Η μακρά πορεία της ελληνικής Δεξιάς
Του Γιωργου Α. Λεονταριτη
Ουσιαστικά, η «Δεξιά» ξεκινά με το Λαϊκόν Κόμμα που ίδρυσε ο Δημήτριος Γούναρης το 1920. Το Κόμμα των Εθνικοφρόνων του οποίου ηγείτο μέχρι τότε ο Γούναρης, άλλαξε εκείνη τη χρονιά την ονομασία του και έγινε «Λαϊκόν». Η απόφαση της αλλαγής του τίτλου, αντικατόπτριζε μια πραγματικότητα. Το Λαϊκόν Κόμμα επίστευε πάντοτε στον κοινοβουλευτισμό, και ουδέποτε ανήλθε ή επεδίωξε να ανέλθει στην εξουσία άνευ της λαϊκής εγκρίσεως. Και με τον Γούναρη επικεφαλής, βρέθηκε τον Μάρτιο του 1921 έξω από την Κωνσταντινούπολη και την Αγκυρα. Θύμα των δολοπλοκιών των «Συμμάχων» μας, αλλά και πολιτικών σκοπιμοτήτων, ο Γούναρης με τον Νικ. Στράτο, τον Πέτρο Πρωτοπαπαδάκη, τον Νικ. Θεοτόκη, τον Γεώργ. Μπαλτατζή και τον Αρχιστράτηγο Χατζηανέστη, ύστερα από μία παρωδία δίκης στο έκτακτο Στρατοδικείο, εθεωρήθησαν υπαίτιοι της Μικρασιατικής Καταστροφής και εκτελέστηκαν το 1922 στο Γουδί.
Θα πρέπει να τονίσουμε ότι, προηγουμένως, στην περίοδο 1917 – 1920, στον χώρο της συντηρητικής παρατάξεως, συναντούμε σημαντικές προσωπικότητες, όπως ήταν ο Δημήτριος Ράλλης, ο Γ. Θεοτόκης, ενώ ο Νικόλαος Στράτος είχε ιδρύσει το Συντηρητικόν Κόμμα, το οποίο φιλοδοξούσε να καταλάβει τη θέση του δευτέρου σε δύναμη κόμματος. Οπωσδήποτε, με την εκτέλεση των «Εξι», το Λαϊκόν Κόμμα υπέστη μεγάλο πλήγμα. Παρέμεινε ακέφαλο, ενώ πολλά στελέχη του απογοητευμένα είχαν αποφασίσει να αποσυρθούν από την ενεργό πολιτική. Την ανασύσταση του κόμματος αποφάσισε ο Παναγής Τσαλδάρης.
Στις εκλογές του 1926, ο λαός ενίσχυσε τους μετριοπαθείς των δύο πλευρών. Δηλαδή, τη δεξιά πτέρυγα των Φιλελευθέρων (Καφαντάρης – Μιχαλακόπουλος) και το Κόμμα των Ελευθεροφρόνων του Ιω. Μεταξά. Το 1932 ο Βενιζέλος βλέπει ότι χάνει την πλειοψηφία. Και στις εκλογές του 1933, το Λαϊκόν Κόμμα παίρνει την εξουσία.
Τσαλδάρης και Κονδύλης έχουν φύγει από τη ζωή το 1936. Ο νέος ηγετικός παράγων των «Λαϊκών», ο Ιω. Θεοτόκης, παίρνει και αυτός τον δρόμο της εξορίας. Με την κήρυξη του πολέμου, και κυρίως μετά την είσοδο των γερμανικών στρατευμάτων στην Ελλάδα, οι ηγετικές φυσιογνωμίες του Λαϊκού Κόμματος ήλθαν σε επαφή και σε συνεργασία με το Κόμμα των Φιλελευθέρων του Σοφούλη και με άλλους πολιτικούς, προκειμένου να συντονίσουν τις προσπάθειές τους για να βοηθήσουν τον αγρίως δοκιμαζόμενο από τα δεινά λαό. Στο μεταξύ, ο Στέφανος Στεφανόπουλος βρισκόταν σε επαφή με τον Σοφούλη, τον Καφαντάρη, αλλά και με τις αντιστασιακές οργανώσεις του Ψαρρού και του Ζέρβα.
Μετά την Απελευθέρωση κατεβλήθησαν προσπάθειες για ανασυγκρότηση του Λαϊκού Κόμματος, με προϋπόθεση τη συνένωση όλων των πτερύγων της ιστορικής παρατάξεως. Τη διοικούσα επιτροπή αποτελούσαν οι: Ιω. Θεοτόκης, Πέτρος Μαυρομιχάλης, Περ. Ράλλης, Στέφανος Στεφανόπουλος και Κων. Τσαλδάρης. Στις 15 Νοεμβρίου του 1945 εδόθη στη δημοσιότητα το πλήρες πρόγραμμα των αρχών του Λαϊκού Κόμματος, ενώ αρχηγός εξελέγη ομοφώνως ο Κων. Τσαλδάρης. Η κυβέρνηση Σοφούλη – Καφαντάρη προκήρυξε εκλογές -τις πρώτες μετά τη δικτατορία και τον πόλεμο- για την 31η Μαρτίου 1946. Πανίσχυρος νικητής βγήκε ο Τσαλδάρης με το Λαϊκόν Κόμμα.
Η κάθοδος του Στρατάρχου Παπάγου στον πολιτικό στίβο, με τον «Ελληνικό Συναγερμό» το 1951, θα μετατοπίσει τις μάζες της Δεξιάς προς το μέρος του Στρατάρχου. Τον Παπάγο στηρίζουν και τα παραδοσιακά βενιζελικά έντυπα, του Δημητρίου Λαμπράκη («Βήμα» – «Νέα») και το «Εθνος» του Κων. Νικολόπουλου.
Συνήθως, οι περισσότεροι ταυτίζουν το Στέμμα με τη Δεξιά. Εκείνη όμως την περίοδο, ο βασιλεύς Παύλος και η Φρειδερίκη εστήριζαν σχεδόν ανοιχτά το Κέντρο και δεν επιθυμούσαν μία αυτοδυναμία του Στρατάρχου. Στις εκλογές του Σεπτεμβρίου του 1951, ο «Ελληνικός Συναγερμός» ήλθε πρώτος σε ψήφους, αλλά η ΕΠΕΚ του Πλαστήρα, οι Φιλελεύθεροι του Βενιζέλου και ο Παπανδρέου ενώθηκαν και σχημάτισαν κυβέρνηση, η οποία όμως δεν θα διαρκούσε πολύ, ενώ υπήρξαν και διενέξεις μεταξύ των αρχηγών του Κέντρου. Θα πρέπει να αναφέρουμε ότι σπονδυλική στήλη του «Συναγερμού» απετέλεσαν το «Λαϊκό Ενωτικό Κόμμα» των Παν. Κανελλοπούλου και Στέφ. Στεφανοπούλου (σε αυτό μετείχε και ο Κων. Καραμανλής) και το «Νέο Κόμμα» του Σπ. Μαρκεζίνη.
