώ για μια δεκαετία μέχρι να μπω στο Αirbus με 5500 ώρες (αυτός με 500 ώρες!!!). Προτίμησα να παραιτηθώ από τις αεροπορικές μου δραστηριότητες διότι σε συνδυασμό με την υψηλή φορολογία στη χώρα μας το επάγγελμα αυτό κατάντησε ένα ακριβό hobby. Όλοι οι συνάδελφοι μου έγιναν μετανάστες και ζουν σε χώρες της Ασίας (κοντινές έως πολύ μακρινές). Αν κρίνω από τα ωράρια εργασίας τους και τις οικογενειακές καταστάσεις που αντιμετωπίζουν πολύ πιθανό κάποιοι να πάσχουν από βαριές μορφές κατάθλιψης. Η εικόνα του πιλότου που αφήνει το πιλοτήριο για να πάει για κατούρημα είναι μια κατάσταση που έχει παίξει πολύ τα τελευταία χρόνια σε ατυχήματα. Δεν είναι το κατούρημα μόνο, έχει και μέλι πίσω, και η μονοτονία μεγάλη από τότε που μας κλείδωσαν μπροστά. Ε λοιπόν αυτό μου γυρνά τα νεύρα, δε θυμάμαι στις 6500 ώρες να άφησα ποτέ τη θέση μου και νομίζω ότι δεν θα το έκανα ούτε αν πετούσα υπερατλαντικά. Δεν είναι σωστός επαγγελματισμός! Έτσι έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι οι άνθρωποι που βρίσκονται μπροστά είναι ανεπαρκείς για τις θέσεις αυτές. Και αυτό μάλλον θα πρέπει να το δεχθούμε ως σημείο των καιρών μας… After all, you get what you pay for!"

    • airman avatar
      airman @ Διογένης 04/04/2015 18:16:16

      "... έχει και μέλι πίσω ..." Οι εταιρείες χαμηλού κόστους αλλά και οι υπόλοιπες, για να ανταπεξέλθουν στο σκληρό ανταγωνισμό, έχουν επιβάλει αυστηρά πρωτόκολλα στους χειριστές και τα πληρώματα καμπίνας. Οι ώρες ξεκούρασης είναι τόσες όσες απαιτούνται, η παραμονή στο ξενοδοχείο και δη στα δωμάτια είναι πολλές φορές δεσμευτική (στα μεγάλα αεροδρόμια το ξενοδοχείο βρίσκεται εντός του χώρου των εγκαταστάσεων του αεροδρομίου, οπότε δεν απομακρίνονται καν από αυτό), οι αναχωρήσεις προγραμματίζονται ανάλογα με τη σκοπιμότητα του προορισμού, πχ η πτήση για Τόκυο απογειώνεται από το αεροδρόμιο αναχώρισης εκείνη την ώρα της ημέρας ή της νύχτας ώστε να αφιχθεί στο Τόκυο πρωΐ με στόχο οι επιχειρηματίες που ταξιδεύουν να έχουν ολόκληρη την πρώτη ημέρα παραμονής στη διάθεσή τους. Όλα αυτά επιδρούν αρνητικά και ο ανθρώπινος παράγοντας παραγκωνίζεται μπροστά στη σκοπιμότητα του ανταγωνισμού και της οικονομικής επιβίωσης. Η έξοδος του ενός από τους χειριστές από το πιλοτήριο μπορεί να αξιοποιηθεί και για άλλους λόγους, τόσο από τον παραμένοντα όσο και από τον εξερχόμενο. Η τεχνολογία ούτως ή άλλως βοηθάει στο χειρισμό, πόσο μάλλον όταν έχεις πάρει τον αεροδιάδρομο στα 40.000 πόδια. Παλιότερα τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Υπήρχαν και οι "τρυποκάρυδοι"!

  5. victoria (true) avatar
    victoria (true) 01/04/2015 18:22:32

    Προφήτη, μια φοβία δεν είχαμε, τώρα την αποκτήσαμε κι αυτή!! Συμφωνώ και για τα ηλικιακά, αλλά σε γενικές γραμμές, όχι τόσο κάθετα. Υπάρχουμε και συνομήλικοι του Τσίπρα που προλάβαμε να αποκτήσουμε παιδεία και κάποια συγκρότηση. Βέβαια ο πρωθυπουργός (...) έχει άλλα ταλέντα.

