ANTI WEBLOG

Το παράδειγμα της Κεντροδεξιάς στη Γερμανία

Στην προεκλογική εκστρατεία του 2005, οι πολιτικοί φίλοι και αντίπαλοι της Ανγκελα Μέρκελ αποκαλούσαν τη Γερμανίδα πολιτικό «Θάτσερ του Ρήνου», εξαιτίας του τολμηρού μεταρρυθμιστικού της λόγου. Η κυρία Μέρκελ φαινόταν έτοιμη να προχωρήσει σε μια ατζέντα φιλελεύθερων αλλαγών, που θα άλλαζαν τις δομές του «αρτηριοσκληρωτικού» γερμανικού μοντέλου. Τέσσερα χρόνια μετά, στις εκλογές του 2009, η άλλοτε «Σιδηρά Κυρία» έχει πια μεταμορφωθεί στη «Μανούλα» (Mutti) όλων των Γερμανών, όπως την αποκαλούν χαϊδευτικά. Η νέα Ανγκελα Μέρκελ πιστεύει πως δεν χρειάζονται συγκρούσεις. Με το μητρικό και στοργικό της ύφος καθησυχάζει τους συμπολίτες της πως όλα θα πάνε καλά και πως τα προβλήματα της γερμανικής οικονομίας θα ξεπεραστούν χωρίς βαθιές αλλαγές και τομές. Η λύση βρίσκεται στη συναίνεση, το σύνθημα της είναι η νεφελώδης «Νέα Ομοψυχία» και έχει μια καλή κουβέντα για όλους, ακόμη και για τον αρχηγό των Σοσιαλδημοκρατών Φρανκ-Βάλτερ Σταϊνμάιερ, τον οποίον και επαίνεσε στο πρόσφατο debate.

 Κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας έγινε φανερό πως τα δύο μεγάλα κόμματα δεν έχουν ουσιαστικές διαφορές στα βασικά ζητήματα. Κι αυτό το φαινόμενο είναι το φυσικό επακόλουθο της… στροφής προς τα αριστερά που έζησε η χώρα τα τελευταία χρόνια, κατά τη διάρκεια, μάλιστα, της πρωθυπουργίας μιας συντηρητικής πολιτικού. Οταν ξέσπασε η οικονομική κρίση, η Μέρκελ αρχικά εξέφρασε επιφυλάξεις για το νέο ενισχυμένο ρόλο του κράτους στην οικονομία και μάλιστα, στα διεθνή φόρα, στράφηκε ενάντια σε προτάσεις για διεθνή προγράμματα στήριξης. Στα μάτια πολλών, η Γερμανίδα Καγκελάριος φαινόταν σαν μια μοναχική οπαδός του laissez faire, σε έναν κόσμο που ανακάλυπτε ξανά τα οφέλη του μεγάλου κράτους. Αλλά κάτι τέτοιο ήταν απλώς μια ψευδαίσθηση… Στο εσωτερικό της χώρας της, τα πράγματα ήταν πολύ διαφορετικά. Κάτω από την πίεση των Σοσιαλδημοκρατών και επιχειρηματικών συμφερόντων, η Μέρκελ ψήφισε δύο προγράμματα κρατικής στήριξης σε τράπεζες και επιχειρήσεις, τα οποία χαρακτηρίστηκαν σαν τα μεγαλύτερα της γερμανικής μεταπολεμικής ιστορίας. Το συνολικό ποσό των πακέτων αυτών έφτασε στα 3,4% του ΑΕΠ, ένα από τα μεγαλύτερα της Ευρώπης, τη στιγμή που τα αντίστοιχα πακέτα της Μ. Βρετάνιας και της Γαλλίας έφτασαν μόλις στο 1,5% και 0,7% του ΑΕΠ αντίστοιχα. Το κράτος απέκτησε μετοχές σε Τράπεζες, στήριξε με δισεκατομμύρια ευρώ επιχειρήσεις, απέκτησε ένα νέο ενισχυμένο ρόλο στην οικονομία, σε βαθμό πρωτόγνωρο ακόμη και για μια χώρα συνηθισμένη από δεκαετίες στην εκτεταμένη κρατική παρέμβαση. Ο αρχηγός των Φιλελεύθερων Δημοκρατών, Γκουίντο Βέστερβελε δήλωσε πως η χώρα μετατρέπεται σιγά σιγά σε μια… light Ανατολική Γερμανία.

 Σε κάθε περίπτωση η μεταμόρφωσή της σε στοργική «μανούλα» του έθνους ενσαρκώνει με τον καλύτερο τρόπο την πεποίθηση της εποχής μας, πως ένα προστατευτικό κράτος που φροντίζει για μας μπορεί να αποτελέσει τη λύση για όλα τα προβλήματα. Οσο για τις δύσκολες αποφάσεις, αυτές μπορούν να αναβληθούν για το μέλλον…

Τέλος η “Μανούλα” του Ρήνου, δεν έχει καμία σχέση με την αντίστοιχη  ”Θεία” της Ελλάδας

Τ.Χ.