Στις εκλογές του Νοεμβρίου 1952, ο «Ελληνικός Συναγερμός» εσημείωσε σαρωτική νίκη. Επί 300 εδρών έλαβε τις 240, ενώ στις επαναληπτικές εκλογές της 29ης Μαρτίου 1953, στον Πειραιά και στο Ρέθυμνο, εκέρδισε 7 ακόμη έδρες. Με τον Παπάγο συνεργάσθηκε στις εκλογές του 1952 και ο Γ. Παπανδρέου, κατόπιν μεσολαβήσεως της Ελένης Βλάχου, του Δημ. Λαμπράκη, του Μαρκεζίνη, αλλά και του συμβούλου της Αμερικανικής Πρεσβείας, του Μέμινγκερ. Μια νέα εποχή άρχιζε για τη χώρα. Το κύρος του Στρατάρχου ήταν αναμφισβήτητο. Η παλαιά ψυχρότης με το Στέμμα είχε ξεπερασθεί. Και τότε ξέσπασε ξαφνικά η απρόσμενη κρίση… Στις 2 Απριλίου 1954, παραιτήθηκε ο Μαρκεζίνης από την κυβέρνηση!
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η άνοδος του Κων. Καραμανλή, οφείλετο στην εύνοια των Ανακτόρων. Φυσικοί διάδοχοι του Παπάγου ήσαν ο Στέφανος Στεφανόπουλος και ο Παν. Κανελλόπουλος.
Τελικώς, ενώ οι περισσότεροι βουλευτές του «Συναγερμού» είχαν ήδη ταχθεί υπέρ του Στεφανοπούλου, σταθμίζοντας το γεγονός ότι αυτή ήταν η επιθυμία του βασιλέως, υπέρ δηλαδή του πρώην υπουργού Δημ. Εργων, εστήριξαν τον Καραμανλή. Ο Στέφανος Στεφανόπουλος ποτέ δεν συγχώρησε τη στάση του Καραμανλή. Ο Καραμανλής δεν ήθελε να αποτελεί ο ίδιος συνέχεια του «Συναγερμού» και σε λίγες μέρες ανακοίνωσε τη δημιουργία της «Εθνικής Ριζοσπαστικής Ενώσεως», στην οποία προσεχώρησαν και στελέχη των Φιλελευθέρων, όπως οι Κων. Τσάτσος, Ευάγγ. Αβέρωφ και Γρηγ. Κασιμάτης. Για να αντιμετωπίσουν τον Καραμανλή, τα κόμματα της αντιπολιτεύσεως ενώθηκαν σε ένα σχήμα, τη «Δημοκρατική Ενωση» υπό τον Γεώργιον Παπανδρέου. Σ’ αυτό το σχήμα μετείχε και η ΕΔΑ, αλλά και το Λαϊκόν Κόμμα του Κων. Τσαλδάρη.
Στις εκλογές του Φεβρουαρίου 1956 η «Δημοκρατική Ενωσις» ήλθε πρώτη σε ψήφους, αλλά χάρις στο «τριφασικό» εκλογικό σύστημα και στην ανισότητα του μέτρου, η ΕΡΕ επλειοψήφησε σε έδρες. Κι όταν προσετέθησαν και τα αποτελέσματα των στρατιωτικών τμημάτων, η δύναμη της ΕΡΕ ενισχύθηκε. Η νέα κυβέρνηση Καραμανλή ορκίσθηκε στις 29 Φεβρουαρίου του 1956.
Από το 1957 είχαν αρχίσει επαφές κυβερνήσεως με την ηγεσία του Κόμματος των Φιλελευθέρων, για τη σύνταξη νέου εκλογικού νόμου, που να ευνοεί το Κέντρο έναντι της Αριστεράς. Η συμφωνία ΕΡΕ – Φιλελευθέρων, τελικά μονογραφήθηκε το πρωί της 27ης Φεβρουαρίου 1958. Ο Καραμανλής έχοντας πληροφορίες ότι θα εκδηλωθούν αντιδράσεις μέσα από το κόμμα του, ανεκοίνωσε αιφνιδιαστικά το νέο εκλογικό σύστημα της Ενισχυμένης Αναλογικής, σε έκτακτο Υπουργικό Συμβούλιο. Ο Γ. Ράλλης και ο Παν. Παπαληγούρας, κατηγόρησαν τον Καραμανλή για αυταρχικές τάσεις, προειδοποίησαν ότι με αυτόν τον εκλογικό νόμο, δεύτερη θα ερχόταν η Αριστερά και υπέβαλαν τις παραιτήσεις των. Την 1η Μαρτίου 1958 απεχώρησαν άλλοι 15 βουλευτές. Ο αρχηγός της ΕΡΕ παραιτήθηκε και οδήγησε τη χώρα στις κάλπες. Τότε σχηματίσθηκε και η «Ενωσις Λαϊκού Κόμματος» με αρχηγούς τους: Κων. Τσαλδάρη, Παν. Κανελλόπουλο και Στέφ. Στεφανόπουλο. Σ’ αυτή την περίοδο ο Κανελλόπουλος ήσκησε έντονη αντιπολίτευση κατά του Καραμανλή.
Τα αποτελέσματα των εκλογών της 11ης Μαΐου 1958 απετέλεσαν οδυνηρή έκπληξη για το Κόμμα των Φιλελευθέρων, που ήλθε τρίτο κόμμα. Εντύπωση προεκάλεσε η άνοδος της ΕΔΑ που ανεδείχθη σε αξιωματική αντιπολίτευση, ενώ ο Καραμανλής εσημείωσε την πλέον αδιαμφισβήτητη νίκη σε όλη του την πορεία. Η ΕΡΕ εκέρδισε 171 έδρες, η ΕΔΑ 79, οι Φιλελεύθεροι 36.