  6. това́рищ Θόδωρος avatar
    това́рищ Θόδωρος 01/04/2015 20:29:15

    "..Αλλά για να πάρεις στους ώμους σου εκατοντάδες ή χιλιάδες ανθρώπινες ζωές πρέπει, κατά την άποψή μας, η πρώτη ωριμότητα να σου έχει χτυπήσει την πόρτα. Να έχεις γεννήσει ζωή και να την ανατρέφεις. Να έχεις αναλάβει καθήκοντα προστασίας των νεωτέρων και των γηραιοτέρων, παιδιών και γονέων, ώστε να νοείς αυτούς τους εκατοντάδες, για παράδειγμα, επιβάτες, οι τύχες των οποίων βρίσκονται στα χέρια σου, σαν προέκταση της οικογένειας σου.." Καταλαβαίνω τα παραπάνω και συμφωνώ απόλυτα, Προφήτη. Το διατυπώνεις καθαρά και ωραία. Και όντως το βάρος και ο μόχθος και η ευθύνη είναι μεγάλα, δεν χωράει συζήτηση.. Πιστεύω ότι δεν μπορεί να είναι ακραία αριστεροί αυτοί που βρίσκονται σε τέτοια κατάσταση. Προοδευτικοί με την έννοια της αλλαγής προς το καλύτερο, ναι. Της δοκιμής του καινούριου, που μπορεί να είναι καλύτερο. Ας μην ξεχνάμε ότι κανένας μας από τους σχετικά μεγαλύτερους ή περισσότερο μεγαλύτερους -πως να το πω για να μην παρεξηγηθώ από τους υπόλοιπους σχολιαστές :) - δεν ξέρει την τεχνολογία π.χ. όπως την ξέρουν οι μπόμπιρες (που λέμε ότι έχουν αποχαυνωθεί μ' αυτά). Αλλά δεν έχουν την εμπειρία της ζωής και είναι εύκολο να την πατήσουν, να ξεγελαστούν. Αλλά και οι πρώτοι δεν έχουν την σπιρτάδα, την ταχύτητα ή την αντοχή των μικρότερων. Κι αυτά χρειάζονται, όπως ξέρουμε. Πως θα μπορούσαν να συνδυαστούν αυτά τα 2, είναι το απαιτούμενο πλέον.. Οι μεγαλύτεροι της παραπάνω οικογενειακής κατάστασης πάντως έναν βαθμό συντηρητικότητας θα τον έχουν γιατί δεν μπορεί να ρισκάρουν τις ζωές αυτών που αγαπάν. Εξαρτάται κι ο χαρακτήρας του καθενός, βέβαια. Αλλά δεν πιστεύω ότι διαφέρουν πολύ. Μικρή τυπική απόκλιση. Αυτοί από την άλλη που δεν είναι έτσι (οι χωρίς οικογένεια), βλέπουν τον κόσμο πιο σκληρά. Πιο κυνικά, να πω καλύτερα. Αφού δεν καταλαβαίνουν. Δεν ξέρουν.. Αλλά ο κόσμος βαδίζει μέσα από την οικογένεια (την πατρική και την νεότερη), αυτός είναι ο κανόνας, έτσι πορεύτηκε ο άνθρωπος και το αποδεικνύει η Ιστορία. Αλλιώς θα μας είχαν φάει τα μαμούθ.. :)

    • това́рищ Θόδωρος avatar
      това́рищ Θόδωρος @ това́рищ Θόδωρος 01/04/2015 21:16:10

      Ανέφερα για τον χαρακτήρα... Αλλά να σημειώσω πάλι, ότι οπωσδήποτε στους παραπάνω της μεγαλύτερης ηλικίας δεν συμπεριλαμβάνονται οι φανατικοί και οι κοντόφθαλμοι (για να μην πω μικρόνοες). Που τροφοδοτούν τα άκρα κυρίως.. Καθώς και αυτοί που έχουν προσωπικό συμφέρον από μια κατάσταση. Μιλάω έχοντας κατά νου, έναν μέσο εκπρόπωπο της αστικής τάξης, στην Ελλάδα και αλλού.

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.