Στις 19 Σεπτεμβρίου του 1961, ο Γεώργιος Παπανδρέου ανήγγειλε την ίδρυση της Ενώσεως Κέντρου. Η χώρα βάδιζε τώρα εκ νέου στις κάλπες, με υπηρεσιακή κυβέρνηση υπό τον στρατηγό Κων. Δόβα. Οι εκλογές αυτές προκάλεσαν αίσθηση και έμειναν στην Ιστορία ως εκλογές «βίας και νοθείας». Πράγματι, υπό την κάλυψη του αρχηγού του ΓΕΣ, Στρατηγού Βασ. Καρδαμάκη, ο «νέος ΙΔΕΑ», με πυρήνα τα πρόσωπα που πρωταγωνίσθησαν κατά την 21η Απριλίου, ήσκησεν πίεση στην επαρχία για να μην επαναληφθεί η άνοδος της Αριστεράς του 1958. Τα αποτελέσματα έδωσαν την πλειοψηφία στην ΕΡΕ με 176 έδρες, ποσοστό 58,66 και στην Ενωση Κέντρου που είχε συνεργαστεί με τον Μαρκεζίνη 100 έδρες, ποσοστό 33,33, ενώ το ΠΑΜΕ της Αριστεράς έλαβε 24 έδρες.
Κέντρο και Αριστερά κατήγγειλαν το «εκλογικόν πραξικόπημα», το πολιτικό θερμόμετρο ανέβηκε και τότε άρχισε ο ανένδοτος αγών της Ενώσεως Κέντρου. Οι συνεδριάσεις στη Βουλή, υπήρξαν θυελλώδεις.
Η δολοφονία του συνεργαζομένου με την ΕΔΑ βουλευτή Γρηγ. Λαμπράκη στη Θεσσαλονίκη, θα οξύνει στο έπακρον την πολιτική ατμόσφαιρα. Με τον πολιτικό σάλο που δημιουργήθηκε, η κυβέρνηση άρχισε να κλονίζεται. Μετά την άρνηση του Βασιλέως Παύλου να αποδεχθεί τη σύσταση του πρωθυπουργού για αναβολή της επισήμου επισκέψεως των βασιλέων στην Αγγλία, ο Καραμανλής υπέβαλε την παραίτηση της κυβερνήσεώς του.
Στις 9 Δεκεμβρίου 1963, ο Καραμανλής έφυγε με τη σύζυγό του Αμαλία αιφνιδιαστικά από την Ελλάδα. Στο αεροδρόμιο τον συνόδευσαν ο Παν. Κανελλόπουλος και λίγοι συνεργάτες του. Τότε ο ιδρυτής της ΕΡΕ ανεκοίνωσε στον Κανελλόπουλο ότι με επιστολή του προς την κοινοβουλευτική ομάδα του κόμματος, ανέθετε την αρχηγία σε εκείνον.
Ο Παν. Κανελλόπουλος δεν αρκέσθηκε στην υπόδειξη του Καραμανλή προς τους βουλευτές της ΕΡΕ να τον δεχθούν ως νέο αρχηγό. Σε μεγάλη σύσκεψη, εζήτησε από την κοινοβουλευτική ομάδα να εγκρίνει ή να απορρίψει την εκλογή του ως αρχηγού της ΕΡΕ. Τελικώς, ο Κανελλόπουλος εψηφίσθη ομοφώνως. Ο Γ. Παπανδρέου, επειδή δεν ήθελε να στηρίζεται στις ψήφους της ΕΔΑ κατέφυγε εκ νέου στις κάλπες το 1964. Το αποτέλεσμα των εκλογών έδωσε τη νίκη στην Ενωση Κέντρου με το 53%. Η αποκάλυψη της οργανώσεως ΑΣΠΙΔΑ και οι διασυνδέσεις της με τον Ανδρέα Παπανδρέου, προκάλεσαν πολιτικό σάλο, και τελικά οδήγησαν τον Γεώργιο Παπανδρέου σε παραίτηση. Η χώρα μεταβλήθηκε σε πολιτικό καμίνι.
Η ΕΡΕ εστήριξε τις τρεις διαδοχικές κυβερνήσεις από τον χώρο του Κέντρου (Νόβα, Τσιριμώκου, Στεφανόπουλου). Η Βουλή είχε μεταβληθεί σε πεδίο συγκρούσεων. Σε συναντήσεις στο Καστρί Γ. Παπανδρέου – Π. Κανελλόπουλου, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, οι δύο ηγέτες μπορούσαν να συζητούν διαφορετικά. Η κομματική αντιπαράθεση, δεν είχε επισκιάσει ποτέ την παλαιά προσωπική τους φιλία.
Με τις μυστικές συναντήσεις στο Τατόι μεταξύ Βασιλέως Κωνσταντίνου – Γ. Παπανδρέου – Παν. Κανελλοπούλου γίνεται ένα μεγάλο βήμα. Οι σχέσεις Βασιλέως – αρχηγού του Κέντρου αποκαθίστανται και συμφωνούν για ανατροπή της κυβερνήσεως Στεφανοπούλου και υπηρεσιακή κυβέρνηση.
Στις 3 Απριλίου 1967, ο Βασιλεύς Κωνσταντίνος ανέθεσε τον σχηματισμό κυβερνήσεως στον αρχηγό της ΕΡΕ για να οδηγήσει τη χώρα στις κάλπες τον Μάιο του ιδίου έτους. Αντί τα κόμματα εκείνη την κρίσιμη στιγμή να στηρίξουν τον ηγέτη της ΕΡΕ τον επολέμησαν, επιταχύνοντας τοιουτοτρόπως την πτώση της Δημοκρατίας.
Του Γιωργου Mαντελα
Στις 23 Ιουλίου του ’74 έπεσε η χούντα. Λίγες ώρες μετά, στις 2 τα ξημερώματα της 24ης Ιουλίου, επέστρεψε από το Παρίσι ο Κωνσταντίνος Καραμανλής. Σχεδόν 2,5 μήνες μετά, στις 4 Οκτωβρίου, ίδρυσε τη Νέα Δημοκρατία. Μια προσεκτική ματιά στην ιδρυτική διακήρυξη της Ν.Δ., επιβάλλει σε όσους μιλούν για απλή συνέχεια της προδικτατορικής Εθνικής Ριζοσπαστικής Ενωσης, να κάνουν και κάποιες δεύτερες σκέψεις. Γράφει: «Η Νέα Δημοκρατία είναι η πολιτική παράταξη που ταυτίζει το έθνος με το λαό, την πατρίδα με τους ανθρώπους της, την πολιτεία με τους πολίτες της, την εθνική ανεξαρτησία με τη λαϊκή κυριαρχία, την πρόοδο με το κοινό αγαθό, την πολιτική ελευθερία με την έννομη τάξη και την κοινωνική δικαιοσύνη». Οι όροι «λαϊκή κυριαρχία», «εθνική ανεξαρτησία» και «πολιτική ελευθερία» παραπέμπουν σαφώς σε φιλελεύθερες δυτικοευρωπαϊκές επιρροές. Προδικτατορικά, δεν θα έμπαιναν ούτε σαν διαφημιστικό φυλλάδιο στα γραφεία της ΕΡΕ.
Στις εκλογές του Νοεμβρίου, η Ν.Δ. εξασφαλίζει μια συντριπτική πλειοψηφία (54,37%), σε ένα κλίμα που το περιγράφει καλύτερα από όλους η ρήση «Καραμανλής ή τανκς». Δύο μήνες μετά, με δημοψήφισμα, λύνεται οριστικά και το πολιτειακό, σε ένα χρόνο ψηφίζεται το νέο Σύνταγμα, ενώ σταθεροποιείται η στρατηγική επιλογή ένταξης της χώρας στην ΕΟΚ. Εντός του κόμματος, στο μεταξύ, ξεκινά συζήτηση για κανονισμούς, διαδικασίες κι οργανώσεις, που οδηγούν τον Απρίλιο του ’77 στο προσυνέδριο της Χαλκιδικής. Επτά μήνες μετά, στις 20 Νοεμβρίου, η Ν.Δ. κερδίζει τις εθνικές εκλογές με 41,84%.
Ο Καραμανλής, που βλέπει τι έρχεται, κάνει τη διεύρυνση (με την ένταξη, μεταξύ άλλων, του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη στην παράταξη), που του επιτρέπει τη μετάβαση, τον Μάιο του ’80, στην Προεδρία της Δημοκρατίας, αφού προηγουμένως έχει υπογράψει την ένταξη της χώρας στην ΕΟΚ. Πρόεδρος της Ν.Δ. και πρωθυπουργός αναλαμβάνει ο Γεώργιος Ράλλης, ο οποίος οδηγεί το κόμμα πρώτα σε συνέδριο, τον Ιούνιο του ’81 και μετά σε εκλογές, τον Οκτώβριο του ίδιου χρόνου. Η χώρα καίγεται (όπως ακριβώς συνέβαινε και 23 χρόνια μετά) κι η Ν.Δ. χάνει τις εκλογές (αν και 23 χρόνια μετά θα τις κέρδιζε παρ’ όλα αυτά). Και τότε αρχίζει μια άτυπη παράδοση, που συνεχίζεται μέχρι και σήμερα στη Ρηγίλλης: Υστερα από κάθε ήττα αναζητείται αρχηγός. Τον Δεκέμβριο του ’81 βρίσκεται στο πρόσωπο του Ευάγγελου Αβέρωφ.
Μία από τις υπηρεσίες που πρόσφερε στο κόμμα ο τελευταίος ήταν ότι το οργάνωσε. Γιατί μπορεί επί Καραμανλή όλοι –και κυρίως ο ίδιος- να ευαγγελίζονταν την ανάγκη Νομαρχιακών Επιτροπών και Τοπικών Οργανώσεων, αλλά κανείς δεν τις λειτουργούσε ουσιαστικά (μάλλον γιατί δεν τις χρειάζονταν). Ο Αβέρωφ παραιτείται μετά την ήττα των ευρωεκλογών τον Ιούνιο του ’84 και το κόμμα περνά στον Κ. Μητσοτάκη. Ηταν 1η Σεπτεμβρίου του ’84 και ήταν μια ακόμη απόδειξη ότι ο πολιτικός χρόνος οδηγείται σε σύντμηση. Σε λιγότερο από ένα χρόνο, η Ν.Δ. χάνει τις εθνικές εκλογές, αλλά αυτή τη φορά, αντί για αλλαγή αρχηγού έχουμε αλλαγή σκηνικού. Αποχωρεί ο Κωστής Στεφανόπουλος και με 9 ακόμη βουλευτές ιδρύει τη Δημοκρατική Ανανέωση. Πέντε μήνες μετά, στο συνέδριο της Θεσσαλονίκης, η Ν.Δ. κάνει άλλες 90 μοίρες στροφή στον φιλελευθερισμό και τον Οκτώβριο του ’86 κερδίζει στις δημοτικές τους τρεις μεγάλους δήμους.
Η αντίστροφη μέτρηση για την επιστροφή στην εξουσία έχει ξεκινήσει και τελειώνει με περιπετειώδη τρόπο. Υστερα από τρεις αλλεπάλληλες εκλογικές αναμετρήσεις (’89 –’90) και με ποσοστά της τάξης του 47% εκλέγει κυβέρνηση με 150 βουλευτές και τον Θ. Κατσίκη εκ μεταγραφής. Με αυτή την κοινοβουλευτική πλειοψηφία, λόγω του ιδιόμορφου εκλογικού νόμου που είχε αφήσει «παρακαταθήκη» το ΠΑΣΟΚ, το εγχείρημα ήταν θνησιγενές εξαρχής. Παρ’ όλα αυτά, άντεξε τρία χρόνια. Τον Ιούνιο του ’93 αποχωρεί από τη Ν.Δ. ο Αντώνης Σαμαράς, τον ακολουθούν προσκείμενοι βουλευτές, «πέφτει» η κυβέρνηση του Κ. Μητσοτάκη και η χώρα οδηγείται σε εκλογές. Τις οποίες κερδίζει το ΠΑΣΟΚ και χάνει η Ν.Δ.
Η οποία χάνει και τον αρχηγό της, που παραιτείται (η παράδοση συνεχίζεται) και στη θέση του εκλέγεται ο Μιλτιάδης Εβερτ. Στο συνέδριο της Χαλκιδικής που ακολουθεί, ψηφίζεται νέο καταστατικό, δημιουργείται νέο πλαίσιο και γεννιούνται νέες ιδεολογικές αρχές, με… στροφή 90 μοιρών προς τις ρίζες. Η Ν.Δ. ξαναβρίσκει την αρχική πορεία, αλλά χάνει τις εκλογές (Σεπτέμβριος του ’96) και ξανά χάνει τον αρχηγό της. Και τότε γίνεται στροφή άλλων… 90 μοιρών και η επιστροφή στον καραμανλισμό, που ήταν εξ αρχής το ζητούμενο, ολοκληρώνεται και κατ’ όνομα. Τον Μάρτιο του ’97 εκλέγεται ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ο νεώτερος. Τα υπόλοιπα δεν συνιστούν ιστορία, αλλά σύγχρονη πραγματικότη
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_politics_100059_08/11/2009_336539
σε καποια σημεια του κειμενου αν αλλαξεις χρονολογια κ ονοματα νομιζεις οτι διαβαζεις συγχρονο αρθρο σχετικο με τα τρεχοντα πολιτικα δρωμενα…
διδακτικον
Απο που εισαι εσυ λακωνα? Σπαρτιατης εδω :p
Οντως ισχυει αυτο που λες.
κ εδω Λακωνες και γρηγοροι
E μα παρακαλω!!!
μανιάτης είμαι, αποσκερος
λάκων όμως στην καταγωγή μιας κ η Μάνη ,ως τόπος καταγωγής, δεν έχει δικό της νομό (ίσως μοναδικό φαινόμενο στο ελλάDα)
μανιάτης είμαι, αποσκερός
λάκων όμως στην καταγωγή μιας κ η Μάνη ,ως τόπος καταγωγής, δεν έχει δικό της νομό (ίσως μοναδικό φαινόμενο στο ελλάDα)
Μονο η μητροπολη της εχει μεινει ενωμενη
Πολύ ωραία ιστορική αναδρομή αν και θα είχε περισσότερο ενδιαφέρον το “ιδεολογικό” στίγμα (υπήρχε άραγε;)που “ένωσε” όλους τους προαναφερόμενους κάτω απο τον πολιτικό χαρακτηρισμό Δεξιά.Διότι αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα. Οι πολιτές διαφορές είναι πλέον δυσδιάκριτες και ο καθένας δικαιούται να λέει ότι θέλει με μόνο στόχο… την εξουσία.
Υ.Γ. Factor καλή η παρακολούθηση των γεγονότων στη Ν.Δ., αλλά μήπως έχετε γίνει…. μονοθεματικοί; Καλός ο Σαμαράς και το “ξεκάθαρο” (;;;!!!) πολιτικό του μήνημα και η εξίσου εντυπωσιακή του επιβολή στους μηχανισμούς, παρόλα τα “θηρία ” που τον αντιμάχονται αλλά…….
Δεν είμαστε περιοδικό ποικίλλης ύλης. Ούτε καμιά μεγάλη συντακτική ομάδα. Μέχρι να αποκτήσουμε την δυνατότητα να κάνουμε αυτό που θέλουμε αναγκαστικά επιλέγουμε κάθε φορά ένα θέμα και το …ξεσκίζουμε (αν είσαι παλαιός αναγνώστης θα το΄έχεις καταλάβει, πχ ομόλογα, βατοπέδι, εκλογές κλπ). Αυτα θεωρώντας οτι η κριτική σου είναι καλόπιστη
Βαλτα ολα Factor X…
Δυστηχως εμεις οι Ελληνες ειμαστε ολιγον τι ανιστορητοι…
Πες φταιει το σχολειο , η η παιδεια απ οπου κι αν ερχεται…αλλα το γεγονος παραμενει!
Αν κρινω οτι οι μισοι νεολαιοι λενε οτι το 1821 απελευθερωθηκαμε απο τους Γερμανους..
Κλαφ’τα!
Δηλαδή ρε Μαρκέλλα, δεν κατέβασε τη γερμανική σημαία από το Λευκό Πύργο ο Απόστολος Γλέτσος την 25η Μαρτίου του 1973; Δεν μπήκαν ηοι Τούρκοι στο πολυτεχνείο την 28η Οκτωβρίου του 1453; Λάθος μου τά`μαθαν;
…οχι καλε!!
Μια χαρα τα ξερεις!
Ανώνυμε να προσθέσω επίσης πως κάποιοι είμαστε εδώ από παληά γιατί θέλουμε να διαβάζουμε την αφρόκρεμα των σχολιαστών του ελληνικού διαδικτύου. Το αντινέα ποτέ δεν ήταν μονοθεματικό και αυτό εξηγεί την πρωτοκαθεδρία του παρ΄ όλο που ο Φάκτορας σου απαντά σεμνά (ένας κι αυτός από τους λόγους της πρωτοκαθεδρίας!). Το αντινέα από την αρχή της ηλεκτρονικής του πορείας (όταν έκλεισε το Αντί) καταφέρνει να είναι πάντα στον πυρήνα και στην ουσία, και στα εθνικά δρώμενα και στα διεθνή.
Κάποτε θα πρέπει να αναφερθεί καθαρά ο ρόλος τού Κέντρου εναντίον τής Αριστεράς. Ιδιώνυμα, διωγμοί και ξερονήσια, όλα είναι πολιτικές παρακαταθήκες τού Βενιζέλου και τού Γεωργίου Παπανδρέου, ΟΧΙ της Δεξιάς.
Η Δεξιά πάντοτε σεβόταν και άκουγε με προσοχή τη δημοκρατική Αριστερά.
Μου φαίνεται τραγικά γελοίο διάφοροι Αριστεροί τύπου Αλαβάνου να αλληθωρίζουν προς το “αριστερό” ΠΑΣΟΚ, το οποίο μόνο αριστερό δεν είναι… έχει κεντρώες καταβολές (γι’αυτό και βγάζει… 120% στην Κρήτη) και από το 1993 κι εδώ, ακραία νεοφιλελεύθερη ιδεολογία που θα έκανε και τον Μπους τον ίδιο να χλωμιάσει από ζήλια.
Στέργιε, χωρίς καμμιά διάθεση ειρωνίας με εκπλήσεις ευχάριστα. Παρ΄όλο που παλαιότερα είχαμε κοντραριστεί -όπως και με τον Τηλέμαχο- στην τοποθέτηση σου αυτή, σου βγάζω το καπέλο.
Έχω ένα ερώτημα χωρίς καμία ειρωνική και υποκριτική διάθεση :
Πέρα από κάποιες βερμπαλιστικές ¨εθνικιστικές¨ εξάρσεις υπήρξε ποτέ η ¨Δεξιά¨ στην διαχρονική πολιτική της ιστορία ¨Πατριωτική¨ ; Υπηρέτησε κάποια στιγμή τα ¨συμφέροντα της Πατρίδας¨ ;;;
Πως γίνεται κάποιοι ¨αυτοπροσδιοριζόμενοι¨ Διεθνιστές , η Αριστερά , να υπηρέτησαν σε κάποιες κρίσιμες ιστορικές στιγμές περισσότερο την Πατρίδα απ΄ότι έπραξαν οι ¨Εθνικιστές Πατριώτες¨ ;;;
Πως εξηγείται το γεγονός ότι κάποιοι ¨αυτοπροσδιοριζόμενοι¨ Εθνικιστές-Πατριώτες , η Δεξιά , υπηρέτησαν περισσότερο τα ¨Οικουμενικά – Διεθνιστικά Ιδεώδη¨ , ακόμα και ενάντια στα συμφέροντα της ¨Πατρίδας τους¨ , απ΄ότι έπραξαν οι Διεθνιστές , δηλαδή η Αριστερά ;;;
Και η αριστερά έχει το πατριωτικό της μπλοκ και η Δεξηά. Μόνον που όταν κυβερνά, είτε η μία είτε η άλλη, ξεσαλώνει το διεθνιστικό της.
Ένα παράδειγμα: ροσφάτως ο Σύριζα δεν έβαλε τον Στάθη στο Επικρατείας γιατί είναι εθνίκι.
Όχι δεν τον έβαλε. Αντέδρασε το διεθνιστικό κομμάτι του ΣΥΡΙΖΑ (δηλαδή το 99% των στελεχών της) και έφαγε πόρτα ο Στάθης.
Μπορεις να μου ερμηνευσεις οπως το βλεπεις εσυ,
Για ποια αριστερα μιλας? Την γηγενη? Την Παγκοσμια?
Οπως και για την Δεξια?
Για θύμισε μας πότε η Αριστερά υπηρέτησε την Πατρίδα.
Φανταζομαι οτι οι οδηγιες/γρφαμμη που επαιρναν επι χρονια απο τη ΕΣΣΔ ηταν υπερ των συμφεροντων της πατριδας…
τις εκλογές του 1920 το Λαικό κόμμα τις κέρδισε με κύριο σύνθημα την κατάπαυση του πολέμου και την ειρήνευση….ο ελληνικός λαός είχε κουραστεί από τους συνεχείς πολέμους…από το 1912 και μετά μόνο πολεμούσε….το Λαικό κόμμα όχι μόνο αθέτησε τις προεκλογικές του εξαγγελίες περί τερματισμού του πολέμου,αλλά συνέχισε σε ευρύτερη έκταση τον πόλεμο. Ο ελληνικός στρατός εκστράτευσε στο εσωτερικό της Μικράς Ασίας και κατάφερε με ηρωική αυτοθυσία και τεράστιες απώλειες να προελάσει ως τις παρυφές της Αγκύρας(50-60 χιλιόμετρα πριν την Άγκυρα),όπου σταμάτησε έχοντας φτάσει τα όρια της εξάντησης.
Το Λαικό κόμμα επανέφερε με δημοψήφισμα τον βασιλιά Κωνσταντίνο, κάτι που δυσαρέστησε τους συμμάχους μας και τους απομάκρυνε από την Ελλάδα.
Ένα από τα αίτια της Μικρασιατικής καταστροφής ήταν η διπλωματική και οικονομική απομόνωση της Ελλάδας, την οποία εγκατέλειψαν ακόμα και οι σύμμαχοί της….το “Γουδί” (δηλαδή η εκτέλεση των υπαιτίων της Μικρασιατικής καταστροφής) ήταν πρώτα από όλα λαική απαίτηση, ήταν απαίτηση της κοινής γνώμης της εποχής, η οποία ήταν συγκλονισμένη από το μέγεθος της εθνικής καταστροφής.
Για την ικανοποίηση αυτής της λαικής απαίτησης, έγινε η περίφημη “Δίκη των Έξι” και κάποιοι από αυτούς που καταδικάστηκαν ήταν αθώοι ή δεν είχαν άμεση σχέση και ανάμειξη με την Μικρασιατική καταστροφή.
Εκείνη την εποχή δυστυχώς, η Δεξιά ήταν προσκολημμένη στο άρμα του Στέμματος και δεν προσέφερε και τις καλύτερες υπηρεσίες στην πατρίδα…..αντίθετα άνοιξε τις πύλες του Άδη, – όχι σκόπιμα, πιθανώς από ανοησία και αλαζονεία – τα σκαλιά του οποίου κατέβηκε ο Μικρασιατικός Ελληνισμός λίγα χρόνια μετά…
Υ.Γ : Δεν κατάγομαι από την Μικρά Ασία, ούτε έχω συγγενείς Μικρασιάτες.
Fatfat,
είσαι λίγο αφελής. Σε όλη τη Μικρά Ασία δρούσαν σε διάφορα χωριά εγκατεσπαρμένοι Έλληνες ή εν πάση περιπτώσει Χριστιανοί. Δυστυχώς ενώ πολλά χωριά ήταν αμιγώς Ελληνικά δίπλα υπήρχαν άλλα χωριά που ήταν Τούρκικα. Κάτι σαν τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη. Για να πετύχει κάτι ο Ελληνικός Στρατός έπρεπε να κάνει εθνοκάθαρση. Να αποφασίσει τι θα κρατήσει και να μεταφέρει όλο την πληθυσμό εκεί, όπως ακριβώς έκανε ο Καρατζιτς στη Βοσνία.
Τέτοιο σχέδιο δεν είχε ούτε ο Βενιζέλος ούτε κανείς. Αντίθετα οι Βενιζελικοί αξιωματικοί που ήλεγχαν το στράτευμα πίεζαν προς άλλη κατεύθυνση, αυτήν της προέλασης. Υποχώρηση δε δέχονταν με τίποτε. Τα είχε πει ο Μεταξάς αυτά που ως Φιλοβασιλικό τον είχαν στείλει στο σπίτι του.
Για το θέμα του Βασιλιά. Οι Άγγλοι και λοιποί κατάλαβαν ότι με τη Συνθήκη των Σεβρων η Ελλάδα μεγάλωσε υπερβολικά και δε θα την ήλεγχαν. Βρήκαν λοπόν μια αφορμή, δηλ το θέμα του Βασιλιά και πήραν πίσω τα πάντα, ακόμη και την Ανατολική Θράκη που εκεί δεν είχαμε ηττηθεί. Αποφάσισαν να δώσουν τα Στενά και τα κλειδιά τους δηλ. την Ίμβρο και την Τένεδο στους Τούρκους και να κόψουν την πρόσβαση της Ελλάδας στον Εύξεινο Πόντο.
Είναι επίσης αφελές να χρεώνεις τα πάντα σε ένα κόμμα που δεν ήλεγχε τίποτε από τον κρατικό μηχανισμό και ήταν στην εζουσία 2 χρόνια.
Να το θεσουμε διαφορετικα…
Ολοι ειναι πατριωτες…
Η ερμηνεια του τι ειναι πατριωτισμός…μεταφραζεται σε πολιτικη ιδεολογια και πρακτικη.
Εχει ομως στοιχεια Υποκειμενισμου.
ας διδαχθούμε επιτέλους από την ιστορία….αν ο κύριος Σαμαράς γίνει πρόεδρος της ΝΔ και κάποια στιγμή πρωθυπουργός της χώρας, και αλλάξει την πολιτική μας, στο θέμα των Σκοπίων ως προς την ονομασία τους, παρατώντας την “σύνθετη ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό και για όλες τις χρήσεις” και υιοθετώντας μια πιο σκληρή θέση, τότε είναι σίγουρο ότι θα απομονωθούμε διπλωματικά ακόμα και από τους φίλους και συμμάχους μας….και η διπλωματική ήττα ολοένα και θα ζυγώνει….
Και η Τουρκία θεωρεί πως η είσοδος της Κύπρου στην ΕΕ είναι η μεγαλύτερή της διπλωματική ήττα στον μετά τον Β΄ παγκόσμιο πόλεμο. Δεν την βλέπω πάντως να την έχει πτοήσει, να ξεσαλώνει και να ανδρώνεται την βλέπω…
Ενώ τώρα είμαστε όλο επιτυχίες… Όλη η υφήλιος ξέρει τα Σκόπια ως “Μακεδονία”. Η χειρότερη ήττα που έχω φάει ως Έλληνας ήταν σε εκείνο το αγγλικό τηλεπαιχνίδι γνώσεων που τους ρώτησαν τι εθνικότητας ήταν ο Μέγας Αλέξανδρος. “Έλληνας” απάνητσαν οι παίκτες με κάποιο δισταγμό. “Λάθος!” θριαμβευτικά ο παρουσιαστής. “Ήταν Μακεδόνας!”.
Φάε τώρα εσύ διπλωματία με την τακτική Μητσοτάκη, που ακολουθούσαμε μέχρι το 2008 για “εξεύρση αποδεκτού συμβιβασμού”. Το Βουκουρέστι είναι μια μικρή αρχή, η ανατροπή θα έρθει πολύ γρηγόρα, πρώτα ο Θεός, με το Σαμαρά, και μετά ποιος μας πιάνει. Θα δείτε ότι θα κλείσει το Σκοπιανό υπέρ μας πολύ πιο γρήγορα από ότι φανταζόμαστε.
@ markella….και ο ταξίαρχος Ιωαννίδης πίστευε ακράδαντα ότι είναι πατριώτης……ο πατριωτισμός μπορεί να έχει στοιχεία υποκειμενισμού, κάθε άνθρωπος μπορεί να πιστεύει και να ισχυριστεί ότι είναι πατριώτης, αλλά ο πατριωτισμός του τελικά θα ΚΡΙΘΕΙ από τις πράξεις του και μόνο……
και ο Καρατζαφέρης και ο Γεωργιάδης στα τη σήμερον θεωρούν πως είναι πατριώτες. Μόνον που δεν είναι κοσμοπολίτες. Στο κόμπλεξ έγκειται η διαφορά ΦΑΤΦΑΤ, στο αίσθημα μειονεξίας. Και μ΄ αυτό το κριτήριο ως πατριώτισα συνδιαλεγόταν με την Κοντολίζα και με την Χίλαρυ η τέως ΥΠΕΞ. Μειονεκτικά και φοβικά.
Σαφως… μα αυτο λεω. Εκει παραπεμπω !
Προσεξε ομως κατι…συνηθως υπαρχει μια και μονο πραξη για την οποια καταγραφεται ο πατριωτισμος ενος ανθρωπου, ιστορικα.
Παρε τον Μεταξα…Μια ακραια περιπτωση μεν, αλλα η ιστορικη καταγραφή επιβεβαιωνει τα παραπανω.
Ενας ακραια γερμανοφιλος που τολμησε να κανει ανατροπη…φανταζεσαι οτι κανεις τον θυμαται για τα 3 χρονια που κυβερνησε? ΟΧΙ.
MARKELLA
A lot of Greeks remember Ioannis Metaxas, during the present situation in Greece, and they wish if they can have another one like him.
EXARXIA and AGHIOS PANTELEHMON are beginning of the demise of the Greek Nation.
Jimmy,
It s quite odd to compare a small district to a whole country…
The issue here is whether and how we will deal with a problem that we ‘ve experienced much later than others.
My experience in other more progressive countries, says that you dont blame the less fortunate ones but the damn system that hasent controlled, forecasted, absorbed, sent home, some of them.
And trust me its not a recent phenomenon.
So what it really comes down ..is efficient policy. The other stuff that might be implied , is just bull we use to eulogize our national feelings…
δεν είναι θέμα «πατριωτισμού». Είναι θέμα τιμιότητας, ευπρέπειας και ήθους. Λέξεις που οι φεουδάρχες σου δεν τις έχουν σε μεγάλη υπόληψη. Να τις ξαναπώ; Τιμιότητα. Ευπρέπεια. Ήθος.
Αυτα τα χαρακτηριστικα που αναφερεις…
προυποθετουν πολυ σωστα το ΠΡΟΦΙΛ του πατριωτη!
Να μην πηγαινουμε μακρυα…Ας κρατησουμε αυτα και τα αλλα μας περισσευουν!
Φατ Φατ τελικα με εσενα δεν υπαρχει μεσαια οδος.Η του υψους η του βαθους εισαι.!!
Διάβασα το άρθρο με μεγάλη προσοχή και διαπίστωσα τα εξής:
1) Ο ρόλος των Κεντρώων νυν Πασόκων ήταν πάντα εθνοδιχαστικός.
2) Αν ήταν στην εξουσία όλα ήταν καλά κι ωραία. Έξω από την εξουσία το μόνο που έκαναν ήταν πάντοτε να διαλύουν τη χώρα.
3) Όποτε είχαμε δεξιό κόμμα στην εξουσία πάντα ακολουθούσε και μια βίαιη ανατροπή.
Ο Σαμαράς και ο κάθε αρχηγός της συντηρητικής παράταξης είτε αυτή εκφράζεται μέσω της ΝΔ είτε εκφραστεί από άλλο κόμμα στο μέλλον αυτά πρέπει να τα λάβει σοβαρά υπόψη του.
Νομίζω ότι οι ταμπέλλες του παρελθόντος δεν είναι πια όπως ήταν… Συναίνεση και απήχηση είναι το ζητούμενο. Κοινώς εκλεξιμότητα, με ολες της ατέλειες της Ελληνικής Δημοκρατίας.
“Ο πατριωτισμός είναι το τελευταίο καταφύγιο των μπαγαπόντηδων” Όσκαρ Γουάϊλντ
Επώνυμε, αν έπιασε κάπου το μάτι μου ορθά, κι εσύ καρντάσης είσαι, ε?
Τελικά εδώ πάνω, η ομάδα δουλεύει καλά.
Σαλλλονίκη εννοείς; Ναι. Με τη διαφορά ότι δεν παίζω με την ομάδα, είμαι ελεύθερος σκοπεύτης απ’ την απέξω. Δεν φοράω ταμπέλες και δεν εκδηλώνομαι ανοικτά καλά-καλά ούτε στον κύκλο μου.
Αυτή ακριβώς είναι η δύναμη του Σαμαρά, ή αν θέλετε το εχέγγυο της τελικής κυριαρχίας του. Που σε όλους εμάς τους ανένταχτους, τους προερχόμενους από διαφορετικές διαδρομές και οικογενειακές καταβολές μας δίνει κοινή γλώσσα να μιλήσουμε και να καταλάβουμε ο ένας τον άλλον. Επιτέλους!
Ρε Μαρκέλλα τι έγινε η Λορέττα? Ήλθον, είδον και απείλθον?
Θέλουμε και τη γυναικεία αύρα υπάρχουσα και συμμετέχουσα. Άρωμα γυναίκας!
Παιδιά καταλαβαίνω τον ενθουσιασμό σας και το πάθος σας, αλλά όπως πολύ καλά καταλαβαίνετε κι εσείς εδώ έχουμε πόλεμο και πολλοί πάρα πολλοί περνάνε και διαβάζουν και αξιοποιούν αναλόγως, δώστε τους σκληρή τροφή και όχι πολτοποιημένη… (Υ, Βασιλική εδώ :Ρ)
Τι προτεινεις??
Επιχειρήματα, αμείλικτα και ψυχρά. Μόνον (και οκ, σαμπάνιες για τα μεθεόρτια, ;). Κοίτα η λογική μου είναι συστημική, επειδή φυλλάνε καραούλι και έχουνε βγεί τα κουμπούρια, κι αν θες το Αντινέα έχει σηκώσει μεγάλο βάρος σ΄ αυτή την αντιπαράθεση, δεν πρέπει σε καμμιά περίπτωση να δίνουμε την αίσθηση της έπαρσης και της άνεσης, πρέπει να έρχονται να διαβάζουν πως είμαστε σε αγωνία, πως δεν έχουμε χαλαρώσει και να θεωρούν πως παλεύεται η κατάσταση… (ο ψυχολογικός πόλεμος πρέπει να αντιμετωπίζεται αναλόγως και με σχέδιο…)
Γιατι βρε Υ? Εγω τι ειμαι ΑΝτρας??!!!
Όχι μόνο δεν είσαι άντρας, αλλά πρέπει και πολύ γυναίκα! Δυναμική, κλπ κλπ.
Απλά, εξαφανίσθηκες επ’ ολίγον σχολιάζουσα, και λέω μπας και μείναμε τα ‘ρσενικά.
Νηστικο αρκουδι δε χορευει!..
Ελα ερχεται και η δικια σου…Ανευ παρεξηγησεως!
Καλά που μου το θύμισες, ότι δεν έχω φάει. Καλή μου όρεξη!
Πουσαι βρε φιλτατε Υ? ακομα τρως??
Ο φατφατ μας τι λεει για τις δηλωσεις Σαμαρα περι ΚΚ του γηραιου!
Και η απάντηση ποια ειναι??
Εγω λεω
Οταν απο το “ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ιδιο συνδικατο” μπορεσαν καποιοι να περασουν στο “Η Ευρωπη ειναι ο φυσικος μας χωρος”, θεωρω ότι ολα και ολοι εξελισσονται και μεσα ισως απο λαθη, ως συστατικο της ανθρωπινης φυσης.
ΑΝΤΙΘΕΤΑ…οι πονηροι, οιυστεροβουλοι, και οι manipulators κανουν μοκο..γιατι ολο και κατι τους εχουν ταξει…ολο και κατι ετοιμαζουν!
και να συμπληρωσω εγω …τελικα τι μας ενοχλει ? Που καποιοι λενε ανοιχτα την γνωμη τους…σε αντιθεση με καποιους αλλους που τα λενε κεκλεισμενων των θυρων και ….κατω απο τα τραπεζια..???
(φυσικα εξαρταται και ποιος σε εχει εκπαιδευσει)!!
Κριμα τελικα που ο ΑΝΤΩΝΗΣ δεν ειχε πατερα τον Δρακουμελ και δυστηχως ειναι μονο δισεγγονος της Π.ΔΕΛΤΑ.!!
- …Γιατί είπες εσύ όχι;
- Αφού ήταν ψέματα; έκανε ο Αντώνης.
- Η Αλεξάνδρα θαύμασε κι επιδοκίμασε.
- Έχει δίκαιο ο Αντώνης! είπε. …Και πάντα λέει την αλήθεια ο Αντώνης! είπε με καμάρι.
Η ανάρτηση είναι πολύ καλή για ένα κυρίως λόγο (και με αυτόν τον εντοπισμό θέλω απαντήσω και στο πολύ σημαντικό ερώτημα που έθεσε καλόπιστα ο ΝΤΑΝΤΟΝ):
Ξεκινάει με μια σφαγή του λαού, που αγωνίστηκε τότε με αυταπάρνηση στα πλαίσια της δεξιάς (Κακώς δεν αναφέρεται και η τεράστια συμβολή του βασιλέως Κωνσταντίνου, ο οποίος υπήρξε τότε η ψυχή του λαϊκού κινήματος).
Στην μετέπειτα πορεία ο λαός σφάχτηκε αγωνιζόμενος για την Ελλάδα στα πλαίσια της αριστεράς.
Δεξιά ή αριστερά δεν παίζει κανένα ρόλο. Αρκεί οι ανθέλληνες να σφάζουνε τον λαό. ΑΥΤΟ ΚΡΑΤΕΙΣΤΕ ΤΟ.
κλαπ κλαπ κλαπ
(υποθέτω πώς αυτή είναι η γραπτή μεταφορά της παλαμοκρότησης)
ΕΥΓΕ
Το πιο ωραίο είναι αυτό.
“Στις 3 Απριλίου 1967, ο Βασιλεύς Κωνσταντίνος ανέθεσε τον σχηματισμό κυβερνήσεως στον αρχηγό της ΕΡΕ για να οδηγήσει τη χώρα στις κάλπες τον Μάιο του ιδίου έτους. Αντί τα κόμματα εκείνη την κρίσιμη στιγμή να στηρίξουν τον ηγέτη της ΕΡΕ τον επολέμησαν, επιταχύνοντας τοιουτοτρόπως την πτώση της Δημοκρατίας.”